PASAZPORT

1. Klasa wspinaczki — wysokościowa
2. Rejon wspinaczki — centralny Tienszan, pasmo Kokszaltaū
3. Pik Pobiedy Gł. (7439 m) przez p. 6918
4. Kat. trudn. 5B (6A)
5. Charakterystyka trasy: różnica wysokości — 3239 m, średnie nachylenie — 22°, długość odcinków 5–6 kat. trudn. — 300 m, w tym:
   • 6 kat. trudn. — 50 m
6. Wbite haki: skalne, lodowe, закладки II, II, 0
7. Liczba godzin marszu do wierzchołka — 21
8. Na podchodzeniu 3 noclegi — leżąc w jaskiniach
9. Drużyna miejskiego klubu alpinistów "Ritur" m. Sankt-Petersburg
10. Kierownik: Bernatsky S.I. — MS Uczestnicy:
    • Luganov S.V. — KMS
    • Kirgirin V.A. — MS
    • Lavrinienko V.V. — KMS
11. Trener drużyny: Bernatsky S.I. — MS
12. Wyjście na trasę — 21 sierpnia 1995 r. Wyjście na wierzchołek — 24 sierpnia 1995 r. Powrót — 27 sierpnia 1995 r.

Zdjęcie — 1. Data zdjęcia — 17 sierpnia 1995 r. Obiektyw Helios-44. Odległość — 8 km. Wysokość zdjęcia — 4000 m.

1 — trasa drużyny przez 3 gr. przez p. Pobiedy 3 (6918 m) 5B (6A) kat. trudn.

Fotopanoрама rejonu

p. Pobieda (7439 m). p. Pobieda 3 (6918 m). p. Nieru (6744 m).

Zdjęcie №2.

• Trasa Abalakowa z Północy, 5B kat. trudn., 1956 r.
• Trasa Erochina z per. Czontieren, 6A kat. trudn., 1958 r.
• Trasa Medzmariaszwili przez 3 gr., 4B/3B (p. Pobieda 3, 6918 m),
• Trasa drużyny, 5B/6A kat. trudn., 1961 r.
• Trasa Smirnowa przez Ścianę, 6B kat. trudn., 1982 r.
• Trasa Iwanowa, trawers Nieru—Pobieda, 6B kat. trudn., 1970 r.

Ogólny profil trasy

Uwaga:

1. Profil — rozłożony.
2. Nachylenie odcinków — uśrednione na całej długości.
3. Możliwe są pewne nieznaczne odchylenia w długości odcinków ze względu na ich dużą rozciągłość.

p. Pobiedy 3 (6918 m). p. Pobiedy (7439 m), 24 sierpnia 1995 r.

Żandarm "Obelisk" (7100 m). Ustawienie namiotu. Jaskinia 6900 m. Jaskinia 6700 m. 23–25 sierpnia. Jaskinia 5800 m. 22 sierpnia. Jaskinia 5300 m. 21 sierpnia. Jaskinia 4200 m. 20 sierpnia 1995 r. Średnie nachylenie 22°.

Działania taktyczne drużyny

20 sierpnia 1995 r. Zgodnie z planem taktycznym, wychodząc z obozu bazowego (4000 m), drużyna przekroczyła l. Ju. Inylczek, przeszła l. Zwiazdka i rozbiła do 16:00 obóz szturmowy u podnóża skłonów p. Pobiedy. Przez l. Zwiazdka ruch odbywał się w parach. Nocleg.

21 sierpnia 1995 r. Wyjście o 8:00. Ruch w parach: Ławrinienko — Kirgirin, Bernacki — Ługanow (odcinek R0–R1). Przejście na próg lodospadu (odcinek R1–R5). Widoczne są silne ruchy seraków, ślady lawin lodowych. Część starych poręczowań albo jest zerwana, albo mocno wmarznięta w lód. Poprzedza pracująca para Ławrinienko — Kirgirin. Użyty zostaje praktycznie cały arsenał techniki lodowej. Ruch drugiej pary autonomiczny, z użyciem pozostawionych śrub lodowych, do 12:00 lodospad zostaje pokonany. Prowadzący w parach użyli po dwa instrumenty lodowe. Przeszedłszy cyrk śnieżny (odcinek R5–R6), głowa pary Bernacki — Ługanow znajduje logiczny podjazd na północny grzbiet p. Pobiedy 3, omijając przełęcz "Dikij", na którą wejście jest niebezpieczne z powodu zakrytych szczelin i rozłamów. Na drodze podjazdu spotyka się dość nieprzyjemny trawers twardego firn-lodowego stoku, w środkowej części którego znajduje się małe lodowe przewieszenie. Ubezpieczenie przez lodziki, organizacja poręczowań (odcinek R6–R7). Pogoda gwałtownie się pogarsza, silne podmuchy wiatru. Trzymając się zapasowego wariantu planu taktycznego, podjęto decyzję o przejściu ostatniego odcinka do jaskiń śnieżnych, sprawdzeniu ich stanu i przenocowaniu się.

22 sierpnia 1995 r. Ze względu na ekstremalnie silny wiatr i dużą zachmurzenie wyjście zostaje przesunięte na 12:00. Ruch po północnym grzbiecie p. Pobiedy 3 odbywa się autonomicznie, w kierunku czarnego "trójkąta" skał pierwszego pasa skalnego (odcinek R7–R8). Pogoda nie ulega poprawie, podmuchy wiatru nasilają się. Podszedłszy do 14:00 do jaskiń na 5800 m, postanowiono zatrzymać się i przenocować.

23 sierpnia 1995 r. Wyjście o 8:00. Rozpoczęcie pracy na pierwszym pasie skalnym (odcinek R8–R9). Poprzedza para Ługanow — Kirgirin. Pas jest mocno zniszczony, skała bardzo twarda, możliwy spadek kamieni. Skały są ośnieżone, szczeliny zalane lodem. Trudno zorganizować ubezpieczenie. Użyte zostają haki skalne (głównie "pudła"), staramy się wykorzystywać, gdy jest to możliwe, naturalne występy skalne. Widoczne są pozostałości starych poręczowań, nie korzystamy z nich.

Na pasie znajdują się dość skomplikowane ścianki, wewnętrzne narożniki. Ruch par autonomiczny. Przeszedłszy dalej dość nie trudne odcinki R9–R10 (para: Kirgirin — Ławrinienko), drużyna podeszła pod drugi pas skalny do 11:00. Pogoda gwałtownie się pogarsza, silne wiatry, zimno. Postanowiono rozbić namiot, przeczekać niepogodę. O 12:00 wznowiono ruch.

Rozpoczęcie pracy na drugim pasie skalnym (odcinek R10–R11). Poprzedza para Ławrinienko — Kirgirin. Pas jest mniej zniszczony niż pierwszy, bardziej stromy. Na całej długości znajdują się dość skomplikowane odcinki. Ubezpieczenie za pomocą haków skalnych i naturalnego reliefu. Ruch par autonomiczny. Pas kończy się łagodnym wypłaszczeniem, przechodzącym w twardy śniegowo-lodowy stok. Lód jest bardzo twardy, trafiają się szczeliny. Ruch par autonomiczny. Przeszedłszy dalej po dość prostej i szerokiej grani śnieżnej, drużyna wyszła na śnieżną kopułę wierzchołka p. Pobiedy 3 (6918 m). Brak turu, nieco na lewo po stoku — "wieszka".

Przeszedłszy po zachodniej grani i nieco zjechawszy na północne stoki p. Pobiedy, wychodzimy na szeroką mule, gdzie wykopujemy następną jaskinię pod nocleg (odcinek R12–R13).

24 sierpnia 1995 r. Wyjście z jaskini o 9:00. Zgodnie z planem taktycznym, bierzemy ze sobą wysokościowy namiot i wystarczający zapas żywności. Ruch autonomiczny, po głównej zachodniej grani (odcinek R13–R14). Z lewej strony w kierunku ruchu — duże karniże. Sam odcinek grani jest mocno porozcinany. Dalej ruch odbywa5a się po bardziej południowej (chińskiej) stronie grani. Twardy firn-lodowy stok wymaga od uczestników maksymalnej uwagi (odcinek R14–R15). Do 11:00, podszedłszy do "żandarma" "Obelisk", rozbijamy namiot i wychodzimy na główny przedwierzchołkowy grzbiet. Ruch autonomiczny (odcinek R15–R16). Dalej mocno porozcinany grzbiet "Nóż" z licznymi małymi karniżami i zaśnieżeniami (odcinek R16–R17). Do 14:00, przeszedłszy ostatni odcinek (R17–R18), drużyna była na wierzchołku p. Pobiedy (7439 m).

Pogoda na razie się trzyma, postanowiono zejść do muldy. Do 18:00, przeszedłszy ostatnie metry już w całkowitej mgle, znajdujemy się w pobliżu jaskini. 25 sierpnia 1995 r. Cały dzień spędzamy na poprzednim miejscu. Naszym zadaniem jest obserwowanie ruchu drugiej drużyny (kier. Reznik W.). W razie potrzeby — ubezpieczyć ją. 26 sierpnia 1995 r. Po łączności radiowej o 12:00, zobaczywszy drugą drużynę i upewniając się, że u niej wszystko jest w porządku, otrzymujemy "dobro" na zejście. Do 16:00 byliśmy w jaskiniach na 5300 m. 27 sierpnia 1995 r. Wczesne wyjście o 8:00. Do 11:00 — zejście na l. Zwiazdka. O 14:00 — powrót do obozu bazowego.

Schemat trasy po UIAA

p. Pobiedy 7439 m

Opis trasy po odcinkach

Odcinek R0–R1: Stosunkowo prosty stok śnieżno-lodowy, w początkowej części którego znajdują się szczeliny. Obiektywne niebezpieczeństwa: lawiny lodowe i zejście lawin śnieżnych z przylegającego grzbietu. Odcinek lepiej przejść wczesnym rankiem. Ruch równoczesny, ubezpieczenie przez lodziki.

Odcinek R1–R2: Początek stopnia lodospadu. Stromy podjazd po stoku śnieżno-lodowym pod niszę lodową seraka. Możliwy obryw lodowy i spadek sopli. Cały lodospad zaleca się przechodzić wcześnie rano w rakach. Ubezpieczenie przez śruby lodowe.

Odcinek R2–R3: Stromy wewnętrzny narożnik lodowy, wyprowadzający na grzbiet śnieżno-lodowy. Ubezpieczenie przez śruby lodowe.

Odcinek R3–R4: Zwały seraków. Ruch odbywa się po ścianie lodowej, w środkowej części której znajduje się duża szczelina. Przewieszenie lodowe omija się z lewej strony. Ścianka kończy się wygodną półką — podstawą kolejnego seraka. Ruch na przemian, ubezpieczenie przez śruby lodowe.

Odcinek R4–R5: Od półki, przez szczelinę zaczyna się kolejna ścianka lodowa, która wypłaszcza się w górnej części i łagodnie wyprowadza w cyrk śnieżny masywu p. Pobiedy. Ruch na przemian, ubezpieczenie przez śruby lodowe i lodziki. Pierwszy pracuje, jak i na odcinku R3–R4, z dwoma instrumentami lodowymi.

Odcinek R5–R6: Duży cyrk śnieżny. Ruch po jego środkowej części w kierunku przełęczy Dikij (5300 m). Możliwy spadek lawin ze skłonów północnych p. Pobiedy i południowych skłonów przylegającego grzbietu. Podjazd na grzbiet p. Pobiedy 3 (6918 m) na lewo od przełęczy Dikij.

Odcinek R6–R7: Trawers stoku śnieżno-lodowego w prawo, a następnie w górę. Wyjście na główny północny grzbiet p. Pobiedy 3 (6918 m). W środkowej części trawersu — małe przewieszenie lodowe. Ubezpieczenie przez śrubę lodową. Na grzbiecie — jaskinia śnieżna (5300 m).

Odcinek R7–R8: Stosunkowo prosty odcinek grzbietu. Kończy się czarnym "trójkątem" pierwszego pasa skalnego. Obiektywne niebezpieczeństwa: "deski". Pod skalnym "trójkątem" — jaskinia (5800 m).

Odcinek R8–R9: Pierwszy pas skalny, zbudowany z twardych skał marmuru. Praktycznie wszystkie odcinki skalne pasa są mocno zniszczone, ale mimo wszystko często trafiają się strome ścianki i małe wewnętrzne narożniki. Skały są ośnieżone i zalane lodem. Trafiają się stare liny poręczowań. Ruch par — równoczesny. Ubezpieczenie organizuje się za:

• naturalne występy skalne,
• haki skalne (głównie "pudła"). Pas kończy się stromym wewnętrznym narożnikiem. Obiektywne niebezpieczeństwa: spadające kamienie.

Odcinek R9–R10: Dość szeroki grzbiet śnieżny, uchodzący w stromą ścianę śnieżno-lodową. W górnej części ścianki — mały karniż lodowy. Obiektywne niebezpieczeństwa: odłamanie się karniża może wywołać małą lawinę śnieżno-lodową po ścianie. Ruch równoczesny, ubezpieczenie przez lodziki. Dalej grzbiet robi się nieco bardziej stromy, z licznymi występami skalnymi.

Odcinek R10–R11: Drugi pas skalny, w początku którego — dość wygodne miejsce na nocleg na półce pod stromą ścianą skalną z przewieszeniem (6500 m). Ruch odbywa się na lewo od ściany. Drugi pas skalny jest mniej zniszczony i bardziej stromy niż pierwszy. Wspinaczka jest bardziej skomplikowana. Trafiają się praktycznie wszystkie formy reliefu skalnego. Ubezpieczenie za pomocą haków i występów. Stare poręczowania lepiej nie używać.

Odcinek R11–R12: Stok śnieżno-lodowy, miejscami lód jest dość twardy. Wyjście na śnieżną kopułę wierzchołka p. Pobiedy 3 (6918 m).

Odcinek R12–R13: Z wierzchołka p. Pobiedy 3 (6918 m) ruch w lewo po zachodnim głównym grzbiecie. Na północnych skłonach grzbietu — duża mulda (jaskinia śnieżna).

Odcinek R13–R14: Mocno porozcinany grzbiet śnieżny. Obiektywne niebezpieczeństwo: nie "zbierać" w lewo na północne stoki, gdzie znajdują się potężne karniże.

Odcinek R14–R15: Twardy firnowy stok zachodniego grzbietu, miejscami trafia się lód. Ruch odbywa się jak gdyby po południowej (chińskiej) stronie. Obiektywne niebezpieczeństwa:

• nie stracić orientacji w ruchu,
• twarde zaструги,
• karniże,
• zaśnieżenia. Ruch tylko w rakach. Ubezpieczenie przez lodziki (miejscami twarzą do stoku). Dalej ruch po górnej części grzbietu w kierunku żandarma "Obelisk". Wygodna площадка для namiotu.

Odcinek R15–R16: Twardy, dość stromy stok firnowy, w górnej części którego — zniszczone skały.

Odcinek R16–R17: Mocno porozcinany, ostry grzbiet śnieżno-lodowy "Nóż". Często trafiają się karniże i zaśnieżenia, głównie na jego lewej części. Ruch bardzo ostrożny. Ubezpieczenie przez lodziki.

Odcinek R17–R18: Wypłaszczenie. Szeroki, przedwierzchołkowy grzbiet. Liczne występy skalne. Tur na skałach.

Fotoilustracje sprawozdania

Zdjęcie — 4. Widok na wierzchołek Pobiedy z Północnego-Zachodu z wysokości 6000 m.

Zdjęcie 5. R1–R2. Początek trasy.

Zdjęcie 6. R3–R4. Zwały seraków.

Zdjęcie 9. R4–R5. Ściana lodowa przed wyjściem w cyrk.

Noclegi (5300 m)!

Zdjęcie 10. R5–R6. W cyrku pod przełęczą "Dikij".

Zdjęcie 13. R10–R11. Na wysokości 6500 m.

Zdjęcie 14. R11–R12. Wyjście na śnieżną kopułę.

Zdjęcie 17. R16–R17. Śnieżno-lodowy "Nóż".

Zdjęcie 18. R18. Wierzchołek blisko.

Zdjęcie 19. Widok z wierzchołka (7439 m) w stronę Chin.