п. Байлян (1-я), 4700 m, po północno-zachodniej ścianie, 2010 r. (pierwsze przejście)
w dwójce
Centralny Tienszan. Kirgiski Chriebiet. Dolina Aksaj.
Rozdział w Klasyfikacji 7.4

Sprawozdanie

z pierwszego przejścia zespołu Federacji Alpinizmu i Wspinaczki Skałkowej obwodu swierdłowskiego (FAiS obwodu swierdłowskiego) na p. Baylan (1-sza), 4700 m, trasa „Droga do domu”, po północno-zachodniej ścianie.

kat. trud.: 5Bз

Adresy

620092, m. Jekaterynburg, ul. Nowgorodcewej, 9/3, m. 17 Daszkiewicz Siergiej Aleksandrowicz Tel. 89122436251 Dash-sa@mail.ru m. Jekaterynburg 2010

Sprawozdanie z wejścia na p. Baylan (1-sza)

Spis treści

Paszport wejścia — 3
Zdjęcie ogólnego widoku wierzchołka — 4
Krótka charakterystyka wejścia — 5
Notatka z wierzchołka — 5
Rysowany profil trasy — 6
Schemat UIAA — 7
Opis trasy po odcinkach — 8
Zdjęcia z trasy — 9

1. Paszport wejścia

Region — Centralny Tienszan. Kirgiski Chriebiet Wierzchołek — Baylan (1-sza), 4700 m, po północno-zachodniej ścianie Proponuje się — 5Bз kat. trud., pierwsze przejście. Charakter trasy — kombinowany

Charakterystyka trasy

Różnica wysokości trasy — 511 m. Różnica wysokości części ściennej trasy — 471 m. Długość trasy — 700 m. Długość części ściennej trasy — 600 m. Średnie nachylenie trasy — 51°. Średnie nachylenie części ściennej — 54°. Długość odcinków 6 kat. trud. — 100 m, 5 kat. trud. — 110 m.

Pozostawiono na trasie:

Haków — 0
Elementów zakładanych — 0

Użyto haków na trasie:

Szlamburowych — 0
Płatkowych — 0

Użyto ogółem ITO — 0. Liczba godzin marszowych do wierzchołka — 6, z uwzględnieniem zejścia — 9, dni — 1. Liczba noclegów — 0. W dwójce. Uczestnicy:

Daszkiewicz Siergiej Aleksandrowicz, MS
Trzetjakow Borys, 1-sza kat. sport.

Trenerzy zespołu:

Pierszyn Walerij Nikołajewicz, ZMS, ZTR

Data rozpoczęcia

wspinaczki — 5 marca 2010 r. na wierzchołek — 5 marca 2010 r. powrotu — 5 marca 2010 r.

Organizacja: FAiS obwodu swierdłowskiego.

Ogólne zdjęcie wierzchołka Baylan, 4700 m.

1 — po S ścianie, 5A (k), W. Dienisow, 1970 r. 2 — po centrum SЗ ściany, 5A (k), A. Niekrasow, 1984 r. 3 — po centrum SЗ ściany, 6A (k), B. Kuźmienczenko, 1985 r. 4 — trasa zespołu, 2010 r. 5 — po SЗ ścianie, trawers, 5B (k), W. Mansurow, 1961 r.

3. Krótka charakterystyka wejścia

Po północno-zachodniej ścianie wierzchołka Baylan, 4700 m, poprowadzone zostało pięć tras od 4A do 6A. Wszystkie one mają kombinowany charakter rzeźby. Największą ilość odcinków skalnych znajduje się w prawej części ściany. Tu prowadzi trasa Kuźmienczenki, 6A kat. trud. Również w tej części rozpoczyna się popularny trawers turni Baylan, 5B kat. trud. (trasa Mansurowa). Jednak na ścianie wciąż jest wystarczająco miejsca na pierwsze przejścia.

My poprowadziliśmy swoją trasę pomiędzy trasami Kuźmienczenki 6A i Mansurowa 5B. Trasa jest dość ciekawa, mocno przypomina trasę Ruczkinа „Mobilnych” na pierwszy turn Korony, ale z bardziej złożonym pasem skalnym. Trasa jest logicznie podzielona trzema stopniami skalnymi.

Maksymalna kategoria swobodnego wspinania (drytooling) tutaj — M5+.
Biorąc pod uwagę przyjętą w regionie klasyfikację tras, uważam, że trasa odpowiada 5B kat. trud.

Do przejścia trasy zespół użył lekkiego stylu, co pozwoliło przejść ścianę w ciągu jednego dnia, bez wstępnego przygotowania, ITO i biwaku. Zjeżdżaliśmy już w ciemności przy świetle latarek. Zalecamy dokonywanie wejść tylko w okresie zimowym ze względu na duże zagrożenie spadającymi kamieniami na wszelkich trasach w żlebach.

4. Notatka z wierzchołka

Z wierzchołka notatka nie została zdjęta ze względu na trudność jej odszukania w okresie zimowym.

Rysowany profil trasy.

6. Schemat UIAA

7. Opis trasy po odcinkach

Początek trasy nieco na lewo od trasy Mansurowa, przytulając się do prawego kontrofforsu północno-zachodniej ściany.

Odcinek R0–R1: Od bergschrund w górę w kierunku wąskiego lodowego strumyka na pierwszym stopniu skalnym.

20 m, ścianka lodowa 70°
200 m, 50°, kat. trud. III–IV

Odcinek R1–R2: Stopień skalny był проходился po wewnętrznym narożniku po prawej, ponieważ lodowy strumyk okazał się niezdatny do przejścia w swobodnym laзании. Dla asekuracji używano friendów średniej i dużej wielkości. 50 m, 70°, kat. trud. VI (M5+)

Odcinek R2–R3: Po dobrej lodzie poruszać się w górę i w lewo w kierunku Czerwonych skał — wierzchołkowej turni. Z prawej strony skał zaczyna się skalny żleb, miejscami zalanego lodem naciekowym. 100 m, 50°, III

Odcinek R3–R4: Po lodowym strumyku po prawej stronie od czerwonych skał prosto w górę. 30 m, 70°, V (M3)

Odcinek R4–R5: Po nieskomplikowanej lodzie podejść do lewej części żlebu poniżej skał. 40 m, 50°, III

Odcinek R5–R6: Po lewej części żlebu poruszać się do góry aż do śnieżno-lodowego stoku. Skały skomplikowane. Charakter odcinka:

Miejscami cienki lód naciekowy, wąskie strumyki lodowe
Mocno rąbać młotkami nie można, gdyż one odłupują się do skał
Pod asekurację użyto pary średnich friendów
Miejscami wkręcano śruby na połowę długości roboczej

50 m, 73°, VI (M5)

Odcinek R6–R7: Po prostym śnieżno-lodowym stoku podejść poniżej górnej części turni wierzchołkowej. 50 m, 40°, III

Odcinek R7–R8: Po skalnym żlebie, miejscami z lodem naciekowym, wyjść na grań. Skały nieprzyjemne. Miejsca pod asekurację nieliczne. Ze sprzętu skalnego nie udało się niczego założyć. Pod asekurację używano śrub lodowych (do końca nie wkręcano). 80 m, 65°, V– (M4)

Odcinek R8–R9: Po grani do wierzchołka 100 m, III

Kierunek zjazdu: drogą podejścia