1. Rejon: Tienszan Wschodni. Pasmo: Inylczektau (Тоо). Numer rozdziału według klasyfikacji z 2004 r.: 7.3.5
2. Nazwa wierzchołka: p. Nansena, 5697 m n.p.m. Nazwa trasy: po Wschodniej ścianie
3. Proponowane: kat. 5B; pierwsze wejście
4. Charakter trasy: kombinowana
5. Przewyższenie trasy: 1497 m według GPS. Długość trasy: 3200–3500 m. Długość odcinka:
   • A) 5 kat. trudn. — 800 m
   • B) 6 kat. trudn. — 70 m

6 (A). Pozostawiono haków: * A) skalnych — 0 * B) śrubowych — 0

6 (B). Użyto haków na trasie: * A) skalnych — 0 * B) śrubowych — 0 * C) Zakładek — 45 * D) Friend — 20 * E) Kamalotów — 7 * F) Lodowych — 70 * G) Firnowych — 3

6 (C). Użyto sztucznych punktów podparcia:

7. Godzin marszu zespołu: 52 h. Dni marszu: 6,5

8. Kierownik: Pugaczow Iwan Anatoljewicz. Uczestnicy: Łapszukow Dmitrij Nikołajewicz, Wińnikowa Olesia Jurjewna.

9. Wyruszyliśmy na trasę: 16 sierpnia 2004 r. o godz. 8:00. Wyszliśmy na wierzchołek: 21 sierpnia 2004 r. o godz. 15:00. Powróciliśmy do BŁ: 23 sierpnia 2004 r. o godz. 16:00.

Rysowany profil trasy

Ogólne zdjęcie wierzchołka

Zdjęcie zrobione z drugiego obozu pośredniego, z wysokości 4245 m według GPS. 19 sierpnia 2004 r.

Przegląd rejonu

Szczyt Nansena o wysokości 5697 metrów znajduje się we wschodniej części pasma Inylczek-Tau (Тоо) Tienszanu Centralnego. Przed naszą ekspedycją było kilka prób zdobycia tego szczytu po Wschodniej Ścianie. Ostatnia próba przejścia tej ściany została podjęta w 2001 roku przez zespół z Niemiec, ale nie została zrealizowana z powodu złej pogody. Wcześniej również podejmowano inne próby wejścia po Wschodniej Ścianie. Rejon szczytu Nansena jest rzadko odwiedzany przez alpinistów, ponieważ centrum uwagi pozostaje szczyt Chan-Tengri i szczyt Zwycięstwa, położone około 70 km od szczytu Nansena.

Dojazdy do szczytu Nansena kończą się w osiedlu Majda-Odyr, skąd prowadzi droga gruntowa do prywatnego obozu Tour Khan-Tengri, należącego do Gribkowskiej Tatiany Iljiniciny i jej męża. W obozie można zatrzymać się za określoną opłatą.

Dosłownie pięćset metrów od obozu płynie rzeka Kann–Dżajłau (Kandżajlau, Kan-Dżajło). Wzdłuż rzeki trzeba skręcić w górę i poruszać się w kierunku jęzora jednoimiennego lodowca. Ścieżka kilkukrotnie przechodzi z jednego brzegu na drugi. Podróż zajmuje cały dzień. Na nocleg należy zatrzymać się na prawej morenie lodowca i wczesnym rankiem przejść na lewą morenę. Dalej droga prowadzi po lodowcu Kann-Dżajłau przez dwa dni, kończąc się na lodospadzie. Lodospad należy przechodzić z lewej strony i tylko wczesnym rankiem. Tam po raz pierwszy spotkaliśmy ślady obecności poprzednich ekspedycji.

Po przejściu lodospadu docieramy pod przełęcz "Obwodnyj" 3450 m, 1B kat. trudn., skalno-żwirowa. Pod przełęczą należy rozbić obóz bazowy, co my uczyniliśmy (obóz oznaczony jest trzymetrowym kopcem, z włożoną do niego notatką). Właściwie od tego miejsca zaczyna się trasa. Po wejściu na przełęcz, pokonujemy skośny trawers w kierunku Wschodniej Ściany szczytu Nansena i dalej po lodowo-skalnych ściankach do przedwierzchołkowej baszty. Baszta stanowi 25-metrową ściankę skalną, kończącą się lodowym gzymsem. Zejście odbywa się po trasie wejściowej, po wcześniej pozostawionych stanowiskach.

Harmonogram wejścia

Schemat trasy w symbolach UIAA

M 1:20000 1 cm = 200 m

Zdjęcia techniczne trasy

Wschodnia ściana szczytu Nansena. Zdjęcie zrobione z trawersu od przełęczy do ściany.

Kluczowy odcinek.

Lodowe wyjście na kapelusz i dalej na wierzchołek.

Fotoilustracje raportu

Łapszukow Dmitrij na wysokości 4350 m według GPS. 21 sierpnia 2004 r.

Lodowiec Kan-Dżajło, z wysokości 5000 m według GPS. 21 sierpnia 2004 r.

Przejście lodowego odcinka po bergszrundzie. Wysokość 5400 m według GPS. 21 sierpnia 2004 r.

Wyjście na kopułę. Wysokość 5640 m według GPS. 21 sierpnia 2004 r.