Paszport wejścia

1. Klasa wejścia — zimowa.
2. Rejon — Tienszan, Kirgiski chriebiet (О. Григорьев, 97).
3. Szczyt — Sw. Korei 4777 m, przez koryto Ściany S (Barbera).
4. Przewidywana — 5B kat. trudn.
5. Charakterystyka marszrutu:

różnica wysokości: do wierzchołka — 680 m. odległość: około 800 m. odległość odcinków 6 kat. trudn. — 80 m, 5 kat. trudn. — 650 m. średnie nachylenie do grzbietu — 60°

6. Na trasie wykorzystano:

7. Czas przejścia — 17,5 godz., dni — 3, wliczając przygotowanie.
8. Biwaki — 1

Biwak na grzebiecie, w namiocie na dobrej półce.

9. Skład drużyny:

Chwostenko Oleg Walerjewicz, 1-szy sp. razriad — kierownik Głazyrin Jurij Jewgienjewicz, 1-szy sp. razriad Obiednin Konstantin Aleksandrowicz, MS Koriukin Igor Witaljewicz, KMS Railko Jurij Borisowicz, KMS

10. Trenerzy:

Zacharow Nikołaj Nikołajewicz, MSМК Balezin Walerij Wiktorowicz, MSМК

11. Data wyjścia:

na trasę — 20 lutego 2000 r. na szczyt — 22 lutego 2000 r. powrót — 22 lutego 2000 r.

12. Organizacja: Krasnojarski Komitet do spraw Kultury Fizycznej i Sportu

2000 rok

Widok na trasę z lewej. Zrobione z wierzchołka Izycatelej 17 lutego 2000 r. F = 35 mm.

Mapa rejonu wejścia M: 1:50 000

Fotopanorama rejonu.

Działania taktyczne drużyny

20 lutego drużyna weszła na Koronskije noclegowiska. Wieczorem trójka Obiednin, Koriukin, Railko przygotowali początek trasy, 4 liny.

21 lutego. O 5:00 drużyna w pełnym składzie rozpoczęła ruch po trasie, jako pierwszy pracował Chwostenko. Najbardziej skomplikowanym odcinkiem na trasie okazała się pionowa gardziel koryta (R3–R4) z pasem skalnym o wysokości około 10 m. Po tym odcinku naprzód wyszedł Głazyrin i szedł jako pierwszy aż do samego grzbietu. Na grzbiet weszli o 18:00 i stanęli na biwak po prawej stronie przełęczy na dobrej półce.

22 lutego. O 8:00 drużyna w pełnym składzie wyruszyła na szczyt. Jako pierwszy pracował Railko. O 10:00 byli na wierzchołku. Pół godziny później rozpoczęli schodzenie, zwinęli namiot, zeszli w dół trasą Lou 5A i o 18:00 byli na Koronskij noclegowiskach.

Przez cały okres wspinaczki, pierwszy szedł na podwójnej linie, drugi i ostatni szli po poręczach z górną asurancją. Główne punkty asekuracyjne były zorganizowane na nie mniej niż dwóch śrubach lodowych, zblokowanych lokalną pętlą. Pośrodku liny poręczowej była wykonywana blokada.

Podczas wejścia na Koronskij noclegowiskach znajdował się zespół ratownictwa górskiego: Archipow W. — MS, Pochodenko A. — 1-szy sp. razriad, Murawjow W. — KMS, lekarz, a także niezajęte w przygotowaniu swojej trasy osoby z reprezentacji Kraju Krasnojarskiego. Z obserwatorami była regularnie utrzymywana łączność radiowa.

Podczas wspinaczki drużyna używała cały arsenał współczesnego sprzętu wspinaczkowego. Upadków, kontuzji oraz odmrożeń podczas wspinaczki nie było.

Schemat UIAA

Opis po odcinkach

R0–R1. Lodowy stok o nachyleniu około 50°. R1–R2. Lodowe koryto, uchodzące w górę w prawo. R2–R3. Szerokie lodowe koryto. R3–R4. Pionowy lodowo-skalny żleb, wspinaczka trudna, miejscami na wyciągach. R4–R5. Szerokie lodowe koryto, o nachyleniu 50°. R5–R6. Lodowe koryto, o nachyleniu około 60°. R6–R7. Wąski lodowy żleb-naroże, o nachyleniu do 70°. Na końcu śnieżny gzyms, wyjście na grań. R7–R8. Zasnieżone płyty. R8–R9. Seria progów skalnych i wewnętrznych naroży, średniej trudności. R9–R10. Śnieżna kopuła wierzchołkowa.