406

Paszport wspinaczki

1. Rejon — Centralny Tienszan, № 7.5.

2. Szczyt — Pobiedy 7439 m, prawym bastionem lodowego balkonu północnej ściany.

3. Proponowana — 6B kat. sł., pierwsze wejście.

4. Charakter trasy — kombinowany.

5. Charakterystyka trasy:

   różnica wysokości trasy — 2639 m, różnica wysokości części ściennej trasy — 1850 m, długość trasy — 4000 m, długość odcinków 6 kat. sł. — 350 m, 5 kat. sł. — 1500 m, średnie nachylenie części ściennej trasy — 60°.

6. Pozostawione na trasie: haki — 10; w tym szlamburowych — 0.

   Użyto haków na trasie:

   • szlamburowych stacjonarnych — 0;
   • szlamburowych zdejmowanych — 0. Użyto ogółem ITO — 5.

7. Liczba godzin marszowych — 134, dni –13, wliczając obróbkę.

8. Kierownik — Sokołow Gleb Anatoljewicz MS

   Uczestnicy:

   • Kuzniecow Piotr Walentinowicz MSМК
   • Chwostenko Oleg Walerjewicz MS
   • Archipow Władimir Aleksiejewicz MS
   • Bakalejnikow Jewgienij Dmitrijewicz MS
   • Czeriezow Siergiej Władimirowicz MS
   • Fiłatow Siergiej Aleksiejewicz MS
   • Michalicyn Aleksandr Iwanowicz КМС

9. Trenerzy drużyny: Bajkowski Jurij Wiktorowicz MS, 1-sza kategoria sportowa, ZTR Resp. Tadż.

   Zacharow Nikołaj Nikołajewicz MSМК, ZTR

10. Data rozpoczęcia: na trasie — 8 sierpnia 2003 r. o godz. 11:00;

    na wierzchołku — 19 sierpnia 2003 r. o godz. 12:00; powrót — 20 sierpnia 2003 r. o godz. 20:00.

11. Organizacja: Międzynarodowy Klub Alpinistyczny

    Adres: m. Moskwa, Łużnieckaja nab. 8, Komitet Olimpijski Rosji, biuro 330. tel./fax (095) 725-45-28, www.clubalp.ru ↗, E-mail: [email protected]

Profil trasy po lewej

Wykres wejścia

Opis trasy po odcinkach

Odcinek 1. Z lodowca Zwiezdochka po śnieżno-lodowym stoku przez brzeg lodowca i dalej w kierunku skalnego kontroforsa 250 m.

Odcinek 2. Zamarznięte skały 80 m. Ogólny kierunek ruchu do góry w prawo. Odcinek 3. Ukośna lodowa półka 80 m. Ogólny kierunek ruchu do góry w lewo. Odcinek 4. Śnieżno-lodowy stok z wychodniami skalnymi 100 m. Odcinek 5. Zamarznięte skały 50 m. Odcinek 6. Zasypany śniegiem wewnętrzny kąt 60 m. Odcinek 7. Zamarznięty wewnętrzny kąt 40 m. Kierunek ruchu do góry w lewo. Wyjście na śnieżną półkę u podnóża lodospadu.

Odcinek 8. Lodospad 140 m. Pierwsza lina o stromiźnie 80°, następnie stopniowe wypłaszczenie. Wyjście na "balkon". Na "balkonie" jest wystarczająco miejsca na wygodne biwaki.

Odcinek 9. Po śnieżno-lodowym stoku przez brzeg lodowca i dalej w kierunku wystającego skalnego grzbietu 200 m.

Odcinek 10. Zamarznięte skały 50 m.

Odcinek 11. Śnieżno-lodowy żleb z wychodniami skalnymi 300 m. Ogólny kierunek ruchu na wystający grzebień. Na grzebieniu udało się wyrąbać platformę dla dwóch namiotów.

Odcinek 12. Śnieżno-lodowy żleb 200 m. Odcinek 13. Zamarznięte skały 50 m. Kierunek ruchu do góry w prawo. Odcinek 14. Śnieżno-lodowy żleb 500 m. Kierunek ruchu w prawo do góry, omijając skały, następnie w lewo do góry aż do wyjścia na grzbiet. Na grzebiecie jest wiele dogodnych miejsc do organizacji biwaku.

Odcinek 15. Po śnieżno-lodowym kontroforsie do wierzchołka szczytu Armenia 300 m. Z wierzchołka p. Armenia zejście w kierunku południowo-wschodnim w stronę zboczy głównego wierzchołka p. Pobiedy.

Odcinek 16. Po śnieżno-lodowym stoku, omijając z lewej strony zwisający lodospad, 250 m aż do wyjścia na grzbiet.

Odcinek 17. Prosty grzbiet 700 m do wierzchołka p. Pobiedy.

Zejście klasyczną drogą przez p. Waża-Pszawela.

Zdjęcie techniczne trasy

Odcinek 2

Odcinek 3

Odcinek 4

Odcinek 7

Odcinek 8. W. Archipow, przejście lodospadu.

Odcinki 9–10

Odcinek 12. Widoczne są namioty obozu 2.

Odcinek 14. Przed wyjściem na grzbiet. www.alpfederation.ru ↗

Porównanie charakterystyki trasy na szczyt Pobiedy

prawym bastionem lodowego balkonu północnej ściany (pierwsze wejście)

Opinia Gleba Sokołowa — kapitana drużyny

Przebyta trasa na szczyt Pobiedy co do swojej trudności znacznie przewyższa trasę na wierzchołek Lhoćze-Shar — szóstej kategorii trudności. Problem stanowią:

• odcinki mikstowe;
• zniszczone skały, na których bardzo ciężko jest zorganizować asekurację.

Śnieżno-lodowa część trasy na Pobiedę przypomina trawers piki Górskiego – Chan-Tengri. Występowanie takiego samego rodzaju śniegu różniące się gęstością oraz grubością. Znacznie różni się jednak występowaniem bardzo twardego lodu, na którym niemożliwe jest zorganizowanie asekuracji.

Trasa znacznie przewyższa pod względem trudności technicznej trasę na pik Komunizma (Biezzubkin). Różnica trasy:

• zimniejsza;
• dłuższa.

Moim zdaniem trasa przebyta przez drużynę na szczyt Pobiedy odpowiada 6B kat. sł.

Opinia Piotra Kuzniecowa — uczestnika wejścia

Odcinek trasy R1–R7 jest porównywalny pod względem stopnia trudności z "przepaścią śmierci" na Cho-Oyu na wysokości niemal 8000 m, którą przebyłem ja i Siergiej Timofiejew podczas ekspedycji w 1991 r. w składzie 1-szej Rosyjskiej Ekspedycji. Te same zalane lodem i mocno zniszczone skały, w które niemożliwe jest wbicie haka i założenie kostek.

Różnica jest tylko w długości:

• Na Pobiedzie ten odcinek jest 3,5 raza dłuższy.

Według moich ocen, trudność odcinka to 6A–6B kat. tech.

Odcinek trasy R7–R8 bardzo przypomina odcinek Rosyjskiej trasy z 1991 r. na Cho-Oyи na wysokości 6500–7000 m. W dolnej części bardzo twardy lód, a u góry misterne koronki, których przejście jest nieprzyjemne i niebezpieczne. Trudność 6A.

Odcinek R9–R14 — to przeplatanie się stromych skalnych wyjść i lodu, miejscami pokrytego śniegiem. Najbliższe porównanie — skalny pas podczas pierwszego wejścia na Mount Everest drużyny krasnojarskiej w 1996 r. Z tą różnicą, że na trasie na Pobiedę jest więcej odcinków lodowych. Trudność 5B–6A.

Moim zdaniem trasa przebyta przez drużynę na szczyt Pobiedy odpowiada 6B kat. sł.

Doświadczenie wysokościowe członków drużyny

Wszyscy członkowie drużyny mają doświadczenie w wejściach wysokościowych. Siedmiu z nich to Mistrzowie Sportu w alpinizmie, jeden — KМS.

Gleb Sokołow — wejścia w Himalajach: Makalu, Lhoćze Gł., Lhoćze Shar, Lhoćze Średnia (p/в), Chan-Tengri — 19 razy, pik Pobiedy — 3 razy. Mistrz Rosji.

Piotr Kuzniecow — wejścia w Himalajach: Dhaulagiri, Cho-Oyu do 8000 m, Mount Everest, Lhoćze Średnia (p/в). Pik Lenina — 5 razy, pik Komunizma — 2 razy, pik Korżeniewskiej — 2 razy, Chan-Tengri — 2 razy, pik Pobiedy — 2 razy. Wielokrotny mistrz ZSRR i Rosji w klasie skalnym, technicznym, wysokościowym i zimowym.

Jewgienij Bakalejnikow — Mount Everest do 8600 m, Chan-Tengri — 3 razy, pik Pobiedy, pik Lenina. Mistrz ZSRR.

Oleg Chwostenko — Chan-Tengri — 2 razy, trzykrotny mistrz Rosji w różnych klasach. Nr 1 w rankingu reprezentacji Rosji w alpinizmie w 2003 r.

Władimir Archipow — Chan-Tengri — 3 razy, pik Lenina. Mistrz ZSRR i Rosji w różnych klasach.

Siergiej Czeriezow — Chan-Tengri — 2 razy. Dwukrotny mistrz Rosji. Aleksandr Michalicyn — Chan-Tengri — 2 razy. Siergiej Fiłatow — pik Lenina, pik Komunizma, pik Korżeniewskiej, pik Pobiedy.

Podsumowanie rozpatrzenia wejścia

1. Ścienna część trasy liczy 46 liny. Średnie nachylenie 60°.
2. Największą trudność techniczną stanowi dolna część ściany aż do wyjścia na lodospad (bastion). Główne zagrożenie tutaj stanowi zwisający u góry lodospad. Zaobserwowano kilka lawin lodowych po prawej i lewej stronie od linii wejścia. Nachylenie poszczególnych odcinków sięga 80°. Charakter rzeźby mieszany (mikst) — skały, zalane lodem i pokryte śniegiem. Do asekuracji używano świdrów lodowych i haków skalnych. Poszczególne odcinki były pokonywane z użyciem ITO. Bastion był obrabiany od dołu z obozu. W ciągu 4 dni rozwieszono 13 lin poręczowych.
3. 12 sierpnia drużyna w komplecie wyszła na trasę i po przejściu obrobionej części ściany osiągnęła lodospad. Długość lodospadu wynosi 3 liny (140 m). Udało nam się znaleźć najprostszy wariant przejścia przez lodospad. Największą trudność stanowi pierwsza lina — nachylenie lodu 85°. Dalej następuje wypłaszczenie. Po wyjściu na górę lodospadu zniknęło niebezpieczeństwo lawiny lodowej. W ten sposób dolna część ściany została przebyta w ciągu 5 dni, jej długość wyniosła 16 lin. Na balkonie północnej ściany na wysokości 5500 m został założony obóz 1.
4. Druga część ściany aż do wyjścia na grzbiet ma długość 30 lin, średnie nachylenie 55°. Trasa w zasadzie wiedzie po śnieżno-lodowych żlebach, w dwóch miejscach przecinanych skalnymi pasami. Główne potencjalne zagrożenie stanowił możliwy zejście lawiny w przypadku opadów śniegu. Na szczęście podczas przechodzenia ściany panowała stabilna pogoda. Główny problem stanowił brak dobrych miejsc na biwaki w górnej części ściany.
5. 14 sierpnia na wysokości 6000 m został założony obóz 2. Na niewielkim śnieżnym grzebieniu udało się oczyścić platformę dla dwóch namiotów. 16 sierpnia drużyna wyszła na grzbiet Pobiedy i założyła obóz 3 na wysokości 6650 m.
6. Grzbiet Pobiedy jest dość ostry. Miejscami nachylenie śniegu sięga 70°. Aż do wyjścia na wierzchołek piki Armenia rozwieszono jeszcze 7 lin poręczowych. Obóz 4 został założony na wysokości 7000 m.
7. 18 sierpnia drużyna wyszła na szturm wierzchołka. W drodze na górę rozwieszono 3 liny poręczowe. Dalej poszedł dość prosty grzbiet, jednak widoczność gwałtownie się pogorszyła, wiał silny wiatr zachodni. W ciężkich warunkach pogodowych o godz. 16:00 drużyna osiągnęła wierzchołek p. Pobiedy. Następnie drużyna kontynuowała ruch na zachód po wierzchołkowym grzebiecie. Obóz 5 został założony na wysokości 7430 m na wierzchołkowym grzebiecie p. Pobiedy.
8. 19 sierpnia o godz. 12:00 drużyna osiągnęła tur w zachodniej części wierzchołka. Zejście klasyczną drogą z zachodu nastręczyło pewne trudności, zwłaszcza biorąc pod uwagę stan zmęczenia wszystkich uczestników. Podczas schodzenia zostało założonych kilka lin poręczowych. O godz. 17:00 drużyna osiągnęła Obelisk i dalej kontynuowała drogę w kierunku Waża-Pszawela. Nagle gwałtownie pogorszyła się pogoda, zerwał się silny przeciwny wiatr, zniknęła widoczność. Pik Waża-Pszawela drużyna osiągnęła w całkowitej ciemności, tutaj został założony obóz 6 na wysokości 6950 m.
9. 20 sierpnia drużyna w komplecie zeszła na lodowiec Zwiezdochka.
10. Całe wejście zajęło 13 dni, wliczając obróbkę i zejście do obozu. Przez cały czas wejścia w zasadzie panowała pomyślna pogoda, za wyjątkiem 18 sierpnia i wieczora 19 sierpnia. Sukces wejścia był uwarunkowany dobrą formą fizyczną i aklimatyzacją wszystkich uczestników, jak również dobrze opracowanym planem taktycznym, sporządzonym przez kapitana drużyny. Podczas wejścia nie było żadnych zdarzeń nadzwyczajnych, wszyscy uczestnicy pozostawali praktycznie zdrowi, poruszali się samodzielnie. Łączność radiowa z obozem bazowym była utrzymywana regularnie trzy razy na dobę. Na lodowcu Zwiezdochka stale przebywali obserwatorzy drużyny.

22 sierpnia. Lodowiec Południowy Inylczek.