Sprawozdanie

O pierwszoprzjściu na pik Dinozaur po Ścianie NW 6Az kat. trudn. przez zespół Kraju Krasnojarskiego (REDFOXTEAM) w okresie od 11 do 15 października 2020 r.

I. Raport z wejścia

	1. Informacje ogólne
1.1	Nazwisko i imię, stopień sportowy kierownika	Żygalow Aleksandr Władimirowicz — MS
1.2	Nazwisko i imię, stopień sportowy uczestników	Iwanow Timofiej Pawłowicz — KMS
1.3	Nazwisko i imię trenera	Zacharow Nikołaj Nikołajewicz, Bałezin Walerij Wiktorowicz, Żygalow Aleksandr Władimirowicz
1.4	Organizacja	Krasnojarski krajówy związek alpinizmu
	2. Charakterystyka obiektu wejścia
2.1	Rejon	Sajany
2.2	Dolina	Sajany Zachodnie, pasmo Ergaki
2.3	Numer sekcji według klasyfikacyjnej tabeli z 2013 roku	6.2
2.4	Nazwa i wysokość szczytu	Pik Dinozaur — 2221 m
2.5	Współrzędne geograficzne szczytu
	3. Charakterystyka trasy
3.1	Nazwa trasy	Po Ścianie NW „Biała cisza”
3.2	Proponowana kategoria trudności	6Az
3.3	Stopień rozpoznania trasy	Pierwsze wejście
3.4	Charakter ukształtowania trasy	Trasa kombinowana
3.5	Różnica wysokości trasy	450 m
3.6	Długość trasy	800 m
3.7	Elementy techniczne trasy (wskazuje się łączną długość odcinków o różnej kategorii trudności wraz z charakterystyką ukształtowania (lód/ściana/kombinacja))	I kat. trudn. Lód/ściany/kombinacja — brak. II kat. trudn. Lód/ściany/kombinacja — brak. III kat. trudn. Lód/ściany/kombinacja — 265 m. IV kat. trudn. Lód/ściany/kombinacja — brak. V kat. trudn. Ściany/kombinacja — 15 m. VI kat. trudn. Ściany — 520 m. Ściany VI, A2 — 230 m. Ściany VI, A3 — 290 m
3.8	Średnie nachylenie trasy, (°)	74°
3.9	Średnie nachylenie głównej części trasy, (°)	80°
3.10	Zejście ze szczytu	Trasą Zacharowa N. N. 1Bz kat. trudn. na przełęcz Pikantny.
3.11	Dodatkowe charakterystyki trasy	Brak wody. W postaci śniegu i lodu na półkach
	4. Charakterystyka działań zespołu
4.1	Czas przemarszu (godzin marszu zespołu, podaje się w godzinach i dniach)	27 godz. 20 min — 5 dni
4.2	Nocy	Na półkach, w namiocie
4.3	Czas przygotowania trasy	Nie
4.4	Wyjście na trasę	14:00, 11 października 2020 r.
4.5	Wyjście na szczyt	14:00, 15 października 2020 r.
4.6	Powrót do bazy	17:30, 15 października 2020 r.
	5. Charakterystyka warunków meteorologicznych
5.1	Temperatura, °C	–2, –8
5.2	Siła wiatru, m/s	10–15
5.3	Opady	Śnieg
5.4	Widoczność, m	Ograniczona
	6. Osoba odpowiedzialna za raport
6.1	Nazwisko i imię, e-mail	Żygalow Aleksandr Władimirowicz, 0jog@bk.ru Iwanow Timofiej Pawłowicz, timofey_ivp@mail.ru

II. Opis wejścia

1. Charakterystyka obiektu wejścia

1.2. Zdjęcie profilu trasy

1.3. Rysowany profil trasy

Profil trasy po Ścianie NW na pik Dinozaur (2221 m)

1.4. Fotopanorama rejonu z nazwami szczytów, ich wysokościami i przełęczami

1.5. Mapa rejonu w skali nie większej niż 1:80000, schemat obiektu wejścia.

2. Charakterystyka trasy

2.1. Zdjęcie techniczne trasy

2.3. Schemat trasy w symbolach UIAA, wykonany w skali M 1:2000


12

3. Charakterystyka działań zespołu

3.1 Krótki opis przebiegu trasy.

Nr odcinka	Opis	Numer zdjęcia
R0–R1	Odcinek przebyty przez swobodne wspinanie, po lustrach zasypanych śniegiem.
R1–R2	Długa monolityczna ściana, o nachyleniu 60–70°, pokonywana na skyhookach. Wbite 2 sztyfty na odcinku. Od czasu do czasu trafiają się głębsze szczeliny, w które można wbić kotwy, ubezpieczenie za nie jest wątpliwe. 50 m w prawo od stanowiska R2 znajduje się niewielka półka o szerokości 1,5 m. Miejsce noclegu 1, 2.	Zdjęcie 1 – Zdjęcie 2
R2–R3	Na początku odcinka wewnętrzny narożnik, pokonywany na kotwach, szczeliny zastygłe w lodzie. Wewnętrzny narożnik przechodzi w niewielki występ, pod którym wbity jest sztyft. Dalej w górę po pionowej ścianie na skyhookach i sztyftach do następnego występu. Na odcinku wbito 4 sztyfty. Kluczowy odcinek trasy.	Zdjęcie 3 — Zdjęcie 4
R3–R4	W lewo od stanowiska spod występu i w górę równolegle do lodowego strumienia 15 m po pionowej monolitycznej ścianie na skyhookach do szczelin zastygłych w lodzie. Dalej w górę przez serię szczelin i przewieszonego wewnętrznego narożnika do łagodniejącego komina. Po kominie-narożniku wyjście do stanowiska R4. Przez wewnętrzny narożnik przepływa strumień, który narasta grubą warstwą. Dostać się do reliefu jest problematycznie. Ubezpieczenie na kotwach i sztyftach. Miejscami kotwy wbite w lodowe nacieki i grudki z ziemią. Kluczowy odcinek trasy.	Zdjęcie 5
R4–R5	Duży trawers w lewo po gołych płytach, nachylenie 75°, długość odcinka około 55 m. Ubezpieczenie niepewne, realizowane głównie za zamarzniętą trawę. Miejscami — za szczeliny warstw skalnych i szczeliny zastygłe w lodzie. Na odcinku wbito 2 sztyfty. ITO odbywało się przy pomocy skalnych kostek po naciekach lodowych. Trudności podczas wspinania zarówno dla pierwszego, jak i drugiego uczestnika. W okresie letnim odcinek będzie niezwykle trudny.	Zdjęcie 6
R5–R6	Ściana przechodząca we wewnętrzny narożnik, pokonywana na kotwach, kostkach, kamelotach. Szczeliny
	zastygłe w lodzie i zarośnięte trawą. Stanowisko R6 na półce, 5 m w prawo znajduje się wygodna półka na namiot. Miejsce noclegu 3, 4.	Zdjęcie 7
R6–R7	Niewielki trawers po nachylonych płytach w lewo około 15 m. Do podstawy przewieszonego wewnętrznego narożnika.	Zdjęcie 8
R7–R8	Po serii wewnętrznych narożników w lewo w górę. Odcinek pokonywany głównie na kamelotach, miejscami przewieszony. W górnej części łagodnie odchodzi w prawo. Na stanowisku R8 wbity jest sztyft, na nim wisi kapsuła z wiadomością — punkt kontrolny.	Zdjęcie 9
R8–R9	Dalej po wewnętrznym narożniku w prawo pod występ. Przez występ — wyjście na ścianę ze szczelinami.3. Po serii szczelin w górę do niewielkiego komina. Komin jest poprzecinany szczelinami i pęknięciami, można zrobić stanowisko w różnych miejscach. Na wyjściu ściana łagodnieje, jest wygodna półka — stanowisko R9.	Zdjęcie 10
R9–R10	Odcinek przebiega po nachylonych płytach pod występem. Przejście przez występ w prawej części i wyjście na niewielką półkę. Bliżej ściany półka staje się szersza i wygodniejsza. Jest możliwość rozbicia namiotu na R10.
R10–R11	Jeden z kluczowych odcinków trasy. Monolityczna przewieszona ściana, z jedną jedyną cienką szczeliną. Pokonywana na koniuszkach kostek i kotew. Dalej szczelina przechodzi w szparę, nachylenie około 80°.Ściany szpary zastygłe w lodzie. Trzeba za każdym razem rozbijać lód, oczyszczać, aby ustawić punkt asekuracji. Szpara przechodzi w komin. Stanowisko wewnątrz komina — R11.	Zdjęcie 11
R11–R12	Dalej przez komin i serię ścian ze szczelinami. ITO na małych kamelotach i kotwach z zagięciem. Wyjście na dużą półkę przed granią. Wygodne stanowisko.	Zdjęcie 12
R12–R13	Po grani około 200 m do szczytu. W górnej części — przez komin i wewnętrzny narożnik przed szczytem.	Zdjęcie 13

Widok ogólny szczytu z prawej strony z przebytą trasą. Zdjęcie zrobione przed rozpoczęciem wejścia

Zdjęcie 1. Nócleg w namiocie na pierwszej półce

Zdjęcie 2. Trawers do trasy po noclegu na R2

Zdjęcie 3. Iwanow Timofiej pokonuje dolną część odcinka R2–R3 na ITO

Zdjęcie 4. Iwanow Timofiej pokonuje górną część odcinka R2–R3 na ITO. Pierwszy kluczowy odcinek trasy

Zdjęcie 5. Podciąganie po linach na odcinku R3–R4

Zdjęcie 6. Iwanow Timofiej pokonuje trudny trawers na odcinku R4–R5 po linach z woreczkiem

Zdjęcie 7. Miejsce trzeciego noclegu R6. Poranek czwartego dnia wspinaczki

Zdjęcie 8. Przejście odcinka R6–R7

Zdjęcie 9. Praca na odcinku R7–R8

Zdjęcie 11. Żygalow Aleksandr pokonuje odcinek R10–R11 na ITO

Zdjęcie 13. Odcinek graniowy, R12–R13. Przed szczytem. Wykres wejścia zespołu:

3.2. Zdjęcie zespołu na szczycie przy punkcie kontrolnym

Zdjęcie ze szczytu

3.3. Zdaniem zespołu, trasa jest obiektywnie bezpieczna, ponieważ góra jest monolityczna. Ale przy warunkach dodatniej temperatury mogą wytapiać się lodowe strumienie, które znajdują się nad odcinkiem R2. Również wiele odcinków, gdzie ubezpieczenie odbywa się za zamarzniętą trawę i ziemię, a ITO — po lodowych naciekach. Dostępność łączności na trasie za pomocą operatora telefonii komórkowej Tele2.

Na trasie znajduje się niewiele miejsc na nocleg, i są one niewygodne dla namiotu. Jeśli na trasie będzie mało śniegu, to półek może nie być w ogóle, a zamiast nich pod śniegiem będą nachylone płyty.

Zejście odbywało się trasą Zacharowa N. N. 1B kat. trudn. Po wejściu jest możliwość zejścia pieszo, i to jest duży plus tego wejścia.

W doświadczeniu zespołu są wejścia 6A kat. trudn. w tym rejonie. Uważamy, że trasa odpowiada 6Az kat. trudn. Różnica wysokości, długość odcinków 5 i 6 kategorii trudności, kąt nachylenia odpowiadają wymaganiom 6 kat. trudn. według wszystkich parametrów. Dość trudna trasa, bardzo dużo roboty przy wbijaniu sztyftów i pracy na skyhookach. I niemniej jednak trasa prowadzi po logicznym reliefie od dołu do góry. Również okres zimowy dodaje trudności do tego wejścia. Warunki w okresie międzysezonowym w rejonie są niezwykle ciężkie. W tym czasie temperatura waha się od 0 do –15 °C, i jeśli w dzień jest ciepło, to wieczorem wszystko pokrywa się lodem.

Przyszłym wspinaczom życzymy przyjemnego pobytu na trasie, czerpania przyjemności z zimowych Ergaki i bycia na nie przygotowanymi. Dobrej pogody na trasie, uważności i czujności w swoich działaniach.

4. Charakterystyka warunków meteorologicznych

Okres jesienny w Ergaki jest bardzo nieprzewidywalny. Poprzednie ekspedycje odbywały się zawsze w bardzo złych warunkach pogodowych, ten rok nie był wyjątkiem. Wszystkie dni wspinaczki pogoda była skrajnie niestabilna. Każdego dnia:

padały opady w postaci śniegu;
stale wiał wiatr;
po ścianie z regularną częstotliwością schodziły lawiny pyłowe.

Temperatura w dzień wynosiła: –2 °C…–8 °C. W nocy spadała do –10 °C…–12 °C.

Powiązany z

Spis treści