Paszport wejścia

Region — Tienszan, Kirgiski Chrebet
Pik Swobodnoj Korei 4740 m, przez środek Północnej ściany (J. Popenko)
6A kat. trudn.
Charakter trasy — kombinowany.
Charakterystyka trasy:

Różnica wysokości trasy (bergschrund 4100 m – wierzchołek 4740 m) — 640 m. Długość trasy do grzbietu — 870 m. Długość trasy do wierzchołka — 1070 m. Długość odcinków:

6 kat. trudn. — 160 m
5 kat. trudn. — 460 m. Średnie nachylenie trasy do grzbietu — 65°. Średnie nachylenie głównej części trasy (do „dachu”) — 75°.

Pozostawiono na trasie: haków — 5, w tym haków szlamburrowych — 0.

Użyto haków na trasie:

szlamburrowych stacjonarnych — 18, w tym haków lodowych — 15 (wszystkie haki szlamburowe wbite przez zespół pionierów)
użyto w sumie haków lodowych — 86.

Liczba godzin marszu — 64, dni — 8, wliczając zejście.
Kierownik — Iwanow Witalij Borisowicz KMS.

Członkowie: Titow Wadim Wiktorowicz — 1. sp. roz.

Trenerzy zespołu: Iwanow Witalij Borisowicz KMS
Data wyjścia:

na przygotowanie — 20 lutego 2005 r. o godz. 10:00; na trasę — 22 lutego 2005 r. o godz. 7:00; na wierzchołek — 28 lutego 2005 r. o godz. 16:00; powrót — 28 lutego 2005 r. o godz. 23:00.

Zdjęcie nr 1. Zdjęcie p. Swobodna Korea Trasa zespołu (Popenko) Trasa Siemiletkin Ruczkin Barbera Zdjęcie wykonane 19 lutego 2005 r. z lodowca Ak-Saj.

Wykres wejścia

Nr odcinka	Haki	Haki lod.	Zakładki	Schemat w symbolach UIAA	Długość, m	Nachylenie, °	Kat. trudn.


						40	70
R8	5/5	9	3/2			10	90
						15	90
R7	6/4	8	5/5	Zdjęcie nr 5		35	60
						25	80
R6	3	6	5	Zdjęcie nr 4	Nochewka nr 1	25	70
R5		7		22–23 lutego		25	70

R4		12				50	60

R3		11				50	60

R2	12	5	3			50	70

R1	2	3				40	45
						45	50
R0		10				5	90

M 1:2000

Nr odcinka	Haki	Haki lod.	Zakładki	Haki szl.	Schemat w symbolach UIAA	Długość, m	Nachylenie, °	Kat. trudn.
R21		15					130	60
R20	2	6			Zdjęcie nr 9	Nochewka nr 3	40	60
R19	3		4		27 lutego		15	70

R18		8					50	60
R17	8/8		3/3				15	85
R16			10/10				15	85
R15	5/5		4/4	15/15	Zdjęcie nr 8		35	110
R14	5				Zdjęcie nr 7		15	70
R13	1/1		2/2				3	110
R12	3/2		8/7				15	80
R11	4/3		3/3	3	Zdjęcie nr 6	Nochewka nr 2	20	75
R10	7/4		6/3		24–26 lutego		25	80
R9		12					50	70

M 1:2000

Zdjęcie techniczne trasy

28 lutego 2005 r. Grupa alpinistów MGTU im. Baumana dokonała wejścia na pik Swobodnaja Korea trasą Barbera 5B kat. trudn. w składzie:

Nowikow A. (kier.)
Suszko D.
Prut O. Pogoda słoneczna. Na wierzchołku o godz. 9:30 zdjęto notatkę grupy z Kazania (3 osoby). Zejście trasą wejścia rozpoczęto o godz. 9:35. Wejście nasze poświęcamy Aztekom!

Zdjęcie 4. Przechodzenie odcinka R6–R7.

Zdjęcie 5. Przechodzenie odcinka R7–R8.

Zdjęcie 7. Przechodzenie po poręczach. Odcinki R13–R16.

Zdjęcie 8. Przechodzenie po poręczach. Początek odcinka R15–R16.

Zdjęcie 9. U kontrolnego tura. Odcinek R19–R20.

Opis trasy po odcinkach

Nr odcinka	Opis
R0–R1	Bergschrund. Ścianka lodowa 5 m, dalej lodowy stok.
R1–R2	Śnieżno-lodowy stok, podchodzący pod skały.
R2–R3	Zniszczone skały, składające się ze ścianek i półek, zalanymi lodem.
R3–R6	Lodowy stok z zamrożonymi kamieniami i skalnymi wyspami. Na końcu stoku na lodowym grzebieniu wyrąbano siedząca nocleg.
R6–R7	Początek ogromnego rozłamu w ścianie. Na początku ścianka lodowa, dalej wewnętrzny kąt, zalanym lodem (grubość lodu 5 cm), i od góry zasypany firnem.
R7–R8	Pole lodowe wyprowadza pod wewnętrzny kąt, zablokowany firnem. Problematyczne miejsce dla organizacji asekuracji.
R8–R9	Wewnętrzny kąt z cienkim warstwą lodu (3 cm). Asekuracja organizowana jest na skałach po prawej i lewej stronie wewnętrznego kąta.
R9–R10	Płyta lodowa, podwodząca pod skalną ściankę.
R10–R11	Skalna ścianka z niewielką ilością zaczepów, wyprowadzająca na półkę, zalana lodem i zasypana firnem. Po rozczyszczaniu półki z firnu i lodu odkryto trzy haki szlamburowe. Na półce zorganizowano drugi nocleg siedzący.
R11–R12	Z prawej strony haków wewnętrzny kąt. Przechodzi się z hakową asekuracją.
R12–R13	Komin, z lewej ścianka, zalana lodem. Są szczeliny pod zakładki i przyjaciółki.
R13–R14	Wystająca ścianka — karniz. Przechodzi się na hakach kotwicznych i drobnych stopperach.
R14–R15	Baranie łby. Płyta z małą ilością zaczepów i szczelin. Przy przechodzeniu na ITO wymagane jest dłubanie dziur pod skayhaki. Przez nas przebyto swobodnym wspinaniem z użyciem haków kotwicznych. Najtrudniejszy odcinek trasy.
R15–R16	Wystająca ścianka — karniz, przedziurawiona szlamburami. Droga szlamburowa pionierów. Odległości między szlamburami duże. Czasem trzeba używać dodatkowe haki lub zakładki, lub ich serie.
R16–R17	Po karnizie trawers w prawo 5 m (szczelina dla poziomych haków) i wyjście do wewnętrznego kąta, z dobrą szczeliną pod przyjaciółki średniej wielkości.
R17–R18	Komin, wyprowadzający na lodowy stok. Początek „dachu”.
R18–R19	Lodowy stok z zamrożonymi kamieniami lub skalna ścianka, zalana lodem.
R19–R20	Skalna ścianka, podwodząca do kontrolnego tura. W turze nie znaleziono notatek. U podstawy ścianki zorganizowano siedzący nocleg.
R20–R21	Skalny korytarz, komin, zalanym lodem.
R21–R22	Rzeka lodowa, stok, korytarz.
R22–R23	Lodowo-firnowe stoki z zamrożonymi kamieniami. Trudności z organizacją asekuracji.
R23–R24	Grzbiet. W tym roku na grzbiecie było bardzo dużo śniegu.

Działania taktyczne grupy

Wejście odbywało się bez użycia platformy. To nałożyło określony ślad na taktykę ruchu. Przejście z pierwszego noclegu na drugi zostało przeprowadzone dopiero po obróbce i zawieszeniu lin. W dyspozycji zespołu było pięć lin. To pozwoliło na obróbkę czterech lin powyżej noclegu nr 1 i zdeterminowanie następnego noclegu, ponieważ nie było pełnej pewności, że uda się znaleźć półkę na siedzący nocleg. Wszystkie noclegi na trasie były siedzące.

Pogoda była przeważnie korzystna, z wyjątkiem trzech dni:

pierwszych dwóch
przedostatniego

Stan trasy był bardzo skomplikowany. Oprócz tego, że wszystko było zalane cienkim warstwą lodu (3–5 cm), wszystko było zablokowane firnem. Przy przechodzeniu dosłownie każdy metr trzeba było czyścić od twardego śniegu. To wyraźnie obniżyło szybkość przemieszczania się. Firn i twardy śnieg nie pozwalały na pełnym użyciu fif, i odcinki lodowe, w tym pionowe, były w większości przebyte swobodnym wspinaniem z użyciem narzędzi lodowych.

Na trasie zespół:

nie używał skayhaków;
nie wbijał haków szlamburowych, ponieważ karniz był przeszlamurowany przez zespół pionierów.

Najbardziej skomplikowany odcinek (R14–R15) został przebyty swobodnym wspinaniem z użyciem haków kotwicznych.

20 lutego

Podejście pod trasę. Obróbka bergschrunda. Przenoszenie sprzętu, gazu, namiotu.

22 lutego

Wyjście na trasę.
Przebyto pięć i pół liny skalno-lodowej części.
Pogorszenie pogody.
Wyrąbano platformę w lodowym stoku pod dnia.

23 lutego

Zła pogoda. Opad śniegu i zamieć.

Przebyto dwie liny.
Nochewka na tym samym miejscu.

24 lutego

Przebyto dwie i pół liny.

W drugiej połowie dnia przeniesiono nocleg na nowe miejsce.

25 lutego

Obróbka liny (50 m) powyżej noclegu nr 2. Pogoda korzystna.

26 lutego

Obróbka:

karniza
liny powyżej.

27 lutego

Śnieg, zamieć. Przechodzenie obrobionej części i wyjście na „dach”. Na „dachu” — wyjście do kontrolnego tura, w którym brakowało notatki. Nochewka na lodowej półce, wyrąbanej w stoku.

28 lutego

Wyszli na rzekę lodową i dalej — na grzbiet i wierzchołek. O godz. 17:00 rozpoczęli zejście trasą Barbera i o godz. 23:00 byli na Korońskiej Chacie.

Bez tytułu

Powiązany z

Spis treści