Mini­ster­stwo spor­tu Kra­ju Kra­snoya­rsko­go

KRA­SNO­YAR­SKA KRA­YOWA FE­DE­RA­CJA AL­PI­NIZ­MU

Cham­pi­onat Ros­ji w al­pi­ni­zmie

2016 r.

Klasa śnieżno-lo­do­wa

Ra­port

O pierw­szo­pro­cho­dze­niu dru­żyny Kra­ju Kra­snoya­rsko­go na szczyt Swob­od­noj Korie­ji, 4777 m, pra­wą czę­ścią le­wego trój­ką­ta C ści­any, tra­są „Kra­snoya­rskij”

Pierw­szo­pro­cho­dze­nie orien­t. 6A kat. tr.

Kra­snoya­rsk 2016 r.

Pa­sport wcho­dze­nia

1. Re­jon — Tiens­zań, pas­mo Ki­rzy­gisk­ie, do­li­na Ak-Saj (№7.4)
2. Szczyt — Swob­od­noj Korie­ji, 4777 m, le­wa część C ści­any, tra­sa „Kra­snoya­rskij”
3. Za­kła­da­na — 6A kat. tr. — pierw­szo­pro­cho­dze­nie
4. Cha­rak­ter tra­sy — łą­czo­na
5. Cha­rak­te­ry­styka tra­sy:

prze­pa­d trasy 690 m, dłu­gość trasy — 1970 m, dłu­gość czę­ści ści­en­nej trasy — 880 m, dłu­gość od­cin­ków 6B kat. tr. — 365 m, 5B kat. tr. — 160 m, prze­cięt­na stromość głów­nej czę­ści 75°

6. Uży­to na tra­sie: haków kotwi­co­wych — 82 (61), ka­mo­ło­tów — 60 (63), śru­b lo­do­wych — 80, ITO na fifach — 67, ITO na skaj­cha­kach — 62, wy­cią­gal­nych szlam­bu­rów — 3, za­bi­to szlam­bu­rów — 13
7. Liczba go­dzin cho­do­wych — 42,5 g, dni — 5.
8. Kie­row­nik: Ży­ga­łow Alek­sandr Wła­di­mi­ro­wicz, MS

Uczest­ni­cy: Ło­gi­now Igo­r Alek­sand­ro­wicz MS, Kri­wo­sze­jew Mak­sim Le­oni­do­wicz MS

9. Trene­rzy dru­żyny:

Ba­zie­zin Wa­le­rij Wik­to­ro­wicz MSМК, ZTR, Za­cha­row Niko­łaj Niko­łaj­e­wicz MSМК, ZTR

10. Data wy­jścia:

Na tra­sę — o 4:45, 27 stycz­nia 2016 r., Na szczyt — o 14:15, 31 stycz­nia 2016 r. Wró­ce­nie do schi­ron­ka Ko­ron­skiej — o 3:15, 1 lu­tego 2016 r.

11. Wspin­acz­ka zor­ga­ni­zo­wa­na — przez Mi­ni­ster­stwo spor­tu Kra­ju Kra­snoya­rsko­go

Szczyt Swob­od­nej Korie­ji, 4777 m

1 — 5B kat. tr., le­wym tró­j­ką­cie C śc., Ba­zie­zin W., 1991 r 2 — tra­sa prze­j­ścia ko­man­dy, pra­wą czę­ścią le­wego tró­j­ką­ta C śc., „Kra­snoya­rskij”, orien­t. 6B kat. tr. 3 — 5B kat. tr., pra­wej czę­ści C śc., Sy­sz­czi­kow A., 2015 r

Szczyt Swob­od­nej Korie­ji, 4777 m, 31 stycz­nia 2016 r.

Pro­fil tra­sy od pra­wej.

• 4087 m
• Sni­ę­te z miej­sca Biez­zub­ki­na
• Wy­jście na gra­nię, 4615 m

Ry­so­wa­ny pro­fil tra­sy

Fo­to­pa­no­ra­ma re­jo­nu

Tak­ty­ka dzia­ła­nia ko­man­dy

Przy­glą­da­jąc się już od ki­ku­lat lat Pół­noc­nej ści­nie Swob­od­nej Korie­ji, zwró­ci­łem uwa­gę na kil­ka lo­gi­cz­nych li­nii dla pierw­szo­pro­cho­dów. Jed­na z tych li­nii (li­nia na­sze­go pierw­szo­pro­cho­du) oka­za­ła się wy­raź­na i dla trene­ra Ba­zie­zi­na W. W. Ta­kim spo­so­bem, za po­śred­nic­twem sil­ne­go mar­sz­ru­tu dla:

• ak­li­ma­ty­za­cji,
• spraw­dze­nia spo­so­bu dzia­ła­nia ko­man­dy,
• udzia­łu w cham­pi­ona­cie Ros­ji w kla­sie śnieżno-lo­do­wej,

była wy­bra­na ta wła­śnie li­nia.

Przed roz­po­czę­ciem wspin­acz­ki zor­ga­ni­zo­wa­na była wstęp­na ak­li­ma­ty­za­cja na szczy­cie Uczi­te­l. Na­stęp­nie wy­ru­szy­li­śmy na schi­ron­ko Ko­ron­skiej z no­ców­ką i za­opa­trze­niem w całe pod­stawowe wy­po­sa­że­nie, plat­for­my i pro­duk­ty.

27 stycz­nia. Wy­ru­szy­li­śmy na tra­sę. Szyb­ko prze­szli­śmy dol­ną część. Lód, sek­cje mik­sto prze­le­ź­li­śmy, na­stęp­nie za­czę­ła się sil­nie znisz­czo­na ska­ła, stroma i za­sypana śnie­giem.

Mar­sz­rut po­wo­li za­bie­ra w pra­wo. Wy­żej i pra­wej uj­rze­li­śmy:

• li­nię Gre­ko­wa D. (2013 r.),
• mar­sz­rut Sy­sz­czi­ko­wa A. (2015 r.).

Prze­szli­śmy nie­da­le­ko od niej, li­nia za­krę­ci­ła w pra­wo, a my uda­li­śmy się pro­sto w górę, z nie­wiel­kim za­krę­tem w le­wo. Ob­ro­bi­li­śmy jesz­cze pół li­ny, za­bez­pie­czy­li­śmy się, zrzu­ci­li­śmy w dół na plat­for­mie w gór­nej czę­ści kon­for­su. Cały dzień wie­trzy­sto, pa­daj śnieg, py­ło­we la­wi­ny.

28 stycz­nia. Głów­na część ścien­na. Re­lie­f sta­no­wią duże pły­ty, sto­ją­ce jed­na na dru­giej, przy­kle­jo­ne do głów­nej ści­any w po­sta­ci da­chów­ki. Szcze­li­ny i pęk­nię­cia mię­dzy nimi nie moż­na ob­cią­żać, gdyż pły­ty mogą się roz­je­chać, spaść w dół, co gro­zi nie tylko zry­wem pierw­sze­go, ale i prze­bi­ciem li­n i po­pa­da­niem ka­mie­ni­ami w po­zo­sta­łych uczest­ni­ków wspin­acz­ki. Dla­te­go też nie­zbęd­ne było wpro­wa­dze­nie no­wej tech­ni­ki prze­cho­dze­nia ta­kich sek­cji. W tym celu:

• ro­bi­li­śmy dziur­ki pod skaj­cha­ki w naj­więk­szych ka­wa­łach ska­ły,
• prze­cho­dzi­li­śmy je,
• za­bez­pie­cza­li­śmy się za za­bi­te w od­stę­pach w mo­no­li­cie szlam­bu­ry.

Wy­leź­li­śmy pod na­wis 3 m. Zro­bi­li­śmy sta­cję, za­bi­li­śmy szlam­bur. Zrzu­ci­li­śmy w dół, po­wie­si­li­śmy plat­for­me me­try na 20 wy­żej po­przed­niej no­ców­ki. Po­go­da sta­je się cor­raz gor­sza. Po­ry­wi­sty wia­tr, zła wi­docz­ność. Po ści­anie nieusta­nie idą py­ło­we la­wi­ny.

29 stycz­nia. Przej­mo­wa­li­śmy ob­ro­bio­ny od­ci­nek. Za­czę­li­śmy prze­cho­dzić na­wis. Cała ska­ła w pod­sta­wie jego — żywe ogrom­ne pły­ty, wszystko syp­ie się, od­cho­dzi, le­ci w dół. Przez na­wis uda­ło się przejść po ele wi­docz­nych, na­ry­so­wa­nych szcze­li­nach. Za­bi­li­śmy w pod­sta­wie na­wi­su szlam­bur i na wy­jściu, za za­gię­ciem — jesz­cze je­den. Na­stęp­nie w 10 me­trach po na­wi­sie zro­bi­li­śmy sta­cję na szlam­bu­rach, ob­ro­bi­li­śmy jesz­cze oko­ło 10 me­trów. Za­bez­pie­czy­li­śmy się i po­wie­si­li­śmy plat­for­me na pio­nowej stromej ści­anie pro­sto nad na­wi­sem. Mak­s ko­muś na­brał tro­chę śnie­gu dla je­dze­nia i pi­cia. Wy­star­czy­ło to tyl­ko na je­den gar­nek z zu­pą i je­den dżet­boj­l z her­ba­tą na ko­la­cję. Po­go­da zła, wia­tr, opa­dy śnie­gu. Tem­pe­ra­tu­ra spa­dła do −25°C.

30 stycz­nia. Od ra­na na­bra­li­śmy peł­ny worek świe­że­go śnie­gu, zgro­ma­dzo­ne­go w cią­gu no­cy na da­chu plat­for­my, zja­d­li­śmy śnia­da­nie. Do go­dziny 2 pierw­szy wy­le­zł na dach. Za­czę­ły się sek­cje mik­sto­wo-lo­do­we. Po­nie­waż siły już nie były świe­że, i pod­go­now­ka wy­po­sa­że­nia lo­do­we­go za­ję­ła nie­co cza­su, do gra­ni ści­any do­tar­li­śmy już o zmierz­chu, z la­tern­ka­mi. Wy­leź­li­śmy na gra­nię oko­ło 21:00. Miejsc dla wy­god­nej in­sta­la­cji plat­for­my nie zna­leź­li­śmy. Wy­rów­na­li­śmy w na­du­wie śnie­giem plat­for­me, wepchnę­li­śmy w na­duw śru­by lo­do­we i pod­wią­za­li­śmy do nich plat­for­me. Za­czę­li­śmy wcho­dzić na plat­for­me, bar­dziej po­do­bną do ha­ma­ka. Przy­trzy­mu­jąc ten­t go­ło­wa­mi, roz­mie­ści­li­śmy się, przy­go­to­wa­li­śmy ko­la­cję z ko­ńczą­cych się pro­duk­tów i w po­łu­si­dzą­cym po­ło­że­niu za­sną­łem. Po­go­da: za­wie­ru­cha, wia­tr ze śnie­giem. Tem­pe­ra­tu­ra spa­dła do −27°C.

31 stycz­nia. Do­je­dli­śmy reszt­ki je­dze­nia, zbie­ra­li­śmy się, wy­ru­szy­li­śmy. Gra­nia wno­si swo­je ko­rek­ty­wy w na­sze prze­miesz­cza­nie się. Pierw­sze od­cin­ki nie­moż­na przejść jed­no­cze­śnie.

Pierw­szy prze­cho­dzi od­ci­nek tra­wer­su ostre­go gra­ni­cu z na­rzę­dzi­ami z niż­szą za­bez­pie­czką, ro­bi sta­cję, na­stęp­nie:

• na­cią­ga­my trol­le­ję mię­dzy pier­wszym a po­zo­sta­ły­mi,
• cią­gnie­my ba­g uły na śliz­ga­ją­cym się ka­ra­bi­nie po trol­le­ji.

Na­stęp­nie prze­szli­śmy jesz­cze li­nię po kla­syce na pod­nio­sie. Da­lej po­łą­czy­li­śmy się i już jed­no­cze­śnie, a miej­scami po­prze­mie­nnie kon­ty­nu­owa­li­śmy tra­wer­su gra­ni­cu z ba­gu­ła­mi i plat­for­mą za ple­ca­mi. Czę­sto przy­cho­dzi­ło:

• zrzu­cić w dół,
• pod­peł­zć pierw­sze­mu, po­zo­sta­łym — pod­su­nąć.

Gra­nia wy­glą­da na od­dziel­ną sa­mo­dziel­ną tra­se, szli­śmy ją 5,5 g.

Wy­jście na szczyt. Czas — 3 g po­łu­dniu. Nam za­le­ży przejść nasz tra­wers do Łou i zrzu­cić się po lo­dzie.

W tu­rze kon­tro­l­nym zna­leź­li­śmy pu­stą ba­niecz­kę, li­stu nie było. Praw­do­po­dob­nie, wy­wiało i za­nio­sło z po­łu­ot­war­tej ba­niecz­ki. Na­pi­sa­li­śmy swój li­ste­czek, za­wi­nę­li­śmy w po­lye­ti­le­no­wy wór­k, zo­sta­wi­li­śmy w tu­rze i ru­szy­li­śmy w stro­nę spusz­cza­nia się.

Nie­szyb­ko spu­ści­li­śmy się do Łou, zno­wu szli­śmy po gra­ni­cu, na­stęp­nie zrzu­ci­li­śmy się po lo­dzie. W koń­cu o zmierz­chu zje­cha­li­śmy przez ber­g­szrunt i sta­nę­li­śmy na rów­nym śnie­gu oko­ło 22:00.

Po­go­da: wia­tr, śnieg, nic nie wi­dać: ani śla­dów, ani ścież­ki, wszystko prze­mie­lo i za­nio­sło. Tem­pe­ra­tu­ra po­wiet­rza spa­dła do −30°C. W da­le­ko­ści wi­dać ob­ry­sy Ko­ron­skie­go lo­dow­ca. Ru­szy­li­śmy w kie­run­ku jego, prze­miesz­cza­li­śmy się, zmie­nia­jąc ko­goś idą­ce­go na cze­le i co pewien czas od­po­czy­wa­li­śmy na ba­gu­łach. Ko­muś uda­ło się zna­leźć schi­ron­ko Ko­ron­skiej w za­wie­ru­sze i ciem­no­ściach. Oko­ło 12:00 wpa­dli­śmy do niej, zo­sta­wi­li­śmy całe że­la­zo, plat­for­me, wię­cej go­dziny si­dzie­li­śmy, to­pi­li­śmy śnieg, pi­li­śmy her­ba­tę, je­dli­śmy zo­sta­wio­ną przez nas żyw­ność, pa­li­li­śmy świe­ce i gaz. Na­stęp­nie zbie­ra­li­śmy się i o 2:00 wy­ru­szy­li­śmy w dół na Ra­ce­ka.

O 4:30 do­tar­li­śmy na Ra­ce­ka. Wy­pi­li­śmy her­ba­tę i po­ło­ży­li­śmy się spać. A ran­kiem 1 lu­tego o 10:00 szli­śmy już w dół, do Ala-Arc­czy w celu udzia­łu w otwar­ciu cham­pi­ona­tu Ros­ji i świa­ta w kla­sie tech­nicz­nym. W cham­pi­ona­cie prze­leź­li­śmy tra­sę Biez­zub­ki­na tamże, na Swob­od­ną Korie­ję za 3 dni, z dwiema no­ców­ka­mi, za 29 g cho­do­wych. Ta­kim spo­so­bem, w cią­gu ty­go­dnio­we­go okre­su po­by­wa­li­śmy na szczy­cie Ko­ren 2 ra­zy, po dwóch róż­nych ścien­nych mar­sz­ru­tach.

Chce­my zwró­cić uwa­gę, że prze­szedł­szy na­szą tra­sę oka­za­ła się ona trud­niej­sza i pra­co­chłon­niej­sza niż mar­sz­rut Biez­zu­bi­na W. — 6A kat. tr. To zda­nie wszyst­kich uczest­ni­ków ko­man­dy: Kri­wo­sze­je­wa M.L., Ło­gi­no­wa I.A., Ży­ga­ło­wa A.W.

Mar­sz­rut Biez­zu­bi­na prze­szli­śmy za 3 dni, 29 go­dzin cho­do­wych, z uwzględ­nie­niem te­go, że nie byli­śmy cał­ko­wi­cie wy­po­czę­ci i nie do­po­czę­li­śmy po pierw­szo­pro­cho­dzie, na któ­ry zu­ży­li­śmy 5 dni, 42,5 go­dziny cho­do­wych.

Mar­sz­rut prze­szedł w wa­run­kach bar­dzo złej po­go­dy.

Gra­fik wcho­dze­nia na szczyt Swob­od­nej Korie­ji, 4777 m, Pra­wą czę­ścią le­wego tró­j­ką­ta C śc, m-t „Kra­snoya­rskij”