MI­NI­STER­STWO SPOR­TU TU­RY­STY­KI I MO­LO­DZIE­ŻO­WEJ PO­LI­TY­KI KRAJ­U KRAJ­NO­JAR­SKIE­GO

KRAJ­NO­JAR­SKA KRA­JO­WA SPOR­TO­WA FE­DE­RA­CJA AL­PI­NI­ZMU

Cham­pi­o­nat Ro­sji

2013 rok

Klasa wy­soko­ściowo-tech­nicz­nych wejść

Ra­port

Zes­po­łu Kra­ju Kraj­no­jar­skie­go Szczyt Wol­nej Ko­rei 4777 m przez pół­noc­ną ścianę trasą Se­mi­let­kina 1988 r. 6A kat. tr., zi­mowe przej­ście Kraj­no­jarsk 2013

Pa­спорт wejścia

1. Re­jon — Tienszan, pas­mo kir­gi­skie, 7.4.

2. Szczyt — Wol­nej Ko­rei, 4777 m przez pół­noc­ną ścianę, S. Se­mi­let­kin 1988 r.

3. Pro­po­no­wana — 6А kat. tr.

4. Cha­rak­ter tra­sy — kom­bi­no­wana.

5. Charakterystyka trasy:

prze­pa­dła część ścien­na — 600 m, ca­łej tra­sy — 720 m, wy­dłu­że­nie tra­sy — 1000 m, od­cin­ki trud­ne:

• 6Б kat. tr. — 250 m
• 5Б kat. tr. — 450 m, śred­nia stromość ścien­nej czę­ści tra­sy — 72′, głów­nej czę­ści ściany — 86′

6. Pozostawiono na trasie: haków — 1, w tym szlam­bur­nych — 0; "za­kładek" — 0.

Uży­to haków na tra­sie:

• szlam­bur­nych sta­cjonar­nych — 0;
• wszyst­kich ITO — około 200.

7. Ilość go­dzin marszo­wych — 32, dni — 3.
8. Kierow­nik — Chwo­sten­ko Oleg Waler­je­wicz, MS

Uczest­nicy: Pro­kof­jew De­nis Jew­ge­n­je­wicz MS, Pu­gów­kin An­ton Ni­kołaje­wicz MS, Ło­gi­now Igor Aleksan­dro­wicz MS

9. Trenerzy ze­spo­łu: Zach­arow Niko­łaj Nikołaje­wicz MSМК, ZTr

Ba­le­zin Wa­le­rij Wikt­oro­wicz MSМК

10. Da­ta wy­jścia:

na tra­sę — 26 lu­tego 2013 r. o 7:00, na szczyt — 28 lu­tego 2013 r. o 10:00, powrót do BL (Ra­ce­ka) — 28 lu­tego 2013 r. o 20:00.

11. Or­ga­ni­za­cja: Mi­ni­ster­stwo spor­tu tu­ry­sty­ki i młod­zie­żo­wej po­li­ty­ki Kra­ju Kraj­no­jar­skie­go 2013 r.

    Tak­tycz­ne dzia­ła­nia ze­spo­łu

Trasa Siemi­let­kina przez pół­noc­ną ścianę szczy­tu Wol­nej Ko­rei uwa­żana jest za jedną z naj­trud­niej­szych na tej ścia­nie. Trasa była przej­ściem wie­lo­krot­nie, więc jest do­brze zba­dana.

Ze­spół ob­rał al­pi­j­ski sty­lem wej­ścia bez po­przed­niej obrób­ki.

Roz­po­czę­li­śmy wej­ście o 7:00 26 lu­tego i do 13:00 prze­szli­śmy dol­ną część tra­sy (300 m lo­do­wego i kom­bi­no­wa­nego re­lie­fu) i wy­szli­śmy na miej­sce pla­no­wa­nej no­ców­ki (do­bry po­łyk pod okapem).

Pod ko­niec pierw­sze­go dnia ob­ro­bio­no 70 m głów­nej czę­ści ściany, w tym kluczową linę — "Duży okap".

Warunki po­go­do­we w pierw­szy dzień wej­ścia by­ły nor­mal­ne:

• po­chmur­nie,
• sła­by wiatr,
• −15°C.

Prze­no­co­wa­wszy na po­łyku, zwij­aliśmy obóz i o 8:00 roz­po­czę­li­śmy wej­ście po za­akot­wio­nych pi­rach. Na przej­ście po­zo­sta­łej czę­ści ska­łnej tra­sy (około 180 m) po­szło 13 godz.

W dru­giej po­ło­wie dnia po­go­da po­gor­szy­ła się:

• po­sypał śnieg,
• za­czął się po­ry­wi­sty wiatr.

Do gór­nej czę­ści lo­do­wej tra­sy do­szli­śmy już w ciem­no­ści, około 21:00. Gór­ną część tra­sy (lo­do­wy ku­luar 200 m) prze­szli­śmy w nocy z la­tar­ka­mi w wa­run­kach sła­bej wi­docz­no­ści i ob­fi­te­go śnie­go­pa­du, około 4 godz. Do­szli­śmy do grze­bie­nia o 1:00 28 lu­tego.

Na grze­bie­niu:

• sil­ny, szkwa­li­sty wiatr.

Łącz­nie na przej­ście ścien­nej czę­ści tra­sy po­szło około 30 go­dzin ro­bo­czych. Na­miot usta­no­wi­li­śmy na przed­szo­czy­to­wym grze­bie­niu, na do­brym po­łyku.

Ran­kiem 28 lu­tego po grze­bie­niu do­szli­śmy do szczy­tu w 1 godz. Sil­ny wiatr, ale przy tym słoń­ce. Spu­sz­cza­li­śmy się tra­są Lоу 5A.

Opowieść o wejściu moż­na zna­leźć pod ad­re­sem http://www.risk.ru/users/xboct/198352/ ↗ Pod­chód od schi­ron­ka Ko­ron­skie­go przez lo­do­wiec Ak-Saj — 1,5 godz.

Opis trasy po od­cin­kach

R0–R1. Snież­ny stok 60 m, 45° do berg­szrunda. Berg­szrunda prze­cho­dzimy po śnież­nym mo­ście. R1–R2. Ska­ły, za­la­ne lo­dem, 60 m. R2–R3. Lo­do­wy stok 60 m, ruch do góry i w pra­wo. R3–R4. We­wnętrz­ne ką­ty, za­la­ne lo­dem, 60 m, do góry i w pra­wo. R4–R5. Lo­do­wy stok ("Po­do­sz­wa"), ruch do góry i w le­wo, 60 m. R5–R6. We­wnętrz­ny kąt ze śnie­giem i lo­dem, ruch do góry i w pra­wo, 60 m. Wy­jście na po­łyk. Po po­łyku tra­wers w pra­wo. Pod okapem miej­sce na bi­wak.

6–7. Ścia­nka ze szcze­li­na­mi 40 m, pod­cho­dze­nie pod "Duży okap". 7–8. Duży okap, wy­nos 2 met­ry. Po okapie ska­lna pły­ta, po niej do sko­śnych szcze­lin. Łącz­nie 30 m.

8–9. Ścia­nka ze szcze­li­na­mi, na­stęp­nie we­wnętrz­ny kąt, ruch w le­wo — do góry 30 m. Wy­jście w le­wo za kąt na sko­śne ra­mie.

9–10. Ścianka ze szczeli­na­mi, żywe blo­ki, ruch do góry w le­wo 30 m. 10–11. Ska­lna ścianka, do góry w le­wo 30 m, wy­jście na po­ka­ty po­łyk. 11–12. Do góry przez mo­no­li­tycz­ny pionowy we­wnętrz­ny kąt 30 m. Wy­jście za prze­gi­bień. 12–13. Przez we­wnętrz­ny kąt, prze­cho­dzący w ka­miń 30 m. 13–14. Przez ka­miń przez okap — wtycz­kę 30 m, na­stęp­nie po ściance, wy­jście na lo­do­wy stok. 14–15. Lo­do­wy stok 200 m, śred­nia stromość 65°. Wy­jście na grze­bień. 15–16. Po grze­bie­niu do szczy­tu 200 m.

1. 6А Ba­le­zin 2000
2. 6А Se­mi­let­kin 1988
3. 6А Rucz­kin 1997
4. 5А Łоу 1979

Zdjęcie tech­niczne tra­sy

Na szczy­cie I. Ło­gi­now, O. Chwo­sten­ko, A. Pu­gów­kin. Zdjęcie D. Pro­kof­jew

Od­ci­nek 1–2. Po­czą­tek ru­chu od berg­szrun­da

Od­ci­nek 5–6□

Do góry nogami

2018

Ha­va­rio y Ne­br­na 3–9

Od­ci­nek 11–12