ГТО — Каратау

Trawers wierzchołków GTO — Kołokołnikowa — Karatau, marszruta 2B kat. sł. (rys. 53).

Droga podejścia od obozu alpinistycznego „Tałgar” została opisana w marszrucie wejścia na wierzchołek GTO. Opis marszrutu pierwszej części trawersu — wejścia na wierzchołki GTO i Kołokołnikowa — podano w odpowiednich opisach wejść na te wierzchołki.

Od wierzchołka Kołokołnikowa na południowy wschód ku wierzchołkowi Karatau. Ten odcinek marszrutu obfituje w żandarmy ze skał średniej trudności. Wszystkie są pokonywane frontalnie, gdyż obejście wiąże się z dużą utratą wysokości. Grzebień na całej długości technicznie nie jest skomplikowany, lecz jest mocno zniszczony i wymaga dużej ostrożności w poruszaniu się i starannego ubezpieczenia. Wejście na wierzchołek Karatau odbywa się po 7–8-metrowej skale z niewielkimi półkami.

Zejsćie z wierzchołka Karatau na przełęcz Taweren-Tawa powinno być wykonane tak: po przejściu kilka metrów do tyłu po drodze ruchu, należy zjechać do wąskiego żlebu, zygzakiem zbiegającego w dół na niewielką piargę. Spust jest nietrudny, lecz wymaga uwagi i ostrożności ze względu na dużą ilość „żywych” kamieni. Dalej po piargach i śniegu o nachyleniu do 30°, trawersując go, wyjść na przełęcz.

Z przełęczy zjechać po szerokim, kamienio­p­asnym żlebie długości 600–700 m po drobnej i średniej piargi z wyjściem na morenę lodowca Oziorny i dalej po morenie do miejsca wyjściowego biwaku. Cały trawers zajmuje 8–9 godzin.

Reko­men­da­cje dla wchodzących

1. Liczba uczestników — nie więcej niż 8 osób.
2. Wyjściowy biwak na morenie lodowca Oziorny.
3. Wyjazd z biwaku w godzinach 5:00.
4. Specjalne wyposażenie na grupę 4 osób: a) liny główne 2 × 30 m; b) haki skalne 3 szt.; c) młotki skalne 2 szt.