Paszport

1. Klasa zimowa
2. Centralny Tienszan, dolina Engilczek
3. Pik Nansena po Северо-восточному гребню
4. Proponowana 5B kat. sł. pierwoproхождение
5. Różnica wysokości 2847 m, długość 3130 m, średnie nachylenie głównej części trasy 30,5°
6. Haczyków na trasie nie zostało. Wcześniej wbitych haków nie znaleziono
7. Godzin marszu drużyny: 23 h do wierzchołka. Razem 37 h. Dni – 4.
8. Nочёвок – 4 w namiotach.
9. Kierownik: Manulik Aleksander Genaдьевич, KMS. Uczestnicy: Michajłow Michaił Michajłowicz, MS, Puczinin Andriej Albertowicz, KMS, Akimow Witalij Władimirowicz, 1-й rozрjad
10. Trener: Biгjukow Władimir Nikołajewicz, Republiki Kirgiskiej
11. Wychodzenie na trasę – 28 stycznia 1997 r. Powrót – 1 lutego 1997 r.
12. Organizacja – Federacja alpinizmu i wspinaczki Kirgiskiej Republiki.

Przygotowanie do wejścia

Rekognesans obiektu i trasy wejścia został przeprowadzony w sierpniu–wrześniu 1996 r. przez kierownika wejścia Manulik A.G. Obiektem treningowego wejścia została wybrana wieгzchołek Bieczeczek w rejonie alpłagieru Ała-Arсza po trasie B. Kuźmienko – ЮЗ kontrfors 5A kat. sł. Wejście zostało dokonane 23 grudnia 1996 r. przez całą drużynę. Dodatkowo w duecie 16 listopada 1996 r. zostało dokonane wejście na tę samą wieгzchołek po lodowym żlebie zachodniej ściany 5A kat. sł. Z literatury fachowej, a także z osobistego doświadczenia trenera drużyny i jej uczestników była znana lodowo-śnieżna sytuacja w zimowym czasie – to nieznaczna pokrywa śnieżna jak na południowych, tak i na północnych stokach chребta Inelczeckiego. Pokrywa śnieżna przypuszczalnie powinna zaczynać się z wysokości 4500 m i mieć głębokość 20–40 cm. Przewidywalnie na tej wysokości, a dokładnie 4850 m, planowano zrobić pierwszy nocleg (lager 1). Przypuszczano, że kluczowym odcinkiem trasy – to lodospad z różnicą wysokości 4850–5250 m. Na tym odcinku były obecne lodowe ścianki stromością do 80°. Dla przejścia tej trasy wzięto parę ice-fifi. Za tym odcinkiem planowano zrobić drugi nocleg (lager 2). Z tego lageru postanowiono było wykonać szturm wieгzchołka i następnie w nim że zrobić trzeci nocleg. Od lageru 2 do wieгzchołka idzie lodowo-firnowy grzbiet, dobrze widoczny z dołu. Z planu wynika, że należy go przebyć z równoczesnym ubezpieczeniem w duecie. Przy wyborze sprzętu uwzględniono ten fakt, że temperatura powietrza w tym rejonie w styczniu może spaść do 40 °C i niżej. Oba noclegi według planu były umieszczone na grzbietowych odcinkach, co wykluczało lawinową niebezpieczność i niebezpieczeństwo spadających kamieni. Dla wejścia został wybrany wysokościowy dwuwarstwowy dwuspadowy namiot, każdy uczestnik miał przy sobie śpiwór i puchową kurtkę, dwa komplety dwuwarstwowych rękawic. Trzy dni zajęć na wysokości ponad 3000 m pozwoliły całej drużynie dobrze zaaklimatyzować się. Łączność z bazowym lagerem była zapewniona za pomocą radiostacji UKF typu „Olinko”. Łączność bazowego lageru z bazą Majda-Adyr była realizowana za pomocą radiostacji KF typu „Angara”. Dla przeprowadzenia środków bezpieczeństwa w bazowym lagerze znajdowała się grupa obserwatorów w składzie 4 осib i ratunkowy oddział w składzie 8 осib.

Taktyczne działania drużyny

Plan taktyczny został wykonany przez drużynę w pełni i bez odstępstw. Odcinek trasy od bazowego lageru do lageru 1 był проходился bez jakiejkolwiek asekuracji. Odcinek trasy od lageru 1 do lageru 2 był проходился z organizacją poręczowania. Stacje były organizowane na śrubach lodowych. Przejście lodowych ścianek było wykonywane z użyciem ice-fifi. Pierwszym pracował na tym odcinku kapitan drużyny Manulik A.G. Odcinek trasy od lageru 2 do wieгzchołka i z powrotem był проходился dwoma связками z równoczesnym ubezpieczeniem. Pierwsza связка: Manulik A.G., Michajłow M.M. Druga связка: Puczinin A.A., Akimow W.W. Odcinek trasy od lageru 2 do lageru 1 był проходился z organizacją poręczowania na śrubach lodowych z następnym ściąganiem ich samowykrętem. Nочёвки znajdowały się na grzbietowych odcinkach trasy, co zapewniało bezpieczeństwo od lawin i spadających kamieni. Wyżywienie: na jednego uczestnika w ciągu dnia przypadało: 200 g czekolady, 100 g sublimowanego zupy, 10 g herbaty, 70 g słoniny, 50 g cukru, 300 g chleba, 20 g suchego mleka, 100 g suchej makaronu. Jako przekąski były używane morele suszone i rodzynki. Paliwo na trasie było zużywane z obliczenia 1 balon gazu (1400 g) na jeden dzień. Razem ogólna waga produktów żywnościowych i paliwa na całą drużynę w ciągu dnia wyniosła 4800 g. Gorące jedzenie było przygotowywane dwa razy dziennie. W okresie wejścia w bazowym lagerze znajdował się ratunkowy oddział z prawem wyjścia na trasę 5B kat. sł. Trasa została pozostawiona w czystości, wszystkie śruby lodowe zostały wykręcone. Nie było сryrów i kontuzji na trasie.

Opis trasy według odcinków

Odcinek trasy od bazowego лагеря (B.L.) do лагеря 1 (L.1) – R0–R2 był проходился po bezpiecznym grzbiecie bez organizacji asekuracji. Odcinek R2 – prosty śnieżny grzbiet. Odcinek R3 – lodowa ścianka 40°. Była проходилась z organizacją poręczowania. Pierwszym pracował kapitan drużyny Manulik A.G. Wszystkie śnieżno-lodowe odcinki on проходил z pomocą ice-fifi. Odcinek R4 – prosty śnieżny grzbiet. Równoczesna asekuracja. Odcinek R5 – lodowa ściana 300 m stromością 40–75°. Organizacja poręczowania. Pierwszym pracował Manulik A.G. Odcinek R6 – śnieżno-firnowy nóż. Równoczesna asekuracja. Odcinek R7 – śnieżno-firnowy ścianka 40°. Równoczesna asekuracja. Odcinek R8 – śnieżno-firnowy płaskowyż. Równoczesna asekuracja. Bezpieczne miejsce dla organizacji noclegu (L.2). Odcinek R9 – lodowa ścianka 40°. Była проходилась z organizacją poręczowania i z wykręcaniem śruby lodowej-samowykręta. Odcinek R10 – prosty lodowo-śnieżny grzbiet. Równoczesna asekuracja. Odcinek R11 – dosyć stromy (40°) firnowy stok. Równoczesna asekuracja. Odcinek R12 – lodowo-firnowy ścianka 40°. Była проходилась z równoczesnym ubezpieczeniem. Odcinek R13 – lodowo-firnowy nóż. Równoczesna asekuracja. Odcinek R14 – lodowo-firnowy ścianka. Była проходилась z równoczesnym ubezpieczeniem.