Paszport

1. Klasa wejścia — techniczna
2. Tienszan, pasmo kirgiskie, dolina Ak-Saj
3. Pik Wolnej Korei lewym trójkątem północnej ściany
4. Przewidywana 6B kat. trud., pierwsze wejście
5. Przewyższenie 700 m, długość 1160 m.
   • Przewyższenie części ściennej 520 m.
   • Długość 6A–6B kat. trud. 280 m.
   • Średnie nachylenie głównej części trasy –75°
6. Użyto na trasie:
   • 137 friendów, 92 skalne haki, 3 haki szlamбурwe, 39 lodowych haków.
7. Godzin marszowych – 30 godz., dni – 3
8. Biwaki: 1-szy – na półce u podstawy trójkąta, 2-gi – na platformie w namiocie.
9. Kierownik: Bałeżyn Walerij Wiktorowicz — MSMK
   • Zacharow Nikołaj Nikołajewicz — MSMK
   • Sawieliew Wiaczesław Anatoljewicz — MS
   • Kuzniecow Piotr Władimirowicz — MS
10. Trener drużyny: Zacharow Nikołaj Nikołajewicz
11. Wyjście na trasę 5 lipca 1991 r.
    • Szczyt 7 lipca 1991 r.
    • Powrót 7 lipca 1991 r.
12. Wejście zorganizowane przez klub "Jenisej" z Krasnojarska

Zdjęto "Smieną" 2 lipca 1991 r.

• Wysokość fotografowania ≈ 3900 m
• Odległość ≈ 2000 m
• Punkt №2.

Profil ściany z prawej strony

Zdjęto 2 lipca 1990 r. o 10:00. Obiektyw Helios F=58.

• Wysokość punktu fotografowania około 3900 m
• Punkt №1, odległość 1,5 km.

Działania taktyczne drużyny

Drużyna ruszyła od bergschrunda o 4:10. Poprzedzała para Kuzniecow — Sawieliew, pierwsze 7 linek prowadził Kuzniecow, następnie zmienił go Sawieliew. Do planowanego miejsca biwaku dotarli o 15:00. Rozstawili namiot, obrobili 8 m. Pogoda się popsuła, zaczął padać śnieg. Przestali przetwarzać i stanęli na biwak o 16:00.

Następnego dnia dalsze przetwarzanie trasy rozpoczęli o 7:20, duet Bałeżyn — Zacharow. Poprzedzał Bałeżyn. Wspinaczka była bardzo trudna, dobrych szczelin mało, nachylenie 100°. Pogoda zła: śnieg, mgła. Obrobili 3 linki. Na biwak stanęli o 18:00 na tym samym miejscu. Następnego dnia rozpoczęli pracę o 5:30. O 10:00 wyszli na grań. Poprzedzała para Bałeżyn — Zacharow. Pogoda się popsuła, zaczął padać gęsty śnieg, mgła, w związku z tym prędkość ruchu zmalała i na wierzchołek weszli o 13:30 z opóźnieniem 1 godz. 30 min. W pozostałej części postępowali zgodnie z planem taktycznym.

Na pierwszych siedmiu liniach asekuracja odbywała się przy użyciu śrub lodowych. Punkty asekuracyjne organizowano na dwóch zblokowanych śrubach lodowych. Na skałach punkty asekuracyjne organizowano nie mniej niż na trzech zblokowanych punktach (friendach, hakach). Do przejścia i asekuracji używano duży zestaw friendów i haków.

Na pośrednich punktach asekuracyjnych używano importowane ekspresy z dwoma karabinkami. Na trudnych odcinkach R7, R8, R9, R10, R11, R13 wielokrotnie używano wahadłowych. Do wspinaczki na sztucznych punktach używano haki montażowe. Nie było wypadków i kontuzji.

Drużyna była technicznie i fizycznie doskonale przygotowana, dobrze wyposażona, w większości w importowany sprzęt (liny, karabińczyki, ekspresy, młotki lodowe, kaski, raki, wibratory, ubrania itd.).

Drużyna działała bardzo harmonijnie, pomimo niepogody, kontakt z obserwatorami był regularny, według harmonogramu. Oddział ratunkowy znajdował się na biwaku "Racjeka" i biwaku przy Koronach.

Biwaki były zorganizowane pod daszkiem skalnego trójkąta. Były one absolutnie bezpieczne. Podczas obróbki trasa szła z nachyleniem w lewo, i kamienie spod pracującej pary leciały znacznie lewiej.

Reżim żywieniowy: rano i wieczorem — ciepłe śniadanie i kolacja; w ciągu dnia — żywność kieszonkowa (morele suszone, rodzynki itd.).

Tabela produktów żywnościowych i opału

Dane dotyczące sprzętu za 5 lipca 1991 r. (wg odcinków)

W sumie za 5 lipca 1991 r.:

Biwaki 5–6 lipca 1991 r. na 4410 m.

Profil trasy (odcinki R0–R10)

• R10: 40 m, 75°, VI A2
• R9: 40 m, 80°, VI–A2
• R8: 40 m, 80°, VI A2
• R7: 40 m, 60°, IV
• R6: 40 m, 75°, V
• R5: 40 m, 70°, V
• R4: 40 m, 70°, V (oblodzone skały)
• R3: 40 m, 60°, IV
• R2: 40 m, 50°, V–
• R1: 40 m, 60°, V (lód)
• R0: 40 m, 60°, V (śnieg)

Dane ogólne dotyczące sprzętu (za całą trasę)

Dane dotyczące sprzętu za 6 lipca 1991 r.

Godziny marszowe: 30 godz. Pik Wolnej Korei: 4740 m. Ostry zaśnieżony grań: 600 m, 30°, IV–V–

• 40 m, 90°, VI A2
• 40 m, 100°, VI+ A3
• 40 m, 100°, VI+ A4
• 40 m, 100°, VI+ A4

Opis trasy wg odcinków

• R0–R3: Skłon lodowy.
• R3–R4: Oblodzone płyty, przejście w lewo do lodowego żlebu.
• R4–R5: Stromy lodowy żleb, przechodzący w oblodniały wewnętrzny kąt.
• R5–R6: Wewnętrzny kąt, zalany lodem.
• R6–R7: Śnieżno-lodowy stok, podchodzący pod stromą skalną ścianę.
• R7–R8: Stroma ściana, przechodząca w zniszczony wewnętrzny kąt, w górnej części sztuczne punkty.
• R8–R9: Stromy zniszczony wewnętrzny kąt, użycie sztucznych punktów, wyjście do wewnętrznego kąta, odchodzącego w lewo.
• R9–R10: Zaśnieżone i oblodniałe skały. Wyjście w lewo na śnieżną półkę u podstawy przewieszonego kąta. Miejsce biwakowe.
• R10–R11: Od miejsca biwaku odchodzą w górę dwa duże przewieszone wewnętrzne kąty. Ruch odbywa się po lewym kącie. Sztuczne punkty na początku szczelin mało, i większość tępe. Konieczne płatki i krótkie haki. Dalej idą friendy. Pod przewieszonym występem (około 20 m) — wahadłowe w lewo, obejście występu ze sztucznymi punktami z lewej (zabite 3 haki szlamburowe). Dalej po kącie sztuczne punkty. Punkt odbioru wiszący.
• R11–R12: Podjazd odbywa się po kącie z wąskimi szczelinami (sztuczne punkty). Przewieszony występ przebija się po prawej części kąta (sztuczne punkty). Nachylenie około 100°. Punkt odbioru i asekuracji wiszący. Dla wygody ubezpieczającemu mieć platformę do siedzenia.
• R12–R13: Wewnętrzny kąt, następnie ścianka w prawo i znowu wewnętrzny kąt z szeroką szczeliną; po lewej stronie kąta płynie woda, miejscami lód. Dobrze idą friendy, ekscentryki i "frenzy". Punkt odbioru na małej półce.
• R13–R14: Dalej podjazd odbywa się po niewidocznym żebrze na prawo od pionowego żlebu, zalanego lodem. Wyjście na nie strome śnieżne żebro, które za 15 m łączy się z głównym grzbietem.
• R14–R15: Szczytowy grzbiet około 600 m, połowa którego jest dość trudna: ostry grzbiet ze zapadliskami, śnieżnymi występami, trudno zorganizować asekurację. Trasa w większości prowadzi grzbietem, miejscami możliwe obejście z lewej. Mnóstwo śniegu.

Przejście odcinka R7–R8. Zdjęcie №1. Punkt fotograficzny R7.

Zdjęcie №3. Odcinek R10–R11. Zejście po obróbce na biwak. Zrobione z biwaku R10.

Zdjęcie №4. Przejście obrobionego odcinka R11–R12. Swobodnie wisząca lina na uczestniku pokazuje stromość odcinka. Zrobione z poręczowania R10–R11.

Zdjęcie №7. Przejście występu w środkowej części odcinka R13–R14. Zrobione z R13.