Paszport

1. Klasa wysokościowo-techniczna.
2. Centralny Tienszan, pasmo Kokszaał-Too.
3. Szczyt Pobiedy (3) przez grzbiet (6918 m).
4. 6A kategoria trudności, z udziałem w pracach ratunkowych.
5. Przewyższenie: 2518 m, długość — 4780 m.

Średnie nachylenie głównej części trasy (Grzbiet Zachodni od przełęczy Dikij do 6700 m) — 44° (5230 m–6700 m). 6. Użyto wcześniej wbitych haków i nie wyjęto — 7.

7. Godzin marszu zespołu: 31 godz., 4 dni (w tym dzień prac ratunkowych) i dzień przygotowawczy.
8. Nocy: 1-sza — 5130 m, leżąc w namiocie. 2-gie — 6200 m, leżąc w namiocie. 3-cie — 5800 m, w śnieżnej jaskini.
9. Uczestnicy: Jermaczek Jurij Władimirowicz — MS, Pawlenko Dmitrij Władimirowicz — KMS
10. Trenerzy: Jefimow Siergiej Borisowicz — ZMS, ZT Rosji, Michajłow Aleksandr Aleksandrowicz — MS, ZT Rosji
11. Wyjście na trasę: 9 sierpnia 1996 r. Szczyt: 12 sierpnia 1996 r. Powrót: 13 sierpnia 1996 r.
12. Organizacja: Swierdłowski Obłsportkomitet.

Zdjęcie 1. Ogólne zdjęcie szczytu.

1. Trasa D. Medzmariashvili, przebyta przez zespół Swierdłowskiego Obłsportkomitetu. Zdjęte z moreny lodowca Południowy Inylczek, H = 4000 m, T. zdjęcia — № 1.

Działania taktyczne zespołu

Plan taktyczny przewidywał przebycie trasy w ciągu 3 dni z wyjściem z bazy w miejscu połączenia lodowców Zwiezdoczka i Południowy Inylczek. Planowano również wstępne przygotowanie z zawieszaniem poręczówek na lodospadzie w miejscu wyjścia na trasę z lodowca Zwiezdoczka podczas aklimatyzacyjno-rozpoznawczego wyjścia pod przełęcz Dikij. 5 sierpnia uczestnicy zespołu jako pierwsi w sezonie przeszli przez ten lodospad, zawieszając pięć lin poręczowych. 9 sierpnia zespół wyszedł z bazy w celu przebycia trasy. Napięty harmonogram przebycia trasy przez dwójkę w ciągu 3 dni został przyjęty z uwzględnieniem wysokiego poziomu fizycznej i technicznej przygotowania uczestników. Zgodnie z planem taktycznym 10 sierpnia zespół dotarł do zaplanowanego miejsca noclegu w rejonie 6200 m. Podczas wieczornej łączności radiowej z bazą otrzymano wiadomość, że na wysokości 6700 m w namiocie znajdują się dwaj koreańscy alpiniści, z których jeden nie może się poruszać, prawdopodobnie sparaliżowane są nogi po przeziębieniu i otrzymanych obrażeniach. Następnego dnia o 8:00 uczestnicy zespołu wyszli w celu poszukiwania, udzielenia pierwszej pomocy i zorganizowania ewakuacji poszkodowanego, pozostawiając namiot na 6200 m. Po przybyciu ze 5800 m grupy sportowej (Michajłow, Djaćzenko, Jabłokow) i przywiezionych helikopterem na 5600 m przewodników-ratowników MAL "Chan-Tengri" zespół, po udzieleniu pierwszej pomocy, uczestniczył w ewakuacji poszkodowanego do śnieżnej jaskini w obozie na 5800 m. Po przenocowaniu w tym obozie, następnego dnia zespół kontynuował wspinaczkę, zdobył szczyt i wrócił do swojego namiotu na 6200 m. Harmonogram przebycia trasy w ciągu 3 dni po przygotowaniu lodospadu został wykonany.

Opis trasy według odcinków

Odcinek R0–R1. Firnowy stok. Odcinek R1–R2. Lodospad. Seria trzech lodowych ścianek mniej więcej po 50 m. Zawieszone poręczówki podczas przygotowania trasy. Odcinek R2–R3. Trawers pod serakami w prawo. Odcinek R3–R4. Śnieżno-lodowa ścianka. Poręczówki. Odcinek R4–R5. Śnieżny stok. Odcinek R5–R6. Śnieżno-lodowa ścianka. Poręczówki. Odcinek R6–R7. Silnie zaśnieżony lodowy stok z zamkniętymi szczelinami. Odcinek R7–R8. Śnieżne płaskowyż. Odcinek R8–R9. Stromy śnieżny stok, wyprowadzający na przełęcz Dikij. Odcinek R9–R10. Łagodny śnieżny grzbiet, prowadzący do początku Grzbietu Zachodniego, po którym przechodzi główna część trasy. Odcinek R10–R11. Szeroki śnieżny grzbiet z trzema stromymi wzniesieniami. Na końcu odcinka (5800 m) tradycyjne miejsce noclegów w śnieżnych jaskiniach. Odcinek R11–R12. Śnieżny odcinek, podchodzący do początku skalnej części Grzbietu Zachodniego szczytu. Odcinek R12–R13. Zaśnieżony szeroki skalny grzbiet. Na poszczególnych odcinkach ubezpieczenie hakami. Odcinek R13–R14. Śnieżno-lodowy grzbiet. Odcinek R14–R15. Zaśnieżony szeroki skalny grzbiet. Na poszczególnych odcinkach ubezpieczenie hakami. Odcinek R15–R16. Trawers po nie stromym skalnym grzbiecie w prawo w kierunku dużego żlebu. Odcinek R16–R17. Stromość grzbietu znów wzrasta. Na poszczególnych odcinkach spotykają się zachowane pętle i odcinki poręczówek. Odcinki R17–R18. Najbardziej stromy skalny odcinek grzbietu. Na końcu odcinka miejsca na noclegi. Odcinek R18–R19. Szeroki śnieżno-lodowy Twierdza Szczerbakowa znajduje się pomiędzy odcmkiem R18 i R19. Odcinek R19–R20. Szczytowa śnieżno-lodowa kopuła.