Tjumenska Regionalna Federacja Alpinizmu

m. Tiumeń, tel. 89222621340 Web: www.tyumen-alp.ru ↗, E-mail: teent@bk.ru Wn. z dnia 1 października 2008 r. Nr 56

Szanowni Koledzy!

Prosimy o rozpatrzenie i przyjęcie do wiadomości sprawozdania zespołu TRFA, który dokonał pierwszego przejścia na wierzchołek Baylyan-Bashi, przypuszczalnie 4B kat. trudn. Sprawozdanie jest załączone.

Prezydent TRFA T. T. Gajnullin

Paszport wejścia

Region — Północny Tienszan, pasmo kirgiskie, dolina Ak-saj, 1 wieża.
Wierzchołek — Baylyan-Bashi 4700 m, lewym żlebem pn.-zach. ściany.
Przypuszczalnie — 4B.
Charakter trasy — kombinowany.
Charakterystyka trasy: różnica wysokości od biwaku Korona — 700 m (4700–4000), długość trasy — 800 m. Długość odcinków:
- 3 kat. trudn. — 420 m
- 4 kat. trudn. — 380 m Nachylenie najtrudniejszych odcinków — od 55 do 60 stopni, całej trasy — 50°.
Użyto haków na trasie:
- lodowych — 35 szt.
- skalnych — 5 szt.
Liczba godzin marszowych 8 maja 2008 r. (12 godz.): od biwaku Korona (4000 m) pod początek trasy lodowcem Ak-saj — (6:00–7:00) w żlebie do wyjścia na grań — (7:15–14:30) wyjście granią na wierzchołek — (14:30–15:30) zjazd do biwaku Korona drogą podejścia — (16:00–18:00)
Kierownik: Gajnullin Timur Tałgatowicz, 1-sza kat. sport. Uczestnicy: Karpenko Aleksiej Aleksandrowicz, 2-ga kat. sport. Trietjakow Borys Władimirowicz, 2-ga kat. sport.
Trener zespołu: Agafonow Aleksandr Aleksandrowicz, Mistrz Sportu. Gajnullin Timur Tałgatowicz, 1-sza kat. sport.
Wejście zorganizowane — przez Tjumenską Regionalną Federację Alpinizmu.

Mapa-schemat rejonu.

Opis trasy po odcinkach

Szczyt Baylyan-Bashi 4700 m. Trasa na 1 wieżę lewym żlebem pn.-zach. ściany 4B kat. trudn. szczyt Kosmonautów R3 300 m 40–45° 3 R2 190 m 55–60° 4 R1 190 m 45–50° 4 R0 120 m 40° 3 lodowiec Ak-saj

Podejście lodowcem w rakach, hełmach, połączeni! Wchodzimy w Niedźwiedzi Kąt i idziemy wzdłuż pn.-zach. ściany szczytu Baylyan-Bashi, trasa znajduje się między szczytem Kosmonautów i 1 wieżą Baylyan-Bashi, lodowy żleb z bergszrundem w dolnej części. Z dołu trasa widać jako lodowy korytarz, uchodzący w lewo, tzn. przełęcz jako taka z dołu nie jest widoczna, widać ją dopiero na piątej linie.

R0–R1 — w zależności od pory roku ta część trasy może być lodowa (zima), a może być mocno zaśnieżona (wiosna). Niesztywy lód 40° pod bergszrundem, który nie jest mocno zniszczony, i wymaga małych wysiłków do jego pokonania, trzeba tylko wybrać optymalny odcinek dla jego pokonania i idziemy lodowym żlebem nieco lewiej baranich łbów.

R1–R2 — na tym odcinku zaczyna się klucz trasy, który stanowi lód o średnim nachyleniu 45–50°. R2–R3 — nachylenie stoku dochodzi do 55–60°. I tak trwa do końca żlebu, tzn. do przełęczy. R3–R4 — Wyjście na wierzchołek po stosunkowo łatwym urwistym terenie. Czasem używa się haków i stacjonarnych pętli do asekuracji.