Paszport wejścia

Klasa wejścia — zimowa
Rejon wejścia — Tienszan, Kirgiski Ałatau
Szczyt Korona 5-ja (4860 m) — centrum południowej ściany
Kategoria trudności — 6A
Różnica wysokości — 810 m

Długość — 960 m. Długość odcinków 5–6 kat. trudn. — 580 m, w tym:

6 kat. trudn. — 360 m (4260–4600). Średnie nachylenie trasy — 66° (4050–4860). Nachylenie ściany — 81° (4260–4600)

Liczba wbitych haków:

skalnych	zakł.	szlam.	lodowych
45+7*	69+3*
		1*	10
13+1*	18

Czas pracy drużyny: 41,5 h i 2 dni + 2 dni powrotne.
Biwaki: 2 – leżące w namiocie
Kierownik — Siergiej I. Bernacki — MS

Uczestnicy:

Alieksiej W. Iluszczienko — KMS
Wiaczesław W. Babkin — KMS
Andriej I. Klepiłow — KMS

Trener drużyny — Siergiej I. Bernacki — MS
Wyjście na trasę — 21 lutego 1996 r.

Szczyt — 27 lutego 1996 r. Powrót — 27 lutego 1996 r.

Organizacja — Zbiórka drużyny a/c «Ritur» m. Sankt–Petersburga i obwodu swierdłowskiego.www.apfederation.ru ↗

Data zdjęcia — 28 lutego 1996 r. Odległość — 2 km. Wysokość zdjęcia — 3800 m. № zdjęcia — 1.

1 — trasa Baliezinaprzez CŚ ścianę 6A kat. trudn. 1994 r. FOTO — 1. 2 — trasa Sadowskigo przez JZ ścianę 5B kat. trudn. 1968 r. 3 — trasa Rużeńskiego przez Z grań 5B kat. trudn. 1976 r.

Profil trasy na szczyt Korona 5-ja (4860 m) przez centrum południowej ściany. Widok z prawej.

FOTO — 2. Data zdjęcia — 21 lutego 1996 r. № zdjęcia — 2

Odległość — 50 m. Wysokość zdjęcia — 4200 m.

Profil trasy na szczyt Korona 5-ja (4860 m) przez centrum południowej ściany. Widok z lewej.

Foto — 3
Data zdjęcia — 28 lutego 1996 r.
№ zdjęcia — 3

Odległość — 2,5 km. Wysokość zdjęcia — 3700 m

Działania taktyczne drużyny

Wyniki obserwacji trasy, materiałów fotograficznych, konsultacji z członkami drużyn, które dokonały 1. i 2. przejścia trasy, stały się podstawą planu taktycznego. Z uwzględnieniem niestabilnej pogody tej zimy zaplanowano przejście trasy z 1. noclegiem i 2. dniami obróbki, co odpowiadało rzeczywistemu przejściu. Trasa została pokonana w ciągu 4 dni marszu (41,5 h). Zejście zajęło 6 h. W skład załogi weszli zarówno doświadczeni, jak i młodzi sportowcy: Bernacki S.I. — kapitan, Iluschenko A.W. — z-ca kapitana, Babkin W.W., Klepiłow A.I. Wszyscy członkowie drużyny posiadają stopnie w zakresie wspinaczki skałkowej, doświadczenie w zimowych wejściach. Taki skład pozwolił regularnie zmieniać prowadzących i równomiernie rozłożyć obciążenie wszystkich członków załogi i zapewnić im pełnowartościowy odpoczynek.

Harmonogram wejścia był następujący:

21 lutego — obróbka trasy. O 7:00 cała załoga pod trasą. Zanieśliśmy liny i sprzęt. Dwójka Babkin–Klepiłow pokonuje lodowy żleb i skały. O 10:00 są na dużej półce. Do 15:00 została pokonana pierwsza lina po ścianie, a do 17:00 — pół liny przez przewieszenie. O zmierzchu dwójka jest na lodowcu.

22 lutego — wczesny start z bazy. O 6:00 dwójka Bernacki — Iluschenko rozpoczęła ruch po poręczówkach. Główne zadanie — dotarcie do odcinka R9–R10. Organizację biwaku na dużej półce wykonuje druga dwójka, która podchodzi później. O 8:00 zaczynamy pracę. Niewielki wiatr, ściana jest już oświetlona słońcem, niewielkie zachmurzenie.

W lewo i w górę wzdłuż urywającej się szczeliny omijamy przewieszony fragment koloru żółtego. Następnie — praktycznie prosto w górę po stromych skałach z dobrym ukształtowaniem dla asekuracji. Do 12:00 pokonane zostały 2,5 liny, po prawej stronie, w odległości 5 m — na haku związany jest kontrolny kopiec. Wiatr się wzmógł, zachmurzenie stało się niemal całkowite.

Kontynuujemy pracę i do 14:00 pokonaliśmy kolejną linę. Do planowanego odcinka została jeszcze lina, ale pogorszenie pogody wymusza rozpoczęcie schodzenia. Do 15:00 wszyscy zebrali się na dużej półce przy namiocie.

23 lutego — w nocy pogoda nadal się pogarszała, rano po radiu otrzymaliśmy ostrzeżenie przed sztormem. Zabezpieczyliśmy namiot i od 8:00 do 9:00 zeszliśmy na lodowiec.

24 lutego — pogoda nadal zła.

25 lutego — podjęto próbę wyjścia, ale huraganowy wiatr ze śniegiem dosłownie „zdmuchiwał” z trasy.

26 lutego — wczesny start. Wiatr nieco zelżał, ale nadal było pochmurno. Do 6:00 — u początku poręczówek.

Główne zadanie dnia — pokonanie głównej części ściany (do odc. R10–R11).

Decyzja o noclegu:

Jeśli do 13:00 pokonamy trawers (odc. R9–R10) — nocujemy na „dachu”.
W przeciwnym razie — schodzimy na dużą półkę.

Po 8:00 rozpoczęliśmy pracę, bardzo zimno. Omijamy serię przewieszeń po prawej. O 11:30 — u początku trawersu. Podchodzimy do haka szlamowego, w szczelinie — „friend”. Następnie kilka trudnych metrów na granicy równowagi. Na końcu odcinka — niewielki wahadłowy za róg. Lina zostaje pokonana do 14:00.

Pogoda się poprawia, co pozwala pracować przez cały dzień. Idziemy na ITO wzdłuż szczeliny, wahadłowo w prawo przechodzimy na sąsiednią szczelinę i kontynuujemy wspinaczkę w górę. Do 17:00 jeden z kluczowych odcinków ściany (R10–R11) został pokonany.

Schodzimy w zapadających ciemnościach w kierunku dużej półki. Niebo jest gwiaździste, co daje nadzieję na dobrą pogodę jutro.

27 lutego — o 3:00 zaczynamy przygotowania do wyjścia i o 5:00 ruszamy na trasę. Bezchmurnie, ale bardzo zimno. Na poręczówkach szybko się rozgrzewamy i do 7:00 prowadząca dwójka Babkin — Klepiłow jest u końca poręczówek. Następnie — w stronę dużego uskoku po stromych skałach o dogodnym ukształtowaniu. Do 11:00 pokonane zostały dwie liny. Nachylenie się zmniejsza, po schodkowych skałach i grańkach wzdłuż uskoku o 13:00 wychodzimy (po 2 linie) na przedwierzchołkowy grań. Tu odczuwalne są silne podmuchy wiatru. Do wierzchołka idziemy jeszcze 2 liny po niedużo skomplikowanym grani. Na szczycie jesteśmy o 13:20. Ok. 14:00 zaczynamy schodzić przez 3. turnię. Zejście do bazy zajęło 6 h.

Środkami bezpieczeństwa podczas przechodzenia trasy były:

wysoka sprawność fizyczna, techniczna i przygotowanie psychologiczne;
plan taktyczny, sporządzony z uwzględnieniem specyfiki regionu wspinaczkowego w okresie zimowym;
nowoczesny sprzęt.

Haki: SK	Haki: zakł	Haki: lod	Schemat trasy w symbolach UIAA	№ odc	Długość, m	Nachylenie, ° / Kat. trudn.
8/2	7/3			7	80	75° / VI– A1
4+1*	6/2		6	6	30	80° / VI A1
3+1*	2+1*		5	5	15	95° / VI A3
6/3	1/3		4	4	50	85° / VI A2
2			3	3	20	30° / III
2*	3		2	2	50	60° / V–
1*	1	2	1	1	40	50° / IV+
1	1*	8		0	180	45° / IV

Opis trasy po odcinkach:

ODCINEK R0–R1. Żleb, który zwęża się ku górze. Na dole — twardy firn, wyżej — lód. 180 m, 45°, IV.

ODCINEK R1–R2. Baranie łby, zalanew lodem i zniszczone skały. 40 m, 50°, IV+.

ODCINEK R2–R3. Na przemian ścianki i półki pokryte śniegiem. 50 m, 60°, V–.

ODCINEK R3–R4. Duża pochyła półka, usypisko. Wygodne miejsce na biwak. 20 m, 30°, III.

ODCINEK R4–R5. Wewnętrzny kąt i niewielka szczelina, przejezdna z użyciem ITO. Użyto drobnych stoporów i haków. 50 m, 85°, VI A2.

ODCINEK R5–R6. Wyjście z wewnętrznego kąta przez przewieszony lewy bok z użyciem ITO. 15 m, 95°, VI A2.

ODCINEK R6–R7. Ruch w lewo i w górę wzdłuż głuchych pęknięć, obok „odłupnia” i pionowo po ściance. 30 m, 80°, VI A1.

ODCINEK R7–R8. W górę i w prawo po stromych skałach, dobra rzeźba dla wspinaczki i osadzenia. W środkowej części po prawej — kontrolny kopiec. 80 m, 75°, VI– A1.

ODCINEK R8–R9. W górę na trójkątne przewieszenie przez „odłupeń”, przejście serii przewieszeń po prawej po skałach o dogodnej rzeźbie. Możliwy siedzący biwak na półce po prawej. 90 m, 80°, VI.

ODCINEK R9–R10. Ruch w prawo przez ciemne zacieknięcia wzdłuż rozpadliny-półki, drobny wahadłowy w górę i w prawo przez zewnętrzny kąt, ITO. 45 m, 90°, VI A2e.

ODCINE III R10–R11. W górę po szczelinie z użyciem ITO, przejście w prawo na inną szczelinę przy pomocy wahadłowego. Kontynuacja ruchu w górę. 45 m, 85°, VI A2.

ODCINEK R11–R12. Strome skały z drobnymi półkami i wewnętrznymi kątami. Dogodna rzeźba dla organizacji asekuracji. 90 m, 70°, V+.

ODCINEK R12–R13. Schodkowe skały o dobrej rzeźbie. Ruch przez serię ścianek, wzdłuż wewnętrznego kąta. 90 m, 60°, IV+.

ODCINEK R13–R14. Zniszczony, zaśnieżony skalny grań, wyprowadzający na wierzchołek. 90 m, 40–50°, III.

Schodzenie z wierzchołka przez 3. turnię szczytu Korona.