XXXIII mistrzostwa ZSRR w alpinizmie 1982 roku

Klasa: wysokościowo-techniczny

SPRAWOZDANIE z wejścia na pik POBEDA (7439 m) północną ścianą (pierwsze wejście) drużyny Sił Zbrojnych ZSRR

Kierownik — Smirnow W.A.

Trener — Iljinski E.T., ZMS, zasłużony trener ZSRR

1982 rok

Adresy i telefony:

1. Kierownik drużyny — Smirnow Wadim Anatoljewicz
2. Trener drużyny — Iljinski Erwand Tichonowicz, 480012, m. Ałma-Ata, ul. Sejfullina, 537, m. 4, tel. 67-79-52
3. Organizacja — 480051, m. Ałma-Ata, 51, 12, SКА SAWО, Olenin I.L.
4. Wysokości określano według map topograficznych.

II miejsce

Paszport

I. Klasa wysokościowo-techniczny 2. Tienszan Centralny, pasmo Kokszaałtau, dolina Południowy Inyłczek 3. Pik POBEDA, północną ścianą 4. Proponowana — 6B kat. trud., pierwsze wejście 5. Przewyższenie — 2939 m, długość — 3860 m

Długość odcinków 5–6B kat. trud. — 2150 m; z tego 6B kat. trud. — 550 m. Średnie nachylenie głównych odcinków — 70° (5200–5700 m), (6400–6900 m)

6. Wbijano haki: skalne 218 szt., szlamburkowe 3 szt., lodowe 51 szt.
7. Godzin marszu — 69, dni — 10
8. Biwaki: R1–R3 — śnieżny plac; R4–R5 — wyrąbane w lodzie; R6–R7 — sztucznie ułożone; R8 — wyrąbany w lodzie; R9 — sztucznie ułożony
9. Kierownik: Smirnow Wadim Anatoljewicz — MSМК

Uczestnicy:

• Moiseew Jurij Michajłowicz — КМС
• Suwiita Władimir Iwanowicz — КМС
• Chaliłow Zinnur Szagabutdinowicz — КМС
• Szkarban Wiktor Władimirowicz — MS

10. Trener: Iljinski E.T., ZMS, zasłużony trener ZSRR

II. Wyjście na trasę: — 19 sierpnia 1982 r. Szczyt: — 28 sierpnia 1982 r. Powrót: — 30 sierpnia 1982 r.

Zdjęcie ogólne szczytu Trasa drużyny Trasa W. Abałakowa. Sierpień 1981 r., 9:00, obiektyw I-24, F–105, punkt I, Н–4600 m, odległość — 14 km. (Zdjęcie E. Slepuchina)

Mapa-schemat rejonu piku Pobeda (7439 m). Pasmach Kokszaałtau, Tengritau.

0

Krótki przegląd rejonu wspinaczki

Pik POBEDA (7439 m) jest najbardziej na północ wysuniętym siedmiotysięcznikiem planety. Masyw szczytu POBEDA znajduje się u źródeł lodowca Zwiezdoczka (lewy dopływ lodowca Inyłczek Południowy). Rozlokowany jest w paśmie Kokszaałtau. Główny wierzchołek reprezentuje sobą grzbiet kombinowany długości około 1,5 km. Na zachód grzbiet opada trzema dość stromymi skokami do wysokości 6900 m i ciągnie się do nowego niewielkiego podniesienia: piku Waża Pszawela (6918 m). Na wschód masyw obniża się do POBEDA Wschodnia (7003 m), tworząc wschodnie ramię piku POBEDA z niewielkim wzniesieniem: piku Armeńskiej SRR. Ramię wschodnie stromo opada ku przełęczy Czonteren. Długość masywu piku POBEDA od jego wierzchołka Wschodniego do piku Waża Pszawela wynosi około 10 km.

Historia zdobycia wierzchołka

Pierwsze wejście na pik POBEDA (7439 m) dokonała grupa moskiewskiego „Spartaka” pod kierownictwem W. M. Abałakowa północnym grzbietem w 1956 roku.

W 1958 roku grupa pod kierownictwem I. Erochina dokonała wejścia na główny wierzchołek piku POBEDA z przełęczy Czonteren.

W 1961 roku gruzińscy alpinisci pod kierownictwem D. Medzmariszwili dokonali wejścia na główny wierzchołek przez pik Waża Pszawela (6918 m).

W 1967 roku pod kierownictwem W. Riabuchina został dokonany pełny trawers masywu piku POBEDA z przełęczy Diki do przełęczy Czonteren. Od tego czasu nie wytyczono nowych tras na pik POBEDA.

Wstępne zapoznanie się i sfotografowanie trasy na pik POBEDA północną ścianą przez trenera drużyny Iljinskiego E. i jej kapitana Smirnowa W. nastąpiło w 1974 r. Wtedy został naniesiony na mapę i wyznaczony plan trasy, poszczególne jej odcinki — z helikoptera.

Przygotowanie techniczne i fizyczne do mistrzostw 1982 r. odbywało się w formie wspólnych treningów i wejść wszystkich członków drużyny (trzech członków drużyny, będąc członkami reprezentacji ZSRR, uczestniczyło w przedsięwzięciach ekspedycji Himalajskiej, począwszy od listopada 1981 r.).

Na pierwszym etapie przygotowań położono główny nacisk na dalszy rozwój ogólnej i specjalnej formy fizycznej, doskonalenie taktyczno-technicznych sposobów pokonywania złożonego skalnego i lodowego reliefu.

Zostało uwzględnione doświadczenie poprzednich wejść na pik Chan-Tengri od północy, pik Russia z południowego wschodu, pik Komunizma z południowego wschodu.

Na drugim etapie przygotowań, począwszy od lutego, główny nacisk położono na przygotowanie do konkretnego wejścia na pik POBEDA. Treningi prowadzono w hali, w rejonach Medeo, Tujuk-su. Prowadzono także zdawanie norm z ОFP i przygotowania technicznego, przygotowanie i wypróbowanie sprzętu.

Trzeci etap przygotowań do udziału w mistrzostwach ZSRR odbywał się pod pikiem Lenina podczas 20-dniowego zgrupowania dla specjalnej i technicznej nauki, podczas którego zostały przeprowadzone: treningi kontrolne na skalnym i lodowym reliefie, zdawanie norm, dokonano treningowego wejścia na pik Lenina. Drużyna otrzymała dobrą aklimatyzację.

Drużyna szczegółowo przestudiowała i wyznaczyła drogę przejścia północnej ściany. Wyznaczono reżim i miejsca schodzenia lawin i obsunięć lodowych. Została przeprowadzona rekonesans pola lodowca.

Wyznaczona trasa reprezentuje sobą logiczną, technicznie złożoną drogę.

Plan taktyczny został opracowany z uwzględnieniem: zagrożenia lawinowego, stromizny i reliefu skalnych i lodowych odcinków, a także bardzo surowych warunków pogodowych tego sezonu. Najbardziej skomplikowanymi w sensie technicznym są dwa skalne trójkąty, szczególnie dolny. Została przewidziana wstępna obróbka tych odcinków. W celu zabezpieczenia przechodzenie lawinozagrożonych odcinków przewidywano na wczesnych godzinach porannych. Planem taktycznym został przewidziany, na wypadek pogorszenia pogody, dodatkowy zapas: żywności, opału, osobistego sprzętu na 4 doby.

Wykres wejścia

Działania taktyczne drużyny

Działania taktyczne drużyny przy przechodzeniu trasy były określone planem taktycznym z uwzględnieniem zmian sytuacji podczas wejścia.

Prawie wszystkie odcinki trasy były pokonywane przez wolne wspinanie. Na odcinkach R7–R8, R9–R10 było wykorzystane ITO. Miejsca zagrażające zsuwaniem się lawin i obrywami lodowymi były pokonywane:

• wczesnym rankiem;
• w maksymalnie szybkim tempie przy gruntownej asekuracji;
• w miarę możliwości pod osłoną skalnych i lodowych ścian.

Przy przechodzeniu technicznie skomplikowanych odcinków pierwszy pracował bez plecaka, na podwójnej linie. W związku z bardzo silnym zlodzeniem skał cała trasa była pokonywana w raczkach.

Skały I-szego trójkąta okazały się bardziej skomplikowane niż to było przewidywane na podstawie wizualnego przestudiowania: dużo mocno wygładzonych odcinków (widocznie rezultat wieloletniej pracy lodowca), szczeliny zalane lodem. Bardzo mało dogodnych miejsc dla założenia asekuracji. Miejsc dogodnych do leżenia praktycznie nie było, za wyjątkiem górnej części I-szego trójkąta. Występowanie skomplikowanego skalnego reliefu doprowadziło do tego, że:

• biwak trzeba było urządzić w środkowej części I-szego trójkąta;
• na II-gim trójkącie trzeba było stanąć na biwak poniżej zaplanowanego planem taktycznym;
• a następny biwak urządzić w górnej części skalno-lodowego grzbietu pod skalnym pasem.

Do pracy na trasie zostały skompletowane następujące łączki:

• Smirnow — Suwiita — Cziepczew
• Szkarban — Moiseew — Chaliłow
• Łuniakow — Pantielejew — Winokurow

Po odejściu czwórki: Smirnow — Suwiita, Szkarban — Moiseew — Chaliłow. W procesie wejścia pierwsi pracowali wszyscy uczestnicy, i łączki równomiernie zmieniały się wzajemnie. Dzięki dobrej spoistości, technicznej i fizycznej nauce, skład łączek zmieniał się w zależności od sytuacji na trasie.

Zgodnie z planem taktycznym, najbardziej skomplikowane i niebezpieczne miejsca na trasie były pokonywane z wstępną obróbką: odcinki R2–R10, R13–R14.

Biorąc pod uwagę stromiznę i charakter skał, a także dużą ilość lodu na większości odcinków R2–R16, R21–R36, przy przechodzeniu były wykorzystane poręcze.

Tryb ruchu na trasie był zestawiony z uwzględnieniem: stromizny i skomplikowania reliefu, warunków pogodowych. Ilość godzin marszu — średnio 6–8. U każdego członka załogi było indywidualne zaopatrzenie na dzień. Biwaki były organizowane w bezpiecznych, osłoniętych skalnymi ścianami lub występami miejsc.

Biwaki:

• R1–R3 — na śnieżnej pościeli pod osłoną lodowej ściany;
• R4 — dla I-szej namiotu: pod skalnym trójkątem, wyrąbany w lodzie (siedzący); dla II-giej namiotu: 200 m powyżej, wyrąbany w lonie lodowca;
• R5 — na górnym placu (po zwinięciu jednej namiotu);
• R6–R7 — w górnej części I-szego trójkąta na sztucznie ułożonym placu (leżący);
• R8 — wyrąbany w lonie lodowca pod występem (siedzący);
• R9 — na grzbiecie pod skalną ścianą (półleżący).

Upadków i obrażeń nie było. Po czwartym biwaku G. Łuniakow poczuł lekkie niedomaganie po starej kontuzji, otrzymanej w minionym sezonie podczas akcji ratunkowej w a/l „Dugoba”. Biorąc pod uwagę surowy klimat rejonu i coraz gorszą pogodę, zostało podjęte postanowienie o odesłaniu Łuniakowa w dół w towarzystwie Cziepczewa, Pantielejewa, Winokurowa.

Po przyjeździe do Ałma-Aty u W. Szkarbana pojawiły się oznaki odmrożenia skrajnej części dużego palca prawej nogi, ale całkiem możliwe, że to po prostu zapalenie. Na trasie były szeroko wykorzystywane lodowe i skalne haki z tytanowych stopów, odciągi, lekkie przyrządy namiotowe.

Łączność z grupą obserwacyjną, znajdującą się u podnóża piku Gorkij, była utrzymywana przy pomocy radiostacji UKF.

Codzienne sesje głównej łączności: 8:30, 16:30, 20:00; awaryjna — 12:30.

Grupa obserwacyjna stale prowadziła obserwację wizualną za załogą przy pomocy 60-krotnej rury.

Była utrzymywana stała łączność z KSP Zailijskiego Ałatau (Ałma-Ata) i KSP Tienszanu Centralnego (Przewalsk) przy pomocy radiostacji dalekosiężnej.

Do odjazdu z Ałma-Aty okazało się, że zgłoszony przez kapitana załogi W. Chriszczatym, w związku z udziałem w ekspedycji Himalajskiej, nie będzie mógł wziąć udziału w mistrzostwach.

Do Komitetu Sportowego 15 czerwca 1982 r. został wysłany list z prośbą o zastąpienie kapitana załogi.

Otrzymano odpowiedź 20 czerwca 1982 r. z pozwoleniem na zastąpienie (telegram telefoniczny w załączeniu).

Profil trasy

Schemat trasy w symbolach

(Skala 1:2000)

Opis trasy według odcinków

R0–R1. Ruch po seraku. Serak mocno porozrywany i jest rozdzielony śnieżno-lodową pościelą na dwie kondygnacje. Początek wejścia — w centralnej części. Poruszać się w górę do wyjścia na śnieżno-lodową pościel — I-sza kondygnacja. Dalej — w lewo-w górę poprzez całą pościel do śnieżno-lodowego kontrefortu. Po nim, lawirując wśród lodowych seraków, wychodzimy na śnieżno-lodową półkę pod wielką lodową ścianą. W lewo po półce aż do końca ściany wychodzimy na II-gą pościel — II-ga kondygnacja. Przy wyjściu na nią jest bezpieczne miejsce na biwak.

R1–R2. Poruszać się poprzez całą pościel, okrążając duży stożek lawinowy, i dalej ku bergszrundowi pod I-szym skalnym trójkątem.

R2–R3. Stromy lodowy stok. Pod skałami — miejsce na jeden namiot.

R3–R4. Od biwaku — w lewo pod ścianą po lodzie, ku podstawie komina.

R4–R5. Prawa ścianka komina — gładki monolit, zwisa; lewa — rozpadnięte, nietrwałe skały. Jest oblodzony. Szczelin mało. W górnej części przechodzi we wnętrze kąt.

R5–R6. W lewo-w górę po pochyłej półce, wzdłuż zwisającego monolitycznego bloku skalnego. Półka jest mocno oblodzona.

R6–R7. W prawo-w górę po stromym odcinku półki do wewnętrznego kąta, następnie po nim do skalnego uskoku. Miejsce na jeden namiot (półleżący).

Odcinki R2–R7 były wstępnie obrabiane przez Smirnow — Moiseew — Suwiitę, Smirnow — Suwiitę — Chaliłowa.

R7–R8: Prosto w górę — skomplikowana monolityczna ścianka z małą ilością zaczepów. Wykorzystano ITO. W prawo — po stromym odcinku półki z mocno wygładzonymi skałami.

R8–R9: W lewo-w górę po pochyłej płycie. Skały mocno wygładzone, lód nalotowy. Dalej przechodzimy po stromym wnętrzu kąta.

R9–R10: Wspinanie po wnętrzu kąta jest skomplikowane, wykorzystujemy ITO. Odcinki R7–R10 były wstępnie obrabiane przez łączkę Szkarban — Moiseew.

R10–R11: Stroma pochyła półka pod zwisającym karnizem wyprowadza na prawe żebro trójkąta. Lód nalotowy. Wspinanie bardzo skomplikowane.

R11–R13: Żebro reprezentuje sobą skały typu „baranich czołów”. Są pokryte nalotowym lodem i śniegiem. W górnej części organizujemy biwak.

R13–R14: Skały na grzbiecie typu „baranich czołów”. Dalej — w prawo wzdłuż skalnej ścianki. Dużo świeżo spadłego śniegu. Odcinek R13–R14 obrabiany przez łączkę Suwiita — Moiseew.

R14–R15: Wzdłuż seraku. Miejsce niebezpieczne. Jest pokonywane rano i szybko.

R15–R17: W górę po grzebieniu do wielkiej ciemnobrązowej ściany. Skały mocno zaśnieżone. Bardzo mało szczelin.

R17–R21: Trawers śnieżno-lodowego stoku pod osłoną ściany II-giego skalnego trójkąta aż do wierzchołka lodowego „krawata”, wyprowadzającego pod centralną część trójkąta. Lód bardzo twardy. Poprzedza pracująca łączka Smirnow — Suwiita.

R21–R22: Skalna ścianka wyprowadza na stromą pochyłą półkę, biegnącą w prawo-w górę. Wspinanie skomplikowane.

R22–R23: Dalej — po wnętrzu kąta w lewo-w górę. Stromość rośnie. Wnętrze kąta jest oblodzona.

Poprzedza pracująca łączka Szkarban — Chaliłow — Moiseew.

R23–R24: Wspinanie po półce skomplikowane, zaśnieżona. Z lewej — pochyła ściana. W prawej części półki — biwak. Odcinek pierwsi pracowali Smirnow — Suwiita.

R24–R25: Dalej po półce wychodzimy na skalno-lodowy grzbiet.

R25–R26: Grzbiet niezbyt stromy, miejscami oblodzony.

R26–R27: Przecinamy w prawo-w górę szeroką półkę, dużo śniegu.

R27–R28: Wnętrze kąta, złożonego z mocno zniszczonych skał. Dalej idziemy w lewo-w górę po pochyłej półce.

R28–R29: Wychodzimy na stromy skalny grzbiet. Na środku grzbietu — skalna ścianka.

R29–R30: Grzbiet napotyka na stromą skalną ściankę. Skalnie wielkoblokowe, z małą ilością zaczepów.

Na odcinkach R24–R30 pracowała łączka Smirnow — Suwiita.

R30–R31: Skalna ścianka wyprowadza na grzbiet. Skały są pokryte śniegiem, strome. Na końcu grzbietu, pod skalnym pasem — biwak (półleżący).

R31–R32: W prawo-w górę po pochyłej płycie. Skały mocno zaśnieżone.

R32–R33: Niewielki wnętrze kąta. Skały zniszczone. Grzbiet.

R33–R34: Niewyraźnie wyrażony grzbiet. Dużo śniegu. Skalna ścianka. Pracuje łączka Moiseew — Chaliłow.

R34–R35: Stromy śnieżny grzbiet.

R35–R36: W prawo-w górę po stromym odcinku ścianki. Skały zaśnieżone. Skomplikowane wspinanie.

R36–R37: Wnętrze kąta. Zaśnieżone skały. Skomplikowane wspinanie.

Na odcinkach R34–R37 pracują Smirnow — Suwiita.

R37–R38: Wnętrze kąta. Na górze rozszerza się, wyprowadza na niewyraźnie wyrażony grzbiet. Grzbiet reprezentuje sobą zniszczone, mocno zaśnieżone skały. W górnej części grzbiet napotyka na śnieżny występ. Po przejściu występu wychodzimy na wierzchołkowy grzbiet.

Na grzbiet ustawiamy namiot i w lewo po grzbiecie wychodzimy na wierzchołek. Liścik — na skałach z południowej strony grzbietu, bezpośrednio na głównym wierzchołku.

Zjeżdżamy do namiotu — biwak. Spust po zachodnim grzbiecie przez pik Waża Pszawela na przełęcz Diki i dalej — na lodowiec Zwiezdoczka.

Tabela sprzętu

Tabela produktów

Sprzęt osobisty

Ładunek społeczny w plecaku nie przekroczył 10,3 kg na członka. Ogólna waga plecaka wyniosła około 15,6 kg. Zdjęcie № 1, odcinek R0–R1, punkt 1 ![img-16.jpeg]({"width":1598,"height":2102,"format":"Jpeg","uri":"https://summitx.info/media/ ↗