Mistrzostwa Rosji w alpinizmie

Klasa wysokościowo-techniczna 2021 rok

Raport o wejściu na wierzchołek Ptica, 2221 metrów.

Środkową częścią Północnej ściany, 5B kat. trud. Pierwsze wejście drużyny z Krasnojarska 23 lipca 2021 r.

II. Opis wejścia

1. Charakterystyka obiektu wejścia

1.1. Zdjęcie ogólne wierzchołka Widok na Pticę: ściana NE 1 – Marszrutu Ciganowa 5A 2 – Marszrutu Railko 5A 3 – Marszrutu wykonany przez drużynę

Marszrutu wykonany przez drużynę № 3

Rysowany profil marszrutu

1.3. Fotopanorama rejonu, widok z południa

1.4. Mapa rejonu

2. Charakterystyka marszrutu

2.1. Techniczne zdjęcie marszrutu

2.2. Taktyczne działania drużyny i wrażenia z marszrutu.

Zanim drużyna pokonała wytyczoną linię, przeprowadziła rekonesans i fotografowanie planowanego marszrutu. Wejście było kilkukrotnie przekładane z powodu niestabilnej pogody w rejonie wejścia. Dla przygotowania pierwszego wejścia drużyna weszła na sąsiedni marszrutu Ciganowa 5A, aby obejrzeć stopień trudności planowanego pierwszego wejścia. Nie udało się jednak obejrzeć całego reliefu. Również na Północno-Wschodniej ścianie weszliśmy na jeszcze jeden marszrutu – Gалацевич 5A, aby przyzwyczaić się do reliefu i dla treningu.

23 lipca 2021 r. o 6:00 ruszyliśmy do zamierzonej linii, wiedząc tylko jedno – na tym marszrucie będą gzymsy – co widać na zdjęciach, które zrobiliśmy. Podejście zajęło nam 1,5 godz., o 7:35 rozpoczęliśmy pracę na marszrucie. Warto zauważyć, że ten marszrutu jest o rząd wielkości trudniejszy niż te, które wcześniej pokonywaliśmy na Pticy. Pierwsze 6 lin – to mokre, miejscami kamieniopadowe pionowe szczeliny i wewnętrzne kąty. Wszystkie początkowe liny są całkowicie mokre, i to po całym dniu bezdeszczowej pogody! Jesteśmy skłonni sądzić, że wilgotno tutaj jest zawsze. Wilgotność spowodowana jest również tym, że aż do dużej półki nieustannie znajdowaliśmy się pod ogromnym gzymsem, z którego sączyło się i kapało. Musieliśmy poruszać się tylko z pomocą sprzętu technicznego. Na sąsiednich marszrutach takiego nie obserwowano, gdyż przy dobrej pogodzie świeci słońce, i one dość szybko schną. Nasz marszrutu, ze względu na ukształtowanie pierwszej części, zawsze jest w cieniu. Stan reliefu:

• marszrutu jest praktycznie na całej długości mokry;
• w głębi dużego komina z korkiem był nawet lód;
• tylko po 10-tej linie relief i jego stan pozwoliły przejść do wspinaczki.

Poruszanie się i orientacja na grzebieniu nie sprawiły trudności, gdyż już byliśmy tutaj. Zatem, jeśli wziąć pod uwagę wszystko to, co wyżej powiedziano – trudność i stan reliefu, ilość lin, które pokonano ze sprzętem technicznym – uważamy, że ten marszrutu – to twarda 5B.

Marszrutu został pokonany dość szybko dzięki zastosowaniu techniki jednoczesnego przemieszczania się, kiedy drugi, poruszając się po poręczach, jednocześnie asekuruje pierwszego przez gri-gri, przy tym tempo przemieszczania się wzrasta półtorakrotnie w porównaniu z tradycyjną techniką naprzemiennej asekuracji.

2.4. Schemat marszrutu w symbolach UIAA

3. Zdjęcia i opis lin marszrutu

3.1. Zdjęcie ogólne podejścia pod marszrutu z kotła do żlebu. W żlebie do wyjścia na przełączkę poziom wspinaczki III–IV, lepiej iść związanym i z asekuracją!

3.2. Düłfer z głazu ze starymi pętlami na 30 m do półki. Bacznie, on się chwieje!

R0–R1. Trawers po półce w prawo. Dochodzimy do mokrego wewnętrznego kąta, po nim do góry, wyjście na dużą półkę. Od środkowej części półki zaczyna się główna część marszrutu.

R1–R2. Bliżej do lewego kąta odłamek ze szczeliną – to początek głównej części marszrutu. Po niej do góry do systemu szczelin, po nich stopniowo wznosząc się w prawo ku półce, po której przechodzimy za kąt. Tutaj poruszamy się do góry (są żywe kamienie) do wewnętrznego mokrego kąta, przed nim – wiszący punkt asekuracyjny. Ponieważ wszystko jest mokre, to przemieszczanie się przy użyciu sprzętu technicznego.

Widok na mokry kąt z punktu asekuracyjnego.

R2–R3. Po wewnętrznym mokrym kącie poruszamy się do góry, z niego w prawo pod przewieszenie ze sprzętem technicznym. Punkt asekuracyjny wiszący.

R4–R5. Poruszamy się w prawo ku przewieszającemu odłamkowi-gzymsowi ze sprzętem technicznym, tutaj idą duże friendly (kamałoty 3 i 4). Przełazimy przez odłamek, dalej wolnym wspinaniem do góry i w prawo za kąt na półkę, po półce w prawo, następnie w lewo ku dobrej pionowej szczelinie pod średnie kamy (możliwe jest wolne wspinanie). Po niej wychodzimy na pozytywny relief, po prawej w małym grocie punkt asekuracyjny, na dużej gałce.

R5–R6. Poruszamy się do góry ku gzymsowi, i dalej ze sprzętem technicznym, dla pokonania gzymsu potrzebne są małe kamałoty. Wyjście na trawiastą półkę, po niej w lewo do ogromnej gałki, na niej punkt asekuracyjny. Zalecam do trawersu wziąć duże kamałoty 4 i 3, lub żółty. Jeśli drugi numer podchodzi na żumarach, obowiązkowo potrzebna asekuracja.

R6–R7. Od punktu asekuracyjnego do góry ku półce, po niej ku wewnętrznemu kątowi po lewej z dobrą, ale mokrą szczeliną, poruszamy się do góry ze sprzętem technicznym, wpadamy w początek komina. Punkt asekuracyjny niewygodny, wiszący.

R7–R8. Dalej po dużym mokrym kominie z przewieszeniem. Sprzęt techniczny z podłazami do ogromnego korka, na nim punkt asekuracyjny. Wspinanie utrudnione, gdyż komin jest mokry, asekuracja ograniczona. Widok z komina.

R8–R9. Z korka uchodzimy w prawo po szczelinie w wewnętrzny kąt i po nim do góry ze sprzętem technicznym, drobne friendly, kotwice z odgięciem. Nieco wyżej – punkt asekuracyjny przed rozpoczęciem trawersu.

R9–R10. Trawers w lewo ku mokremu kominowi, po lewej od niego na ścianie dobra szczelina pod średnie kamy. Po tej szczelinie poruszanie się ze sprzętem technicznym, aż do wyjścia na pozytywny relief. Dalej do góry wspinaniem w kierunku trawiastego języka, punkt asekuracyjny na friendach i kotwicy.

R10–R11. Poruszamy się po lewej od grzbietu po wewnętrznych kątach wolnym wspinaniem, możliwe są podszedłki ze sprzętem technicznym, wyjście na dużą półkę – nieckę.

R10–R11

R11–R12. Po wewnętrznych kątach po lewej od grzbietu i do góry, dalej po systemie szczelin w lewo do kąta, wchodzimy za niego i do góry. Punkt asekuracyjny.

R12–R13. Od punktu asekuracyjnego jednocześnie w duecie poruszamy się po grzebieniu w kierunku wierzchołka. Dalej poruszamy się do wierzchołka przez ściankę 12 m wspinaniem po dobrych szczelinach. Przy dobrej pogodzie orientacja na tych linach nie przedstawia trudności. Zdjęcie uczestniczek na wierzchołku!