I. Klasa wejścia — techniczna

2. Rejon wejścia — Tienszan, pasmo Zailijskiego Ałatau
3. Szczyt — trawers z podjściem lewym lodowym żlebem Zachodniej ściany w. Głównego Tałgaru — J. Tałgar

• wysokość — 4973 m
• charakter marszrutu — lodowo-śnieżny

4. Przewidywana kategoria trudności — 4B
5. Charakterystyka marszrutu:

• różnica wysokości — 1000 m
• długość odcinków 4–5 kat. trudn. — 580 m
• średnie nachylenie marszrutu — 50°

6. Wbite haki:

• skalne — brak
• lodowe (śruby lodowe) — 55 szt.
• szlamburne — brak
• elementy zaklinowane — brak

7. Liczba godzin marszu — 14,5 godz
8. Liczba noclegów — brak
9. Nazwisko, imię, patronim lidera, uczestników, ich kwalifikacje:

Antiszyn Andriej P. — lider, 1-sza kategoria. Zolnikowa Ludmiła I. — uczestnik, 1-sza kategoria. Bejsenbajew Karat T. — uczestnik, 2-ga kategoria. Aktaev Sewa B. — uczestnik, 2-ga kategoria. Niedobojko Michał W. — uczestnik, 2-ga kat. 10. Trener drużyny — Fiszer I.I. 11. Data wyjścia na trasę 16 sierpnia 1988 r. — 06:30. Data powrotu z trasy 16 sierpnia 1988 r. — 21:00. 12. Organizacja — AUSW „Tałgar”

Widok ogólny wejścia. Panorama rejonu

Widok ogólny

Widok na trasę po przejściu pierwszej „poduszki”.

Podejście do trasy: Z filii AUSW „Tałgar” iść w górę ścieżką przez wąwóz do moreny lodowca J. Tałgar. Następnie skręcić ze ścieżki w lewo i iść lewą częścią wzdłuż moreny lodowca. Ścieżka prowadzi do noclegów na morenie lodowca pod filarem w. J. Tałgar. Podejście z bazy zajmuje 4–5 godz.

Od noclegów rozpocząć podjazd:

• przez żleb w lewo w górę na przełączkę.

Tu jest początek trasy. Początek pokrywa się z początkiem trasy Baranowskiego 4A kat. trudn.

Krótki opis schematu

R0–R1. Odcinek jest lodowym stokiem o niewielkim nachyleniu. Na końcu niewielkie wypłaszczenie.

R1–R2. Na tym odcinku nachylenie stoku nieco się zwiększa. Konieczne jest stosowanie śrub lodowych.

R2–R3. Po przejściu pierwszej „poduszki”, skręcić w lewo i podejść pod śnieżno-lodowy stok. Iść prosto w górę w kierunku skalnej wyspy, pozostawiając ją po lewej stronie. Po prawej stronie pozostaje skalny masyw zachodniej ściany G. Tałgaru z trasą Jastrebkow 4B kat. trudn.

R3–R4. Po przejściu 2 lin wyjść na górną część skalnej wyspy.

R4–R5. Stąd — prosto w górę. Po przejściu około 9 lin, podnieść się do niewielkiej skalnej wysepki.

R5–R6. Wysepka jest omijana z lewej strony. Za nią znajduje się niewielki śnieżno-lodowy grzebień, długości około 2–3 m, łączący tę wyspę ze skałami. W tym miejscu można się zebrać wszystkim uczestnikom wejścia.

R6–R7. Początek wejścia w żleb wymaga ostrożnego przejścia. Lód naciekowy.

R7–R8. Ruch przez żleb odbywa się po lewej części. Przez dwie liny na ścianie kontrolny tur. Następnie poruszać się znów po lewej stronie i wejść do najwęższej części żlebu, szerokości około 3 m. Ostrożnie, lód naciekowy. To jest kluczowy odcinek trasy. Po 80 m żleb się kończy i wyprowadza na śnieżny stok.

R8–R9. Snieżny stok na początku jest łagodny. Na końcu kończy się gwałtownym wzniesieniem. Ubezpieczenie przez czekan.

R9–R10. Odcinek, przebiegający przez śnieżny grzebień, wyprowadza na w. Gł. Tałgaru.

R10–R11. Następnie, z w. Gł. Tałgaru, droga prowadzi przez śnieżny grzebień. Trzeba poruszać się jak najniżej górnej części grzebienia, gdyż na całej długości aż do wyjścia na w. J. Tałgar ciągną się śnieżno-lodowe gzymsy.

R11–R12. Na drodze trafiają się trudne odcinki, które są przechodzone przy dokładnym ubezpieczeniu przez czekany.

R0–R9. Na całym przebiegu głównej trasy konieczne jest dokładne ubezpieczenie przez śruby lodowe. Na kluczowym odcinku R7–R8, wskazane jest stosowanie poręczowania. Podczas przechodzenia głównej części trasy i aż do wyjścia z żlebu nie ma gdzie rozbić biwaku. Przez cały czas wejścia nie było ani jednego przypadku spadania kamieni. Śladów na śniegu i lodzie po spadających kamieniach nie zauważono. Pogoda podczas przechodzenia trawersu była słoneczna, pogodna.

Krótkie informacje o zejściu

Zejście z w. J. Tałgar odbywa się po jego zachodnim śnieżno-lodowym stoku na lodowiec J. Tałgar, trasą Baranowskiego 4A kat. trudn.