Mistrzostwa Okręgu Syberyjskiego w Alpinizmie

klasa wysokościowo-techniczna

2022 r.

Raport

o zdobyciu szczytu Zwiezdnyj, 2265 m po prawej części Południowej ściany, 4B–5A kat. sł., pierwsze przejście drużyny Krasnojarska w okresie 12 sierpnia 2022 r.

I. Paszport wejścia

II. Opis wejścia

1. Charakterystyka obiektu wejścia

1.1. Ogólne zdjęcie szczytu

Trasa przebyta przez drużynę

1.2. Zdjęcie profilu trasy

1.3. Narysowany profil trasy

Szczyt 2265 m

1915 m — Początek trasy

1.4. Fotopanorama rejonu

1.5. Mapa rejonu

2. Charakterystyka trasy

2.1. Techniczne zdjęcie trasy

2.3. Schemat trasy w symbolach UIAA

3. Charakterystyka działań drużyny

Rejon Jergaki jest dobrze znanym rejonem. Wybrana linia jest logiczna, prowadzi niedaleko od trasy 3B Szałykina wzdłuż Wschodniego grzbietu i nie przecina się z nim.

Przy tym trasa jest całkowicie samodzielna i ma wysoką trudność techniczną, ponieważ przechodzi przez serię wewnętrznych kątów i gzymsów. Trasa łączy w sobie zarówno wspinaczkę swobodną (środkowa część), jak i technikę ITO. Trasa jest porównywalna pod względem trudności z innymi 5A rejonu Jergaki. Trasa jest jawnym przedstawicielem tras Jergak i jest zbliżona swoją trudnością do trasy 5A kat. sł. Zalecana jest dla tych, którzy planują wspinać się technicznie trudnymi trasami w tym rejonie.

3.1. Krótki opis przejścia trasy

Podejście pod trasę to przemarsz w lewo z głównego szlaku prowadzącego do klasycznej trasy 3B Szałykina, po trawiastych półkach 150 m. Początek trasy prowadzi po serii trawiastych półek R0–R1.

Główny punkt orientacyjny początku trasy — wyraźnie zaznaczony wewnętrzny kąt z małym gzymsem w dolnej części.

Odcinek R1–R2 to wspinaczka po wewnętrznym kącie. Ubezpieczenie: małe friendy i haki. Wielu tutaj będzie potrzebowało krętaczy. 40 m — i znajdujesz się na wygodnej trawiastej półce.

Rys. 1. Początek trasy. Ruch po wewnętrznym kącie z gzymsem.

Rys. 2. Stacja R2. Dalej wewnętrzny kąt kontynuuje się, a szczeliny stają się nieco lepsze, w nie już wchodzi się palcami. Po nich wyjście na półkę z trawą.

Rys. 3. R2–R3 trasy.

Dalej wspinamy się po wewnętrznym kącie w kierunku gzymsów w kształcie litery M. Nazwaliśmy je „Brwiami”. Pod gzymsem:

• trawers w prawo 3 m,
• następnie w górę po szczelinie.

Rys. 4. R3–R4, ruch po kącie i gzymsach. Trudność stopniowo wzrasta.

Wyjście z gzymsów — trudność spada do poziomu 6A. Wspinaczką swobodną, zbierając w lewo, wychodzimy na półkę R4.

Rys. 4. Stacja R4.

Rys. 5. R4–R5. Przez pionową ścianę, trudną wspinaczką, wychodzimy najpierw na półkę. Następnie wchodzimy w globalny wewnętrzny kąt, który wyprowadza na wierzchołkowy grzbiet. Tutaj niezbędna będzie technika ITO. Stacja wiszacca na małej niewygodnej półce.

Rys. 6. Dalej po wewnętrznym kącie wchodzimy w komin, w kominie wspinaczką swobodną poruszamy się w kierunku drugiej części wewnętrznego kąta. Ubezpieczenie dużymi friendami do numeru №4 (kamalot).

Rys. 7. Część wewnętrznego kąta R4–R6

R5–R6. Po wewnętrznym kącie w górę. Stromość trasy narasta aż do 85°. Ubezpieczenie na hakach i małych friendach. Podchodzimy do komina offview, wyprowadzającego na wierzchołkowy grzbiet. Ubezpieczenie dużymi kamalotami do №5. Jeśli nie masz dużych kamalotów, to jest możliwość ominięcia offview trawersem w prawo.

Rys. 8. Finał odcinka R6 trawersem w prawo

Rys. 9. R6, drużyna wyszła na grzbiet. Dalej trasa łączy się z górną częścią trasy 3B Szałykina. Po grzbiecie 200 m na północny wschód lekką wspinaczką wychodzimy na szczyt.

Rys. 10. R7, drużyna na szczycie. Opis trasy po odcinkach