FEDERACJA ALPINIZMU KRAJU KRAŚNODARSKIEGO

Sprawozdanie

O PIERWSZYM WEJŚCIEM NA SZCZYT PIK KOCZEWNIKOW 3460 m GRANIĄ ZACHODNIĄ «А20», ZREALIZOWANYM PRZEZ DRUŻYNĘ RZZ «FEDERACJA ALPINIZMU KRAJU KRAŚNODARSKIEGO»

przypuszczalnie 4B kat. trudności PIERWSZE WEJŚCIE

Foygel M. R. Sushko D. S.

2022

Spis treści

Spis treści – 2 Pasport trasy – 3 Ogólne zdjęcie szczytu – 5 Panorama okolicy – 6 Mapa-schemat okolicy – 7 Informacje o obiekcie wejścia i działaniach drużyny – 8 Zalecany zestaw sprzętu – 9 Schemat trasy w symbolach UIAA – 10 Techniczne zdjęcie trasy – 11 Opis trasy po odcinkach – 12 Zjazd z trasy – 14 Zdjęcia odcinków trasy – 15

Pasport trasy

Ogólne zdjęcie szczytu

Pik Koczewnikow 3460 m «Stena tieniej» 6A 400 m 6B A3 5–6 września 2022 r. Foygel M., Lange A., Sushko D. «А20» 4B 325 m 5C A1 8 września 2022 r. Foygel M., Sushko D.

Panorama okolicy

Pik 3971 Pik 3720 Pik Koczewnikow 3460 Pik 3900–4000

Mapa-schemat okolicy

Mapa-schemat okolicy opracowana przez Aleksandra Purikowa. Oryginał pochodzi ze strony www.westra.ru ↗

Informacje o obiekcie wejścia i działaniach drużyny

Rejon Wierchniaja Ała-Arcza należy do parku narodowego Ała-Arcza, gdzie znajduje się znany ośrodek alpinistyczny o tej samej nazwie. Mimo że te dwa rejony są położone stosunkowo blisko siebie, Wierchniaja Ała-Arcza jest odwiedzana znacznie rzadziej, głównie:

• przez turystów górskich;
• oraz niezwykle rzadko przez alpinistów.

W przeszłości, w czasach istnienia ZSRR, na główne szczyty zostały wytyczone niezbyt trudne trasy. Być może brak «dużych ścian» wpłynął na dalszy rozwój rejonu, ponieważ wejścia tutaj nie dawały szans na nagrody w mistrzostwach w alpinizmie.

Mimo to, rejon Wierchniej Ała-Arczy był i pozostaje interesujący dla alpinistów o różnym poziomie umiejętności. Poza już istniejącymi trasami szkoleniowo-treningowymi, tutaj można wytyczyć szereg interesujących linii sportowych na mury i granie szczytów o wysokości do 4000 m. Przy tym dosyć prosta logistyka pozwala dość szybko dostać się do miejsc obozów bazowych.

W kwietniu 2021 roku jeden z uczestników niniejszego wejścia (Foygel) odwiedził rejon Wierchniaja Ała-Arcza. Największe zainteresowanie wzbudziły odnogi Piku Ała-Arcza, a konkretnie najbardziej na północ wysunięty bezimienny szczyt.

W ciągu kolejnych miesięcy gromadzono informacje o tym rejonie, konsultowano się z lokalnymi alpinistami i studiowano istniejące trasy. Okazało się, że interesujący nas obiekt wejścia nie ma ani nazwy, ani jakichkolwiek informacji o próbach wejścia.

Na początku września 2022 roku nasza drużyna w składzie Maksim Foygel (kierownik), Aleksandr Lange, Denis Sushko zebrała się w Biszkeku. 2 września odbyła się szczegółowa rekonesans i wytyczono linię głównego wejścia. 4 września wyruszyliśmy z Biszkeku i rozbiliśmy obóz bazowy w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu wejścia.

Od 5 do 6 września drużyna pracowała na NW ścianie i z powodzeniem zrealizowała skomplikowane pierwsze wejście na szczyt. Trasa otrzymała nazwę «Stena tieniej» i wstępnie została oceniona jako 6A. Sprawozdanie o pierwszym wejściu zostało złożone do FAR. Ponieważ, najprawdopodobniej, byliśmy pierwszymi alpinistami, którzy weszli na szczyt, postanowiliśmy nadać mu nazwę – Pik Koczewnikow. Przybliżona wysokość szczytu według GPS – 3460 m. Współrzędne szczytu: 42.47996° N, 74.47557° E.

Po dniu odpoczynku dwójka Foygel–Sushko zrealizowała jeszcze jedno wejście na ten sam szczyt 3 granią (trasa jest przedstawiona w niniejszym sprawozdaniu).

Trasa 3 granią okazała się interesującą trasą szkoleniową umiarkowanej kategorii trudności. Na niemal całej długości skały są wystarczająco lite. Jednakże są dwa małe odcinki z zruszoną skałą. O tym będzie osobno wspomniane w opisie poniżej.

Pokonana linia może być scharakteryzowana jako ciekawa trasa szkoleniowa, która, naszym zdaniem, odpowiada trasom 4B kategorii trudności.

Zalecany zestaw sprzętu

Zalecany zestaw sprzętu podajemy dla dwójki:

• Lina 1×50 m (druga lina jest niezbędna do zjazdu po linie)
• Przyrządy (camaloty) 1 zestaw (7–8 szt) od małych do dużych rozmiarów
• Stopery 3–4 szt od małych do średnich rozmiarów
• Pętle (odciągi) 60 cm (z karabinkami) 6–8 szt
• Pętle stacyjne 180 cm 2 szt
• Zestaw karabinków do zawieszenia sprzętu i blokowania stanowisk asekuracyjnych
• Haki kotwiące 3–4 szt i młotki skalne (opcjonalnie)

Schemat trasy w symbolach UIAA

R10 30 m II–III R9 25 m III–V (3–5a) «Tupik» ukryta część trasy R8 15 m VI (5c) A1 R7 25 m V+ (5b) R6 65 m II 2-gi żandarm 1-gi żandarm R4 40 m IV+ (4c) R3 55 m IV–VI (4a–5c) R2 60 m I–III R1 45 m II–III R0 Oderwanie «Łopata»

Techniczne zdjęcie trasy

Opis trasy po odcinkach

Od obozu bazowego naszej drużyny przejść w górę doliną (ścieżką) do miejsca, gdzie rzekę przegradza wielkoblokowa osypisko. Stąd rozpocząć podjazd w lewo–w górę po osypiskowych stokach do niewielkiej stromej dolinki między Pikiem Koczewnikow a bezimiennym szczytem 3750 m. Około poziomu 3100 m skręcić w lewo i zacząć przemieszczanie w stronę 3 grani, jednocześnie trawersując niewielkie skalne kontrfors. Punkt orientacyjny – charakterystyczne ramię 3 grani. Nieco nie dochodząc do tego ramienia, zaczyna się trasa. Trawers i początek trasy są oznaczone kopczykami. Przejście zajmuje 45 min – 1 godz.

R0–R1 45 m II–III (2–3)

Szeroką szczeliną – w górę na grań. Prawą stroną grani (płytowate skały) w górę do dużego półki pod stromą ścianą koloru rdzy. Nieco poniżej tej półki jest niewielki odcinek skał (~5 m) III kat. trudności. Tutaj został wstawiony jeden hak kotwiący.

R1–R2 60 m I–III (1–3)

Od stanowiska przejść na lewą część grani i krótką ścianką ponownie wspiąć się na grań (5 m III). Kontynuować przemieszczanie się prawą stroną grani i wyjść na proste skały (5 m III). Dalej – w górę pod stromy wierzchołek grani. Pod nim – stanowisko.

R2–R3 55 m IV–VI (4a–5c)

Od stanowiska w prawo za zagięciem do wewnętrznego kąta i nim w górę, wyżej po ściance na półkę, po niej trawers 5 m w prawo (25 m IV+). Stwalszkiem prosto w górę (5 m VI); po łatwiejszym reliefie wspiąć się na dużą taras (10 m IV–). Dogodnie jest przyjąć partnera na krawędzi tarasu, jednak dla dalszego przemieszczania się wygodnie jest przenieść stanowisko wyżej do podstawy monolitnej płyty «Łopata» z charakterystyczną szeroką szczeliną (10 m N/K).

R3–R4 40 m IV+ (4c)

Szeroką skośną szczeliną w górę pod rdzawiące przewieszone skały. Pod nimi – stanowisko na dużym bloku.

R4–R5 25 m III–VI (3–5c)

Od stanowiska w lewo – w górę po wewnętrznym kącie, utworzonym przez łagodną płytę z lewej i przewieszone rdzawiące skały z prawej, na grań (10 m VI). Po niej trochę w górę, następnie przejść na jej prawą stronę i wspiąć się na wierzchołek żandarma (15 m III).

R5–R6 65 m II (2)

Z żandarma w dół po grani ku kolejnemu małemu żandarmowi. Objąć go z prawej i ponownie wyjść na grań za nim. Tutaj został wstawiony hak kotwiczący. Dalej po ostrym litym graniu aż do kolejnego stromego wierzchołka. Stąd po półkach prawej strony grani w górę–w prawo (równolegle do grani) podchodzić pod wewnętrzny kąt.

R6–R7 25 m V+ (5b)

Po kącie w górę (w kącie są luźne bloki) na grań (15 m V+), przejść na jej lewą stronę i po osypiskowej półce podchodzić pod stromą ściankę (10 m II). Tutaj – stanowisko. To miejsce można opisać jako «ślepy zaułek»: z trzech stron stanowisko otaczają strome ściany, przy tym partnera słabo słychać. Luźne bloki w wewnętrznym kącie można zrzucić. To uczyni trasę bezpieczniejszą i znacznie przyjemniejszą dla kolejnych wspinaczy.

R7–R8 15 m VI (5c) A1

Ze «ślepego zaułka» w lewo–w górę po odłamie (3 m VI). Następnie przejść na główną ścianę i przemieszczać się w górę–w prawo ku zruszonemu wewnętrznemu kątowi (5 m VI). Po kącie w górę za zagięcie na łatwiejszy relief (2 m A1). Stąd na prawą stronę grani trochę w górę i w prawo na małą pólkę (5 m III). Sam wewnętrzny kąt jest w zasadzie lity, jest dobra szczelina pod przyrządy średniej wielkości, jednak podlaz pod kąt i samo przejście po nim są utrudnione przez luźne bloki, które można zrzucić. Jeśli to miejsce oczyścić z luźnych kamieni, to odcinek będzie bez problemów pokonywany w wolnym stylu, co uczyni trasę znacznie bezpieczniejszą i przyjemniejszą dla kolejnych wspinaczy.

R8–R9 25 m III–V– (2–5a)

Od stanowiska po ściance w górę na łatwiejszy relief (5 m V–). Dalej w górę–w prawo ku wewnętrznemu kątowi, po nim w lewo–w górę wspiąć się na siodło w grani (20 m III). Stanowisko na dużych blokach.

R9–R10 30 m II–III (2–3)

Z siodła przejść na lewą stronę grani po prostych skałach, wspiąć się na szczyt.

Zjazd z trasy

Zjazd ze szczytu jest dosyć prosty. Za wyjątkiem jednego zjazdu po linie (40 m), wszystko jest dostępne pieszo. Tylko w paru miejscach trzeba ostrożnie zjechać po «baranich łbach» we wspinaczce.

Ze szczytu po prostej grani w kierunku południowym do pierwszego żandarma w grani. Objąć go z lewej i rozpocząć zjazd z siodła za nim po zwałowiskowych stokach w kierunku południowo-zachodnim. Zjechawszy na dużą terasę, nieco powyżej skalnego pasa, który przegradza dalszy zjazd, przejść do jej lewej części (względem kierunku zjazdu) do pętli zjazdowej na dużym występem. Droga do pętli jest oznaczona kopczykami.

Stąd zjazd po linie 40 m na osypiskowy stok. Dalej pieszo po osypiskowych stokach, przerywanych występami «baranich łbów» (odcinki wspinaczki 1–2), do wyjścia na ścieżkę u rzeki. Pik Koczewnikow 3460 m, droga zjazdu ze szczytu

Zdjęcia odcinków trasy

Początek trasy

Odcinek R2–R3

Odcinek R3–R4

Stanowisko R4

Widok z 1-go żandarma (R5) na dalszą drogę i szczyt

Widok z odcinka R5–R6 na 1-szy żandarm