Mistrzostwa Rosji w Alpinizmie 2016

Klasa wysokościowo-technicznych wejść

Raport

Drużyna reprezentacyjna Kraju Krasnojarskiego na Pik Kyzyl-Asker 5842 m przez centrum południowo-wschodniej ściany "Kopje"

Proponowana kategoria:

6B kat. trud.
Pierwsze przejście

Krasnojarsk 2016

Paszport wejścia

Region — Tienszan, pasmo Kokszaał-Tau, 7,5.
Pik — Kyzyl-Asker, 5842 m przez centrum południowo-wschodniej ściany, "Kopje".
Proponowana kategoria — 6B kat. trud.
Charakter trasy — kombinowany.
Charakterystyka trasy:

Przewyższenie części ściennej — 1058 m, całego marszrutu — 1162 m. Długość trasy — 1290 m, długość odcinków 6 kat. trud. — 810 m, 5 kat. trud. — 150 m, średnie nachylenie części ściennej trasy — 72°.
Pozostawiono na trasie: haków — 9, w tym szlamburów — 9. Użyto ogółem ITO około 500.
Czas marszu do wierzchołka — 53 godz., dni — 5,5.
Kierownik — Chwostenko Oleg Waleriewicz, MS

Uczestnicy: Tieriechin Wasilij Andriejewicz, MS, Parfionow Aleksander Aleksandrowicz, KMS
Trenerzy drużyny: Zacharow Nikołaj Nikołajewicz, MSМК, ZTr,

Balezin Walerij Wiktorowicz, MSМК
Data wyjścia:

na trasę — 19 lipca 2016 r. o 11:00, na wierzchołek — 24 lipca 2016 r. o 13:30, powrót do bazy — 25 lipca 2016 r. o 14:00.
Organizacja: Ministerstwo Sportu, Turystyki i Polityki Młodzieżowej Kraju Krasnojarskiego

Opis regionu

Region zachodniego Kokszaał-Tau jest słabo zagospodarowany przez alpinistów. W tym regionie znajduje się duża liczba szczytów o wysokości około 6000 m. Najciekawsze z nich to:

Pik Kyzyl-Asker (5842 m)
Pik Krylja Sowietow (5800 m)
Pik Szmidta (5954 m)
Pik Dankowa (5982 m)
Pik Czon-Turasy lub Dżołdasz (5729 m)
Pik Alpinist (5641 m)
Pik Siergiej Korolow (5816 m)
Pik Biełyj (5697 m)

Dla tego regionu charakterystyczne jest połączenie typowo alpejskich form (wiele pionowych ścian skalnych o różnicy wysokości około 1–1,5 km) z dużym zlodowaceniem. Cały region, w tym niziny, jest strefą wiecznej zmarzliny. Często występują zabagnione obszary aż do wysokości 4000 m.

Linia śnieżna znajduje się na wysokości około 4000–4500 m nad poziomem morza. Doliny rzek mają wysokość około 3000–3500 m nad poziomem morza. Klimat w dolinie jest surowy, pogoda niestabilna.

Kyzyl-Asker w tłumaczeniu z kirgiskiego oznacza "Czerwony Jeździec" lub "Krasnoarmista". Pierwsze wejście na ten szczyt dokonała drużyna K. Walijewa w 1985 roku. Legendarny skład wykonał wejście na górę północno-zachodnią ścianą w ramach mistrzostw ZSRR w alpinizmie w klasie wysokościowo-technicznej.

Południowo-wschodnia ściana Kyzyl-Asker składa się z mocnych, monolitowych granitów, różnica wysokości wynosi 1000 metrów, nachylenie około 70°. Wszystkie szczeliny i kąty są zaszronione, na półkach leży śnieg.

W chwili obecnej na główną ścianę prowadzą cztery niezależne trasy:

Odincowa
"Wojna i Pokój"
"Kopje"
"Lost in China"

i jeszcze jedna trasa (Ekwadorska) prowadzi przez jeden z wschodnich bastionów.

Podejście pod południowo-wschodnią ścianę od bazy na jeziorze Biwaczne prowadzi przez lodowiec Komarowa zachodni, przez przełęcz 4700 m, na lodowiec Rudniewa. Około 12 godz. Zalecane posiadanie raków.

Mapa schematyczna regionu

Odincow — Ruczkin — Michajłow, 2007
Wariant francusko-belgijski, 2013
"Wojna i Pokój" Niłow — Gołowczenko — Grigorjew, 2014
"Sal con Cebolla" Ekwador, 2014
"Kopje" Chwostenko — Tieriechin — Parfionow, 2016
"Lost in China" Papert — Lindicz, 2016

Działania taktyczne drużyny

Trasa została pokonana w stylu kapsułowym z platformą bez uprzedniej obróbki. 19 lipca wystartowaliśmy z przedniego obozu w cyrku lodowca Rudniewa. Ponieważ przez całą noc i z rana wiał silny porywisty wiatr i była słaba widoczność, wyruszyć udało się dopiero o 9:00. Podejście do początku trasy zajęło około 2 godz. O 12:00 zaczęliśmy pracować na trasie. Pierwszy pracował Wasilij Tieriechin. Za dzień pokonano około 300 metrów. Biwak pod dużym występem (wysunięcie 3 m).

W dalszym ciągu lider zmieniał się codziennie: Parfionow, Chwostenko, Tieriechin.

Wszystkie biwaki, z wyjątkiem trzeciego, były zorganizowane pod występami skalnymi. Trzeci biwak był zorganizowany na grzebieniu śnieżnym, w efekcie platformę całą noc zgniatało śnieg spływający ze ściany.

Pogoda w trakcie wejścia była zmienna. Niemal codziennie padał śnieg.

22 lipca po południu zaczął padać silny deszcz (na wysokości 5500 m!), przechodzący w mokry śnieg. W efekcie o 15:00 musieliśmy stanąć na biwak pod dużym występem skalnym.

W nocy z 23 na 24 lipca mocno ochłodziło. Rano wszystkie skały, liny i sprzęt były pokryte lodową skorupą. To znacznie spowolniło tempo ruchu. Postanowiliśmy nie przenosić platformy, a zawiesić dostępne liny.

23 lipca w praktycznie zimowych warunkach pogodowych Aleksander Parfionow opracował dwie i pół liny (około 120 metrów).

W dniu wyjścia na wierzchołek (24 lipca) pogoda była doskonała. O 13:30 byliśmy na wierzchołku, do wieczora zeszliśmy do platformy.

W nocy z 25 na 26 lipca przyszła burza. Rano zejście tą samą trasą zajęło około 7 godz.

Główna część trasy została pokonana przy użyciu ITO. Przy dobrej pogodzie możliwe jest przejście wielu odcinków wolnym wspinaniem. Rzeźba terenu na całej trasie jest dobra, asekuracja pewna. Wspinaczka mikstowa była utrudniona przez skrajnie niestabilny topniejący lód.

Zdjęcia techniczne trasy

Profil trasy

Schemat trasy w symbolach UIAA

№	Długość, m	Kąt	Kategoria
R12
R11	100	30°	IV
R10	160	60°	III
R9	80	65°	VI, M8
R8	80	70°	VI, A2
R7	100	80°	VI, A3
R6	80	60°	V, M6, A2
R5	90	75°	VI, A2
R4	100	75°	VI, A2
R3	200	80°	VI, A2
R2	160	80°	VI, A2
R2	70	70°	V, M7
R0	70	50°	II

Podejście od obozu szturmowego do początku trasy przez lodowiec — około 2 godz.

Odnajdywalnym punktem orientacyjnym na trasie jest charakterystyczna skalna narośl — "Maszynka" — w górnej trzeciej części ściany. Jest ona dobrze widoczna od podnóża ściany. Z góry "Maszynka" kończy się ostrym grzebieniem śnieżnym — "Ostrze Kopii".

Opis trasy po odcinkach

R0–R1 W górę od bergszrundy po śnieżno-lodowym stoku. 70 m, 50°. R1–R2 System wewnętrznych kątów i półek, wspinaczka mikstowa. 30 m, 75°. R2–R3 System szczelin i wewnętrznych kątów z lodem, czasami występują przewieszenia. Biwak pod przewieszeniem. 160 m, 80°.

R3–R4 Przez przewieszenie wprost i dalej po szczelinach w górę i nieco w prawo w kierunku dużego wewnętrznego kąta, przechodzącego w komin. Po drodze jest wiele przewieszeń. 200 m, 80°.

R4–R5 Duży wewnętrzny kąt z lodem, przechodzący w komin. Biwak przed początkiem komina na lewej ścianie kąta pod przewieszeniem. Komin kończy się przewieszeniem. Przez przewieszenie wyjść poza załom. 100 m, 75°.

R5–R6 Po załomie kilka półek ze śniegiem. Dalej po ściance z dobrymi szczelinami w kierunku narośli "Maszynka", omijając ją z lewej strony. 90 m, 75°.

R6–R7 "Maszynka" jest omijana z lewej strony po zaszronionych wewnętrznych kątach. W dolnej części — zwieszający się lodowy występ, po występie rzeźba terenu staje się łagodniejsza. Wspinaczka mikstowa. Wyjście na ostry grzebień śnieżny "Kopje". Biwak. 80 m, 60°.

R7–R8 Po ściance ze szczelinami w kierunku wewnętrznego kąta, prowadzącego do dużego przewieszenia z ogromnymi soplami. Przez przewieszenie wprost (ostrożnie, lód luźny!) Wyjście przez załom po lodzie, jeden sopel odłamać.

Po załomie 15 m po szczelinie do następnego przewieszenia.

Wygodne bezpieczne miejsce na biwak.

100 m, 80°, A3.

R8–R9 Po wewnętrznym kącie na prawo od przewieszenia, następnie odchodzić w prawo po szczelinach w kierunku załomu ściany.

80 m, 70°.

R9–R10 Rzeźba mikstowa, kąty z niestabilnym lodem. 80 m, 65°. R10–R11 Śnieżno-lodowe żleby aż do wyjścia na grzebień. 160 m, 60°. R11–RAB Pogięty grzebień firnowy, stopniowo staje się bardziej stromy. Przed samą wierzchołkiem skalna ścianka 5 m. 100 m, 30°.

Zejście tą samą trasą.