Paszport wejścia

1. Klasa wejścia

   • zimowa

2. Region

   • Tienszan, Kirgiski Chrebet, Dolina Ak-Saj.

3. Obiekt

   • Pik Swobodnaja Koreja.

4. Kat. trud.

   • 6B, ktm 7.4.144 (S. Siemiletkin, 1988 r.)

5. Przewyższenie — 890 m, długość — 1160 m.

Długość odcinków 6 kat. trud. — 290 m. Średnie nachylenie trasy 62° (bergschrund-grzbiet). Średnie nachylenie ściany 87° (3960–4290).

6. Wbite haki:

• — haki wbite przez poprzednie zespoły.

7. Godzin marszowych zespołu: 73 godz. i dni: 7.
8. Biwaki: 1-szy, 2-gi, 3-ci, 4-ty, 5-ty, 6-ty — leżący na platformie i w schronisku.
9. Kapitan: Borisow Siergiej Wiktorowicz — MS

Uczestnicy:

• Chabibułlin Saławat Zagitowicz — MS
• Tarasow Siergiej Charitonowicz — MS
• Starow Władimir Arnoldowicz — MS
• Pierszin Michaił Walerjewicz — MS
• Niefiodow Igor Wiktorowicz — KMS

10. Trener: Borisow Siergiej Wiktorowicz — MS

11. Wyjście na trasę: 8 lutego 1996 r. Wierzchołek: 18 lutego 1996 r. Powrót: 18 lutego 1996 r.

12. Organizacja: Swierdłowski Obłsportkomitet

Ogólne zdjęcie wierzchołka. Zrobione z bocznej moreny. H 3600 m. Punkt fotografowania 1. Obiektyw «Гелиос-44К». F 58 mm, odległość 3,2 km.

I Schemat taktyczny ruchu

Podczas opracowywania planu taktycznego przewidywano przejście trasy w ciągu 8 dni roboczych, w tym 7 dni obróbki i jednego dnia szturmu. Ze względu na długość wejścia niemożliwe jest przewidzenie warunków pogodowych, a trudność trasy nie pozwala na pracę w złych warunkach atmosferycznych. Dlatego liczba dni rezerwowych na niepogodę nie została z góry ustalona.

Dla warunków zimowych wybrano taktykę obróbki ściany przed wyjściem na lód „dachu”. Po zakończeniu obróbki, w dniu szturmu:

• likwidowano obóz pośredni;
• zbędne liny były ściągane i zrzucane w dół (zostawiono 6).

Biwaku w dniu szturmu nie planowano, ale wszystko niezbędne do tego było przygotowane.

Obróbkę prowadzili zmienni duetami. Pod „telewizorem” rozbity został obóz pośredni (namiot na platformie) na 2–3 osoby. Duety pracowały zarówno z obozu pośredniego, jak i z chaty (od chaty do platformy 2–2,5 godz).

Pierwszy pracował na podwójnej linie (jedna UIAA) bez plecaka.

Z powodu dobrego stanu trasy w dolnej części, pierwszego dnia pokonano więcej, niż to zaplanowano. Z tego powodu pracowano o jeden dzień krócej. Poza tym nie było odchyleń od planu taktycznego.

II Działania taktyczne zespołu

Obróbkę rozpoczęto 8 lutego. Poprzedniego dnia wydeptano ścieżkę pod ścianę i znaleziono miejsce, w którym można było przekroczyć bergschrund. Od 4:00 do 12:00 trójka Pierszin — Chabibułlin — Niefiodow obrobiła dolną część ściany aż do półki pod „telewizorem”.

O 8:00 wyszła druga trójka Borisow — Tarasow — Starow z platformą i sprzętem skalnym. Do 12:00 cały zespół był na półce. Podczas ustawiania platformy, Starow obrabiał linę po ścianie powyżej półki. W ten sposób pierwszego dnia wykonano prawie dwudniową normę. Tarasow i Starow zostali na noc na platformie, pozostali zeszli do chaty.

9 lutego: Tarasow — Starow pokonali 2-metrowy gzyms, przeszli za dnia jedną linę i zeszli do chaty.

10 lutego: Z chaty wyszedł duet Borisow — Pierszin. Za dzień pracy przeszli jedną linę. W drugiej połowie dnia pogoda zaczęła się psuć. Na półkę do platformy wszedł Chabibułlin. On i Pierszin zostali na półce, Borisow zszedł do chaty.

11 lutego: Za noc pogoda znacznie się pogorszyła (zamieć, śnieg, zimno). Rano Chabibułlin — Pierszin weszli po poręczach 2-giej liny. Jednak powyżej gzymsu szalał wiatr i stale schodziły ze „dachu” lawiny śnieżne. Przez radio podjęto decyzję o zejściu do chaty.

12–14 lutego: Przetrwano niepogodę. 14 lutego pogoda poprawiła się i na następny dzień postanowiono kontynuować obróbkę.

15 lutego: Z chaty wyszli Chabibułlin — Niefiodow. Obrabiali za dzień jedną linę. Duet zszedł do chaty.

16 lutego: Z chaty wyszedł duet Pierszin — Starow, przeszli jeszcze jedną linę. Zeszli do chaty.

17 lutego: Z chaty wyszli Tarasow — Niefiodow. Za dzień przeszli linę. Do wyjścia na „dach” zostało mniej niż 10 m. Przez radio podjęto decyzję, że następnego dnia będą szturmować wierzchołek. Duet został na platformie.

18 lutego: Z chaty wyszedł duet Pierszin — Chabibułlin o 2:00. Za nimi wyszli Borisow — Starow. Podczas gdy Pierszin — Chabibułlin dokańczał obróbkę ściany, pozostali zwinęli obóz i zrzucili grupie wsparcia zbędne liny i sprzęt, do pracy zostawiając 6 lin. Pierwszy duet dokończył ścianę i za 3 godz. pokonał 4,5 l. lodu „dachu”. O 12:30 byli na grzebiecie. Grzbiet nie stanowił trudności. O 15:00 wszyscy byli na wierzchołku.

W dniu szturmu zespół pracował w takiej kolejności:

• Pierszin — Chabibułlin
• Borisow — Tarasow
• Niefiodow — Starow

O 16:00 rozpoczęli zejście. Schodzili lodowym żlebem trasy Lоу 5B kat. trud. Schodzili w ciemności przy świetle latarek. Zejście przebiegło bez zakłóceń i o 22:00 byli w chacie.

Zespół pokonał zimą najtrudniejszą trasę 6B kat. trud. Cały kluczowy odcinek trasy (6 lin) został pokonany z użyciem ITO. Łączność z chatą była utrzymywana za pomocą radiostacji „Ukтус-M”. Upadków i kontuzji podczas wejścia i zejścia nie było.

Opis trasy po odcinkach

Cechą charakterystyczną trasy jest to, że cała część ścienna jest przechodzona na skos: od prawej do lewej, co stanowi pewną trudność dla ostatniego w wiązance.

Cała trasa była przechodzona z organizowaniem poręczowych jako pierwsza i ich pokonywaniem przez pozostałych.

Cała trasa była przechodzona z organizowaniem poręczowych jako pierwsza i ich pokonywaniem przez pozostałych uczestników z użyciem zaciskaczy. Pierwszy pracował na podwójnej linie bez plecaka.

Odcinek R0–R1. Ruch równoczesny po stromym śnieżnym stoku o zwiększającej się stromiźnie (40–50°), wyprowadzający do bergschrund.

Odcinek R1–R2. Stromy lodowy stok, w dolnej części przechodzący w stromy lodowy żleb z występami skał u góry. Górna część stanowi:

• ścianę skalną, zalaną lodem;
• zasypaną śniegiem. Ubezpieczenie realizowane jest przez lodbury.

Odcinek R2–R3. Stromy lodowy żleb. Ubezpieczenie przez lodbury. Odcinek R3–R4. Ruch naprzemienny po stromym lodowym stoku. Ubezpieczenie przez lodbury.

Odcinek R4–R5. Przechodząca od lewej do prawej skalna półka, zalaną lodem i zasypaną śniegiem, wyprowadzająca na stromy lodowy stok. Bardzo mało jest szczelin dla organizacji ubezpieczenia pośredniego. Skały typu „baranich łbów”.

Odcinek R5–R6. Stromy lodowy stok, u góry uchodzący w początek skalnej ściany. Poruszając się po zalanych lodem skałach, podchodzi pod początek stromego komina. Ubezpieczenie przez lodbury.

Odcinek R6–R7. Stromy komin, zalany lodem, wyprowadzający na nachyloną półkę. Wspinaczka trudna. Do przejścia użyto ITO. Do asekuracji użyto:

• haków skalnych;
• закладок.

Odcinek R7–R8. Strome nachylone półki, zalane lodem i zasypane śniegiem. Ubezpieczenie przez закладки.

Odcinek R8–R9. Pionowa skalna ściana, składająca się z licznych „żywych bloków”. Wspinaczka trudna, skrajnie uważna i ostrożna w kierunku dużego nawisu. W całości przechodzi się z użyciem ITO. Dobrze wchodzą na asekurację haki skalne typu „Korobow” i „Szweлера”.

Odcinek R9–R10. Nawis, przechodzący w gzyms z dużym wysunięciem. Skrajnie trudna wspinaczka na ITO. Do przejścia i organizacji asekuracji użyto:

• закладок;
• szwelera. Pod gzymsem wisi pierwszy kontrolny tur.

Odcinek R10–R11. Strome skalne ściany z wygładzonymi formami reliefu typu „baranich łbów”. Miejsc dla organizacji asekuracji pośredniej i ITO mało, i są one bardzo niewiarygodne. Szczeliny są zatkane lodem i dodatkowo przysypane śniegiem. Wspinaczka skrajnie trudna. Użyto:

• haków skalnych;
• закладок.

Odcinek R11–R12. Pionowy komin, zatkany lodem i śniegiem. Przechodzi się na ITO. Do przejścia i asekuracji użyto:

• haków;
• закладок.

Odcinek R12–R13. Strome półki, zalane lodem. Wychodzą na skalną ściankę u podstawy której dla asekuracji wbito hak szlambur. Asekuracja — przez lodbury.

Odcinek R13–R14. Ruch stale idzie od prawej ku lewej, ku górze. Trwa stałe przeplatanie pionowych ścianek z:

• odstającymi „żywymi” płytami;
• „gzymsami”. Wspinaczka skrajnie trudna na ITO. Do przejścia użyto zarówno закладок jak i haków.

Odcinek R14–R15. Stroma, miejscami nawieszająca ściana z pęknięciami, głównie pod haki. W środkowej części — drugi kontrolny tur na dwóch hakach szlambur. Wspinaczka na ITO bardzo trudna, stale wyrzuca z nawisu.

Odcinek R15–R16. Stroma ścianka typu „baranich łbów”, zalaną lodem i przysypana śniegiem. Prawie nie ma szczelin dla organizacji asekuracji.

Odcinek R16–R17. Stromy wewnętrzny kąt. Prawa ścianka kąta jest nawieszająca, dlatego wyrzuca z kąta. Przechodzi się na ITO. Do przejścia i asekuracji dobrze wchodzą:

• frendy;
• закладки dużych rozmiarów.

Odcinek R17–R18. Pionowa ściana, w górnej części z małym kominkiem. Przechodzi się na ITO. Do przejścia użyto:

• haków;
• закладок.

Odcinek R18–R19. System stromych lodowych żlebów i rynien. W środkowej części skalna ścianka, zalaną lodem. Asekuracja przez lodbury.

Odcinek R19–R20. Stromy grzebiet 3-ciej kategorii trudności. Miejscami zasypany śniegiem i zalanym lodem. Ruch:

• naprzemienny;
• równoczesny.

Zdjęcie 4. Górna część odcinka R8–R9. Zejście pierwszego w wiązance po obróbce odcinka R9–R10.

Zdjęcie 5. Praca pierwszego na odcinku R13–R14.