Paszport

Protokół nr 12 z 23.01.1996 r., poz. 8. 45 sk.

1. Klasa skalna.
2. Sajany Zachodnie, pasmo Ergaki.
3. Pik Ptica, 2220 m, południowe żebro.
4. Proponowana 4B kat. trud., pierwsze wejście.
5. Przewyższenie: 330 metrów; długość 430 metrów; długość odcinka 5 kat. trud. 85 metrów. Średnie nachylenie trasy 56°.
6. Wbite haki:
   • skalne: 18 (pozostawiono 3)
   • закладки: 44 (pozostawiono 6)
7. Godzin marszu 12, dni 1.
8. Nieużywane.
9. Kierownik: Bałeзин Walerij Wiktorowicz, MSМК Uczestnicy:
   • Wołkow Władimir, 2-gi sp. разряд
   • Zakrepa Andriej Jewgienjewicz, 2-gi sp. разряд
   • Maksimow Andriej Władimirowicz, 2-gi sp. разряд
10. Trener drużyny: Lebiediew Władimir Aleksandrowicz, MS
11. Wyjście na trasę: 2 lipca 1996 r. Na wierzchołek: 2 lipca 1996 r. Powrót: 2 lipca 1996 r.
12. Organizacja: Krasnojarski krajsportkomitet.

Ogólne zdjęcie wierzchołka. Wykonane 30 czerwca 1996 r. Godzina 14:20. Wysokość 1600 m, odległość 500 m, obiektyw F=85 mm.

Profil trasy

M1:2000

Mapa-schemat rejonu wejścia

M1:100000

Krótki przegląd rejonu wejścia

Masyw Ergaki znajduje się w centralnej części Sajanu Zachodniego, przejazd około 600 km drogą samochodową Krasnojarsk-Abakan, następnie traktem Usynskim w stronę Kyzyla do rzeczki Oleniej, skąd pieszo do bazy położonej nad jeziorem Swietłoje około 10 km. Podejście pod trasę od bazy zajmuje 1,5 godziny.

Długość masywu Ergaki z zachodu na wschód wynosi około 80 km. Składa się z szeregu pasm górskich: Ergaki, Metuгул-tajga, Bałdyr-tajga, Szeppszir-tajga. Dla tego obszaru charakterystyczny jest wschodnio-syberyjski typ klimatu z długą i surową zimą oraz chłodnym latem, dominujące temperatury w lipcu w dzień +10°–+16°, w nocy +2°–+6°. Częste deszcze, opady śniegu.

Rejon masywu Ergaki ma doskonałą perspektywę rozwoju w planie alpinistycznym, kilka pionowych ścian o różnicy wysokości do 500–600 m planuje się podbić w przyszłości.

Schemat trasy w symbolach

Wszystkich godzin marszu 12

Opis trasy po odcinkach

Odc. R0–R1: Prosta łagodna półka. Odc. R1–R2: Szeroki wewnętrzny kąt. Wiele drobnych pęknięć. Odc. R2–R3: Szeroka płyta z pionowymi pęknięciami. Stosowane ITO. Odc. R3–R4: Odcinek z przewieszeniami, ITO. Odc. R4–R5: W dolnej części płyta, u góry stromy kąt wewnętrzny. Odc. R5–R7: Strome płyty. U góry wygodna półka. Odc. R8–R9: Kąt wewnętrzny z szeroką pionową szczeliną. Odc. R9–R10: Odcinek graniowy, trawers, asekuracja za występy. Odc. R10–R11: Kilka pochyłych półek i 10-metrowy próg.