PASZPORT WSPINACZKI

1. Klasa wspinaczki — techniczna.

2. Rejon wspinaczki — Tienszan, Zailijski Ałatau.

3. Trasa wspinaczki z podaniem wierzchołków i ich wysokości:

   Południowo-Zachodnia ściana w. Jużnyj Tałgar — 5000 m.

4. Charakterystyka wejścia:

   • różnica wysokości 1000 m
   • średnie nachylenie 65°
   • długość odcinków trudnych 650 m.

5. Zabiто haków skalnych 68.

6. Czas wejścia 31 godzin.

7. Biwak jeden, na półce — siedzący.

8. Nazwa zespołu: Krajowa rada DSO „Spartak”.

9. Wspinaczka dokonana przez dwójkę:

   Prusakow Siergiej Michajłowicz — MS ZSRR Sobolew Władimir Siergiejewicz — KMS

10. Trener zespołu Janow Witalij Fiodorowicz — MS ZSRR

11. Wyjście na trasę 6 lipca, powrót — 7 lipca 1978 r.

Historyczno-geograficzny przegląd rejonu

Zachodnie ściany Tałgaru od dawna przyciągały alpinistów. W 1953 roku grupa alpinistów pod przewodnictwem Pilewina wytyczyła pierwszą trasę 5B kat. sł. na wierzchołek Głównego Tałgaru — 5017 m. W 1958 roku grupa pod kierownictwem Snesarewa przeszła trasę 5B kat. sł. na wierzchołek Południowego Tałgaru — 5000 m. Po tym wiele grup alpinistycznych przebyło tymi trasami. Wspinacze po zachodniej ścianie zwrócili uwagę na groźne skalne ściany, wznoszące się ku wierzchołkowi Południowego Tałgaru na prawo od trasy grupy Snesarewa. W 1968 roku grupa alpinistów, uczestnicząca w mistrzostwach Kazachskiej SRR, pod kierownictwem Akimienkowa M.W. pokonała Południowo-Zachodnią ścianę i wytyczyła po niej trasę 5B kat. sł.

Przygotowanie zespołu

Do przejścia wybranej trasy została zatwierdzona grupa w następującym składzie:

• PRUSAKOW S.M. — MS ZSRR.
• SOBOLEW W.S. — KMS.

Obaj uczestnicy grupy mają doświadczenie w zdobywaniu wierzchołków trasami 5B kat. sł., a Prusakow S.M. wielokrotnie uczestniczył w Mistrzostwach ZSRR i miał doświadczenie w przechodzeniu tras 6B kat. sł.

Wyposażenie

Na trasę grupa zabrała następujące wyposażenie:

• Namiot-zimarok — 1 szt.
• Lina główna 40 m — 2 szt.
• Lina pomocnicza 40 m — 1 szt.
• Haki skalne — 25 szt.
• Haki lodowe — 4 szt.
• Drabinki 2-stopniowe — 4 szt.
• Młotki skalne — 2 szt.
• Śpiwór puchowy — 1 szt.
• Kurtka puchowa — 2 szt.
• Raczki — 2 pary.
• Czekan — 1 szt.
• Radio "Witalka" — 1 szt.
• Apteczka medyczna — 1 szt.
• Primus "Szmiel" — 1 szt.

Taktyka poruszania się grupy na trasie

Idący pierwszy szedł bez plecaka na podwójnej linie, której użycie było w pełni uzasadnione, ponieważ znaczna część trasy przebiega po skałach o trudnym reliefie, utrudniającym przeciąganie liny. Podstawowym sposobem przejścia trasy grupa uważa wspinaczkę sportową; użycie na niektórych odcinkach drabinek było konieczne. W ciągu dnia grupa robiła przerwę na obiad na 40 min. Gorąca herbata i wysokokaloryczne jedzenie pozwalały grupie produktywnie pracować w ciągu dnia. Trzy razy dziennie grupa kontaktowała się przez radio "Witalka" z:

• obozem alpinistycznym "Tałgar";
• naszymi "sąsiadami", przechodzącymi w tym czasie trasę Snesarewa.

Opis wejścia

Pogoda podczas wspinaczki nie rozpieszczała uczestników grupy. Od czasu do czasu wiał porywisty wiatr, padał drobny śnieg, a wieczorem gęsta mgła czasami ograniczała widoczność. Wszystko to stwarzało dodatkowe trudności przy przechodzeniu i tak już trudnej trasy. Grupa wyszła z obozu alpinistycznego "Tałgar" 5 lipca 1978 r. i po kilku godzinach rozbiła biwak na morenie lodowca Południowy Tałgar. Od wieczora wszystko było przygotowane do wspinaczki, i grupa następnego dnia o 5:00 wyszła na trasę. Jak planowała grupa, na trasie trzeba było zorganizować jeden biwak, i następnego dnia — 7 lipca grupa była w namiocie na morenie pod Południowo-Zachodnią ścianą, gdzie oczekiwała na zejście grupy pod kierownictwem Kotowa E.W. z trasy Snesarewa. Szczegółowy opis ruchu jest przedstawiony w tabeli 1.

Ocena ruchu grupy na trasie i rekomendacje dla kolejnych wspinaczy

Przyjęta taktyka ruchu grupy była w pełni uzasadniona. Obaj uczestnicy grupy działali na trasie harmonijnie, jasno i zgodnie. Technicznie i fizycznie uczestnicy byli doskonale przygotowani. W pierwszej połowie lata trasa nie jest rekomendowana do przejścia z powodu oblodzenia na odcinkach R4, R16, R18 i gwałtownego wzrostu trudności ich przejścia, a także z powodu dużego zagrożenia lawinowego w ujściu lewego i prawego żlebu, obramowujących początek ściany. Ponadto, w dowolnym czasie roku możliwe są obrywy lodu z lodospadu. Grupa musi działać jasno i szybko i zapewnić wyjście na skały odcinka R2 nie później niż o 9:00, w związku z czym z biwaku pod Zachodnią ścianą Południowego Tałgaru niezbędny jest wyjazd nie później niż o 6:00. Bardzo wczesne podejście do wylotu żlebu (o 3–4 godz.) również nie jest rekomendowane, ponieważ w te godziny następuje w ciepłe dni ostateczne zamarzanie lodu i związane z tym:

• zwiększone odłamywanie się kamieni
• zsuwanie się śniegu, który stracił spoistość, z wyższych stoków.

Należy mieć na uwadze, że mniej lub bardziej wygodny leżący biwak może być zorganizowany tylko:

• na wyjściu odcinka R16;
• w rejonie odcinka R10 (poniżej stromego usypiska jest platforma).

Stojący biwak na 4 osoby może być zorganizowany na wyjściu odcinka R15. Foto 1. Trasa Akimienkowa na w. Jużnyj Tałgar