PASAZPORT

Klasa wysokościowo-techniczna
Centralny Tienszan, pasmo Kokmaał-Too
Pik Pobiedy (Gł.), przez zachodni wierzchołek z lodowca Zwiezdoczka, 7439 m
5B kat. trudności
Przewyższenie – 3439 m, długość – 6000 m
Wbite haki: skalne – 2+10², lodowe – 6+8²
Godzin lodowych – 25, dni – 4
Nочёвки: I – w śnieżnej jaskini, 2, 3, 4 – w namiocie
Skład: Nagowicyna Jelena Juljewna, KMS; Roslakow Siergiej Wiktorowicz, KMS.
Wychodzenie na trasę – 16 sierpnia 1997 r., wierzchołek – 19 sierpnia 1997 r., powrót – 21 sierpnia 1997 r.
Organizacja – m. Czelabińsk.

Zdjęcie ogólne Piku Pobiedy

Trasa wejścia
Biwaki

Działania taktyczne zespołu

Wspinaczka odbywała się od 16 do 21 sierpnia 1997 r. 16 sierpnia o 6:00 zespół wyszedł na trasę z obozu na lodowcu Zwiezdoczka (4400 m).

Na odcinku trasy wyjścia na przełęcz Dikij najbardziej niebezpieczny i wymagający odcinek – zerwany lodospad z chaotycznym nagromadzeniem brył lodu i szczelin. Przejście lodospadu ułatwia:

cztery liny poręczowe,
zawieszone przez przewodników Kazachskiego Międzynarodowego Obozu,
poruszanie się po linie asekuracyjnej,
asekuracja przez lodowe haki.

Dalsze poruszanie się do przełęczy Dikij i dalej północną granią do wysokości 5800 m – po śnieżno-lodowych stokach o różnej stromiźnie – nie stanowi technicznej trudności. Niebezpieczeństwo stanowią jedynie zasypane śniegiem szczeliny. Ruch drużyny – jednoczesny.

O 14:00 dotarliśmy na 5800 m. Wspólnie z uczestnikiem schodzącym z grupy z Taszkentu została wykopana śnieżna jaskinia.

17 sierpnia 1997 r. wyjście o 8:00. Pogoda słoneczna, ale wieje silny wiatr. Z wysokości 5900 m zaczyna się skalny odcinek grani – 700 m.

Przejście poszczególnych skomplikowanych odcinków skalnych ułatwiają pozostałości starych lin poręczowych, odnowionych w tym sezonie. Ruch drużyny:

na zmianę lub jednocześnie,
asekuracja przez haki,
poszczególne elementy skalnego reliefu.

O 16:00 zatrzymanie na nocleg na niewielkiej śnieżnej półce 100 m poniżej Zachodniego wierzchołka.

18 sierpnia 1997 r. wyjście o 9:00. Stromym śnieżnym zboczem – podjazd na zachodni wierzchołek (6918 m), dalej ruch wzdłuż zachodniej grani do podwierzchołkowego wzniesienia (7000 m).

Zachodnia grań prowadząca na wierzchołek Piku Pobieda (Gł.) technicznie niezbyt skomplikowana, ale występują zamknięte szczeliny, przy krawędzi – śnieżne gzymsy. Główną przeszkodą przy ruchu po grani jest silny porywisty wiatr. Ruch – jednoczesny.

Zatrzymanie na biwak (7000 m) o 14:00, nocleg w namiocie zabezpieczonym przed wiatrem śnieżnymi ścianami. Na biwaku 7000 m liczne towarzystwo: dwójka z Biszkeku (zdjęcie № 1), zespół z Gruzji, grupa z Taszkentu schodząca w dół, grupa z m. Mińska, schodząca z wierzchołka, dzieli się świeżymi wrażeniami o stanie trasy i schodzi granią pod Pik Ważi Pszawelia.

19 sierpnia 1997 r. o 9:30 wyjście na trasę. Pogoda słoneczna, ale wiatr bardzo silny, szczególnie po północnej stronie grani, gdzie osiąga huraganową siłę. O ile to możliwe, poruszamy się południową stroną grani.

W razie konieczności wyjścia na północną stronę grani, ruch staje się od razu bardzo skomplikowany, ale takich odcinków jest niewiele na drodze do wierzchołka. Ruch – jednoczesny (zdjęcie № 2/3); w niebezpiecznym miejscu na śnieżnym „nożu” – na zmianę, asekuracja przez czekan.

O 13:30 na wierzchołku. Z tur kontrolny ch zdjęliśmy notatkę wchodzącej przed nami międzynarodowej dwójki z m. Biszkek. Robimy zdjęcia z wierzchołka na północ i na południe w kierunku Chin (zdjęcie № 456).

Zjazd z wierzchołka tą samą trasą i nocleg w tym samym obozie (7000 m).

22–23 sierpnia zjazd tą samą trasą do obozu bazowego na morenie lodowca Jonyłczek pod Pikiem Gor'kogo.

Nie było istotnych odchyleń od planu taktycznego. Łączność z obozem bazowym była utrzymywana za pomocą radia "Motorolla". Wypadków i kontuzji podczas wspinaczki i schodzenia nie było.

Zdjęcie № 1. Biwak na 7000 m z Biszkeku.