Paszport wejścia

Klasa wejść zimowych
Tienszan, Kirgiski Chrebet, dolina Ak-Saj
Pik Swobodnaja Koreja, pn. ścianą grani W., 4740 m.
Droga A. Kustowskiego, 6A kat. trud.; drugie przejście, pierwsze zimowe przejście;
Przewyższenie drogi 640 m.
Całkowita długość drogi 924 m,

w tym część ścienna 625 m. 7. Długość odcinków 6. kat. trud. 204 m. 8. Średnie nachylenie drogi 63° 9. Średnie nachylenie części ściennej 84° 10. Wbite haki/ z nich ITO:

dzwonowe	skalne	закладок	lodowe
7/5	40/20	91/61	27

Godzin marszu – 57,5; dni – 6, wliczając wstępne przygotowanie i zejście
Droga została całkowicie pokonana z wstępnym przygotowaniem. Wszystkie noclegi w schronisku.
Kierownik: Nowosielcew Jewgienij Leonidowicz – KMS

Uczestnicy:

Gutnik Nikołaj Nikołajewicz – KMS
Kazakow Andriej Eduardowicz – KMS
Kolesnikow Michaił Rudolfowicz – KMS

Trener: Wołodin Wiktor Giennadiewcz – MS

Wyjście na drogę: 18 stycznia 2002 r.

Na szczyt: 24 stycznia 2002 r. Powrót z drogi: 24 stycznia 2002 r.

Organizacja:

Centralny Klub Sportów Alpejskich im. A.S. Demiczenko

Wspólne zdjęcie ze szczytu

— droga zespołu
— droga A. Kustowskiego
— droga S. Siemiletkin

Profil drogi

Schemat i przegląd rejonu

Ała-Arcza – region górski Północnego Tienszanu, znany wielu wspinaczom. Początki jego podboju sięgają ponad 40 lat temu. W górnych partiach lodowca Ak-Saj znajdują się najbardziej interesujące ściany Kirgiskiego Ała-Too, tworzące najwyższy odcinek Centralnego Kirgiskiego Chrebetu, zwany

podkową Akszajską. Duża wysokość tych miejsc (4000–4800 m), ułożenie chrebtów, chroniące od ciepłych południowych wiatrów, i wiele innych czynników zadecydowało o istnieniu silnego zlodowacenia. Lodowiec Aksaj w dużej mierze decyduje o mikroklimacie rejonu – surowym i chłodnym. Dolina Akszajska liczy ponad osiemdziesiąt kwalifikowanych dróg od 1B do 6A kategorii trudności. Około 30 z nich – to drogi 5–6 kategorii trudności. Skały tworzące chrebet, należą do grupy metamorficznej z przewagą granitów i gnejsów. Skały są zazwyczaj lite i mocne, lecz zdarzają się pojedyncze odcinki ze skałami mocno zniszczonymi.

Dobre podjazdy sprawiają, że jest to jeden z regionów odwiedzanych najczęściej przez alpinistów w górach Tienszanu. Od stolicy Kirgistanu Biszkeku prowadzi droga asfaltowa – 4 km do bazy "Ała-Arcza", położonej na wysokości 2100 m. Ścieżka przez las po lewej stronie zboczy w przeciągu trzech godzin prowadzi nas u podnóża lodowca Akszajskiego, do stanowisk "Raceka". Znajduje się tam wygodna kamienna chatka na wysokości 3200 m. W kilku godzinach marszu od "Raceka" znajdują się jeszcze trzy nieduże chatki.

Ściany Swobodnej Korei i Korony są najbardziej atrakcyjne w dolinie Akszajskiej. Północna ściana szczytu Swobodnaja Koreja – jest najpoważniejsza w tym rejonie, ma 900 m różnicy wysokości. Za początek podboju Północnej ściany Swobodnej Korei można uznać zespół Andriejewa, który jako pierwszy wytyczył drogę prawym kontraforsem w 1959 r. Do dnia dzisiejszego na Północnej Ścianie Korei zostało wytyczonych 13 dróg i zrobiono setki wejść.

Pogoda może być piękna od połowy czerwca do połowy września. Najlepszy czas na poważne wspinaczki to lipiec–sierpień. Zimą – styczeń–luty. Wspinaczki w tym rejonie można wykonywać przez cały rok. Charakterystyczne dla tego rejonu jest:

pogorszenie się pogody w drugiej połowie dnia i jej poprawa w nocy;
długotrwałe pogorszenie pogody z opadami śniegu, zamieciami śnieżnymi i mgłami przez kilka dni.

Bliskie położenie chat umożliwia odczekać złej pogody i ponowne wyjście na drogę.

Harmonogram wejścia

Czas (godz.)	18 stycznia	19 stycznia	20 stycznia	21 stycznia	22 stycznia	23 stycznia	24 stycznia
18:30
18:00							Zejście
11:00			pochmurno	zmienna	pochmurno	śnieżyca	silny
				zachmurzenie	silny	sztorm	opad śniegu
	pochmurno	pochmurno			wiatr	wiatr	słaba
							widoczność
9:00	-10–12	-15–17	-17	-22	-19	-24–27	-17
8:00
7:30
1:00

23 stycznia – dzień wymuszonego oczekiwania z powodu sztormowych warunków pogodowych.

Działania taktyczne zespołu

Plan taktyczny zespołu został opracowany na podstawie dostępnych informacji o drodze i warunkach wspinaczkowych w tym rejonie.

Podstawowym problemem przy opracowywaniu planu taktycznego była bardzo mała ilość informacji o drodze Kustowskiego. W odróżnieniu od większości dróg, przebiegających przez Północną ścianę szczytu Swobodnaja Koreja, dana droga nigdy nie została powtórzona.

Wychodząc z tego oraz po przeanalizowaniu nitki drogi Kustowskiego, podjęto decyzję o uproszczeniu istniejącej drogi. A mianowicie: w górnej trzeciej części ściany nie uchodzić w lewo na zniszczone skały, jak uczynił to zespół Kustowskiego, a próbować przejść prosto w górę po monolitnej płycie i dalej po lodowym żlebie, przechodzącym w rynne, która wyprowadza na grań.

Przyjmując tę decyzję, kierowaliśmy się dwoma przyczynami.

Po pierwsze, na odcinku, który pokonał zespół Kustowskiego, zmniejsza się nachylenie ściany i skały są bardzo zniszczone i, co za tym idzie, kamieniołomne. To wyklucza wstępne przygotowanie. Zimą one dodatkowo są mocno zaśnieżone, co znacznie utrudnia ich szybkie przejście. W rezultacie na tym odcinku drogi zimą zespół mógłby mieć duże problemy z organizacją asekuracji. (Droga była zdobyta przez zespół Kustowskiego latem i zimą nie została powtórzona.)

Po drugie, obrany przez nasz zespół wariant, wydaje się nam bardziej piękny i logiczny. Pozwala to wyeliminować wahadła w lewą część ściany i iść prosto w górę po linii spadku wody.

Kolejnym problemem była niestabilna pogoda i bardzo silne mrozy w styczniu w tym rejonie. W trakcie wejścia temperatura powietrza wahała się od −15 ° do −27 °, a w ostatnim dniu ataku był silny opad śniegu i widoczność była minimalna. Aby rozwiązać ten problem i zapewnić maksimum bezpieczeństwa, podjęto decyzję o wstępnym przygotowaniu głównej części ściany, tak aby dokonać samo wejście w krótkim czasie z minimum noclegów na ścianie. Wszystkie stanowiska asekuracyjne były organizowane maksymalnie niezawodnie, niejednokrotnie w tym celu były wykorzystywane haki dzwonowe pozostawione przez zespół Kustowskiego. Każda lina poręczowa była zamocowana na niezależnym stanowisku oraz zablokowana z sąsiednimi linami. Ściana była opracowana aż do punktu R9.

Do przejścia nie zdobytego wcześniej odcinka drogi były wykorzystywane wyjmowane haki dzwonowe oraz skyhaki.

Dwójki Nowosielcew – Gutnik oraz Kazakow – Kolesnikow pracowały na zmianę. Wszyscy członkowie zespołu na przemian pracowali na drodze pierwsi.

Wszystkie noclegi były zorganizowane na dole, w schronisku.

Zejście odbywało się po drodze podjazdu.

Dana taktyka pozwoliła naszemu zespołowi w krótkim czasie przy zachowaniu maksymalnego bezpieczeństwa i z dużym zapasem wytrzymałości przebyć drogę w warunkach niestabilnej pogody i silnych mrozów (do −27 °).

Schemat drogi w symbolach UIAA

№	Hakow	Zakładок	Hakow dzwonowych	Schemat w symbolach UIAA	Długość (m)	Nachylenie (°)	Kat. trud.
R11	-	-	-	12 godz.; 11 kr.	300	45°	III
R10	11	-	-		120	70–90°	V
R9	6	7/3	-	9 godz.; 43 kr.	25	80°	V–VI, A1
R8	10/8	20/17	-	R8	45	80°	V–VI, A1
R7	6/4	21/20	5/5	R7	45	90–95°	VI, A2e
R6	5/3	14/12	6/5	R6	45	80°	VI, A1e
R5	2/1	3/2	14/12	7 godz.; 30 kr. R5	35	80°	VI, A1e
	4/4	7/7	-		9	90°	VI, A2
R4	2	6	-	10:30; 23 kr.	50	70–80°	V
R3	3	4	-	R3	30	60–70°	IV–V
R2	2	6	-	R2	50	70–80°	V
R1	14	3	-	9 godz.; 17 kr.	170	60–70°	IV–V

Opis drogi po odcinkach

R1 – Droga zaczyna się od bergszrundy. Lepiej przeleźć przez nią po śnieżnym moście. Od bergszrundy zaczyna się strome lodowe zbocze przechodzące w żleb z występami skalnymi. Trudne przejście przez skalne wysepki. R2 – Skały oblane lodem. Pochyłe półki. Napięte wspinanie. Trudności w zapewnieniu asekuracji. R3 – Ściany skalne, przeplatane zalewanymi lodem pochyłymi półkami. Trudne wspinanie. R4 – Stroma zaśnieżona ściana skalna. Bardzo trudne wspinanie. Stanowisko R5 pod nawisem, w odległości 9 m (fot. № 7). Są dwa stare haki dzwonowe. R5 – Szeroki pęknięcie (10–15 cm), biegnące przez stromą zniszczoną ścianę skalną pod nawisem. Nawis jest obchodzony z lewej strony. Trudne ITO. Następnie stroma monolitna płyta z bardzo biednym reliefem. Są stare haki dzwonowe zespołu Kustowskiego (w dobrym stanie R3 pod niewielkim nawisem, który jest obchodzony z prawej strony. R6 – Stroma monolitna płyta z bardzo biednym reliefem. Trudne ITO. Od czasu do czasu trafiają się stare haki dzwonowe zespołu Kustowskiego. Seria nawisk. Po punkcie R7 droga Kustowskiego odchodzi w lewo. W tym celu należy wykonać wahadło (30–40 m) przez bardzo stromą i gładką płytę. Nasz zespół idzie prosto w górę. R7 – Stroma ściana (90–95°), płyta z bardzo biednym reliefem. Przebyta przez nasz zespół po raz pierwszy. Trudne ITO na skyhukach oraz wyjmowanych hakach dzwonowych. Kilka niewielkich nawisk, które są pokonywane na ITO. R8 – Strome zniszczone skały. Ruch na ITO. R9 – Strome zniszczone skały. Zniszczona szpara z zatyczką jest pokonywana na ITO. Wyjście po szparze przez zatyczkę w lodowy żleb. R10 – Lodowy żleb przechodzący w stromy lodowy rów. Stroma ścianka lodowa (75–80°). R11 – Grań, mocno zaśnieżona. Ruch równoczesny. Techniczne zdjęcie drogi Fotoilustracja raportu.