Paszport wspinaczki

Rejon: Zachodni Sajan, pasmo Jergaki, 6.2.
Szczyt: Ptyca 2221 m. Pośrodku SE ściany
Przypuszczalnie: 4B kat. trud. Pierwsze przejście
Charakter trasy: Skalny
Charakterystyka trasy:
- Przewyższenie trasy: 441 m
- Długość trasy: 550 m
- Długość odcinków: II–III — 270 m, IV — 150 m, V — 130 m
- Średnie nachylenie całej trasy: 56°

6. Użyto:

Pozostawiono na trasie: haków skalnych — 3 szt.
Użyto na trasie: haków skalnych — 4 szt., haków kotwiczących — 8 szt. Elementów osadzonych — 53 szt.
Użyto do ITO: haków skalnych — 1 szt., elementów osadzonych — 4 szt., skalne pętle — 12 szt.

Godzin marszowych drużyny: — 6 godz. Dni — 1.
Kierownik: Gunkо Władimir Siergiejewicz, MS. Uczestnicy: Trofimow Igor Olegowicz, KMS; Romanienko Dmitrij Aleksandrowicz, 2-й sp. roz.; Chozjainow Andriej Nikołajewicz, 2-й sp. roz.
Trener drużyny: Gunkо Władimir Siergiejewicz, MS.
Data i godzina wyjścia:
- Data i godzina wyjścia na trasę: 10 sierpnia 2008 r. 8:00
- Data i godzina wyjścia na wierzchołek: 10 sierpnia 2008 r. 14:00
- Powrót do BL: 10 sierpnia 2008 r. o 17:30
Wspinaczka zorganizowana: Klub Alpinistyczny Krasnojarskiego Państwowego Uniwersytetu Rolniczego, kier. Szlopkin Anatolij Konstantinowicz. Ogólne zdjęcie SE ściany: Profil. Widok na trasę z prawej strony. Zrobione z w. Zwjezdnyj wschodni. Mapa rejonu:

Słonie w. Ptyca 2221 m. Schemat UIAA:

№	Zakładki	Haki kotwiczące	Haki skalne	Pętle, skayhaki
5	9	3	1	15
4	10	4	0	0
3	6	1	0	0
2	3	0	0	0
1	10	1	0	0
0	6	1	0	0

Opis trasy według odcinków:

R0–R1. Trasa zaczyna się od polany. Pierwszy odcinek to napięte wspinanie po serii odłamać i szczelin, prowadzące do karnisza, który omija się z lewej strony. Po obejściu karnisza trzeba przejść przez wewnętrzny kąt do trawiastego półki, na której można zorganizować dobrą stację.

R1–R4. Po przejściu w prawo po trawiastej półce wchodzi się na szeroką skalną płytę z dobrym tarciem, po niej poruszać się w górę około 150 m, organizując punkty asekuracji.

R4–R5. Poruszając się po pochyłej płycie jeszcze około 10 m, przejść na stromą trawiastą półkę, po której wspinać się do mokrego wewnętrznego kąta.

R5–R6. Napięte wspinanie po kącie, który podchodzi pod karnisz. Trzeba odejść w prawo na skalną ścianę, po pokonaniu której, wyjść do wewnętrznego kąta i dalej na małą pochyłą półkę. Zorganizować stację.

R6–R7. Z tego punktu w lewo odchodzą trawiaste pochyłe półki, poruszać się po nich bezcelowo — wychodzą one do monolitnych ścian. Trzeba ze stacji po stromej, monolitnej, skalnej ściance przejść w prawo w górę około 5 m i wyjść do wewnętrznego kąta, po przejściu którego, wychodzi się na pochyłą małą półkę. Zorganizować stację.

R7–R8. Ten odcinek, zdaniem pionierów, jest najtrudniejszy:

W górę po wewnętrznym kącie, używając ITO.
Kąt kończy się małym karniszem, który można przejść swobodnym wspinaniem.
Dalej — po trawiastym wewnętrznym kącie, po szczelinie wyjść na dobrą półkę.

R8–R9. Z półki wspinanie idzie w prawo po wewnętrznym kącie do przewieszającej ścianki. Ścianka jest pokonywana po szczelinie, z użyciem ITO. Dalej wewnętrzny kąt, który wyprowadza do „baranich łbów”. Ich pokonanie jest dość trudne — wymagane jest umiejętność wspinania po „cebulkach”. Na małej skalnej półce, możliwe, zorganizować stację.

R9–R10. Odejść w prawo i po „kominie” poruszać się w górę, po którym ponownie wchodzi się na „baranie łby”, po pokonaniu których, wychodzi się na przedwierzchołkowe ramię.

R10–R11. Równoczesne poruszanie się w prawo po ramieniu do wierzchołkowej wieży.

R11–R12. Ten odcinek pokrywa się ze wszystkimi trasami (i klasycznym zejściem) na wierzchołek Ptyca:

Ze stacji pokonać parę metrów po szczelinie na skalną półkę.
Przejść w prawo do komina, po przejściu którego, wchodzi się na wierzchołek.

Wierzchołek Ptyca 2221 m. 10 sierpnia 2008 r.

Podejścia: Z obozu bazowego nad jez. Swietłaje po szerokiej, wydeptanej ścieżce poruszać się na „północ”, orientując się na wierzchołek Ptyca. Po wejściu w górę, przejść po ścieżce do skał, po których prowadzi klasyczna trasa na przełęcz Ptyca. Dalej trzeba odejść ze ścieżki w prawo i zacząć trawersować stok z niewielką stratą wysokości i po trawiastych półkach podejść pod SE ścianę wierzchołka.

Logika i piękno trasy. Trasa reprezentuje nową, piękną, logiczną „linię” na południowo-wschodniej ścianie wierzchołka Ptyca. Rzeźba terenu na całej trasie zmienia się i składa się ze wspinania po:

monolitycznych wewnętrznych kątach,
różnych odłamach,
czystych suchych szczelinach,
rozłamach, co pozwala sportowcom zrealizować swoje umiejętności i zdolności. Również na trasie znajdują się odcinki, które można przejść tylko z użyciem techniki ITO, tym samym oceniając swoje „siły” przed wyjściem na trasy wyższej kategorii trudności. Użycie sprzętu na tej trasie zależy od wyboru uczestników. Możliwe są następujące warianty:
haki skalne,
haki kotwiczące,
w ich braku — „stopery”, „friendly”, „ekscentryki” itp. O logice tej trasy mówi fakt, że została ona pokonana w złą pogodę, gdy widoczność wynosiła nie więcej niż 40–50 m, to znaczy wspinanie się po tej trasie jest jednoznaczne i zboczenie w bok jest mało prawdopodobne.