PASAZPORT

I. Klasa techniczna 2. Kirgiski Ała-Too, dolina Ak-Saj 3. Pik Swobodnaja Korea przez lodowy żleb Północnej ściany, 4740 m 4. Proponowana 5B kat. sł. pierwsze wejście 5. Przewyższenie 820 m, długość 1580 m

Długość odcinków 5 kat. sł. 280 m. Średnie nachylenie głównej części trasy 50° (4100–4600), z nich 6 kat. sł. brak 6. Wbite haki: skalne 20, szlamбурów 11, lodowe 80 7. Godzin marszu zespołu 24 h, dni 2 8. Biwaki: 1,2 na śnieżnym polu 9. Kierownik: Baszmakow Mark Iwanowicz

Uczestnicy:

• Łarionow Siergiej Anatoljewicz KMS
• Korień Aleksiej Władimirowicz MS
• Golubcow Siergiej Gienrichowicz KMS
• Konowałow Jurij Wiktorowicz 1-szy sp. razrjad
• Moroz Władisław Pawłowicz KMS
• Możajew Michaił Wasiljewicz KMS

10. Trener: Troszczynienko Leonid Andriejewicz ZMS
11. Wyjście na trasę — 5 lutego 1984 r. Wierzchołek — 6 lutego 1984 r. Powrót — 6 lutego 1984 r.

R0 — trasa zespołu R1 — trasa Myszlajewa 5B R2 — trasa Biezzubkina 6

1 lutego 1984 r., 10:00, obiektyw T-43, 4/40 – LOMO Ogniskowa 40 mm Odległość do obiektu zdjęcia 2 km 600 m Punkt nr 4, wysokość 4000 m

Opis trasy po odcinkach

R0–R1

Strome, zbite firny na tym odcinku pozwalały na poruszanie się jednocześnie. Uczestnicy poruszają się bez liny i bez raków. Pierwszy wybija stopnie.

R1–R2

Dwie liny przed bergschrundem firn przechodzi w lodową ścianę. Lód jest luźny, nieprzemarznięty.

• Pierwszy porusza się w rakach, z ice-axe "Szakał" i lodowym topórkiem.
• Nie jest wymagane stosowanie bardziej skomplikowanych środków technicznych.
• Ubezpieczenie przez lodowe haki.
• Ruch pozostałych — po linach poręczowych.

R2–R3

Podczas pokonywania bergschrunda konieczne było użycie ice-axe i fi-fi. Lód pionowy, bardzo twardy. Ubezpieczenie przez lodowe haki.

R3–R7

Lodowy żleb, stanowiący główną część trasy, ma średnie nachylenie ponad 50°. Stromy na początku, bardziej łagodny w środkowej części, ponownie staje się stromszy przed wyjściem na grań. Samo wyjście na grań — lodowa ścianka 20 m 70°. Lód na całej długości żlebu czysty, bez leżącego na nim śniegu. Lód zimowy, przemarznięty. Podczas ruchu cały czas używa się raków i fi-fi. Ale nawet one, w przeciwieństwie do letniego plastycznego lodu, wchodzą na jeden–dwa centymetry, wyłamując czasami soczewki. Przy ruchu z pomocą fi-fi wymagana jest maksymalna ostrożność i skupienie. Ubezpieczenie przez haki. Na końcu każdej liny poręczowej wbija się dwa haki. Po przejściu następnej liny w miejsce jednego z haków (który nie jest używany do zabezpieczenia poręczowych) wkręca się korek do zjazdu. Haki w zimowy lód wchodzą z dużym trudem. Do wkręcania haków i korków zjazdowych użyto specjalnych przyrządów. Podczas zjazdu ostatni zjeżdża na lodowym korku, sprawdzonym przez przedostatniego z ubezpieczeniem przez lodowy hak.

R7–R8

Ruch po grani niezależnymi zespołami. Ubezpieczenie przez:

• występy
• załamania grani.

R8–R9

Wyjście na żandarm frontalnie po ściance z pęknięciem. Ubezpieczenie przez haki i elementy zaklinowane. Po przejściu pierwszego, lina zostaje dla następnych zespołów. Na zjeździe — dulfer.

R9–R10

Ruch po grani niezależnymi zespołami. Ubezpieczenie przez:

• haki
• występy
• załamania grani.

R10–R12

Wierzchołkowa wieża. Od zapadliska w grani trawers na jedną linę w lewo. Następnie trzy liny do wierzchołka. Ubezpieczenie przez haki i elementy zaklinowane. Ruch po linach poręczowych. Na zjeździe — dwa dulfery.

Zdjęcie techniczne trasy. 5 lutego 1984 r., 11:00. Obiektyw T-43, 4/40-LOMO, F = 40 mm Zdjęte z początku trasy, punkt nr 5, wysokość 3900 m

Zdjęcie 1

Praca na odcinku R4–R5. Przejście poręczowych. 6 lutego 1984 r., 9:00; obiektyw T-43, 4/40-LOMO, ogniskowa 40 mm.