PIK KOSZURNIKOWA. Południowym grzbietem 2A kat. sł. orientacyjnie

Od obozu bazowego 1,5 godz. Początek trasy — śnieżny żleb o nachyleniu 45–50°. Śnieg suchy, sypki. Pod śniegiem duża osypisko. Ruch w wiązkach jednocześnie — 30 min.

Wspinaczka na duży żandarm z niewidocznej strony (foto 1) z przemiennym ubezpieczeniem (1 hak) — 20 min. Skały średniej trudności. Na żandarmie kontrolny słupek.

Zjazd z żandarma jednocześnie po lekkich skałach.

Dalej (foto 2) po nieskomplikowanym grzbiecie do drugiego żandarma: 5 m wprost, 1 hak.

Zjazd z żandarma prosty na start ostrego grzebienia (40 m) — poręczowe. Nachylenie startu 30–35°.

Po starcie łagodnieje i zjazd na nieoczywistą przełęcz. Ruch jednoczesny.

Następnie — start aż do samego wierzchołka. Skały średniej trudności z dobrymi występami do jednoczesnego ubezpieczenia. Nachylenie 35°.

Od kontrolnego słupka do wierzchołka półtorej–dwie godz. Zjazd po szerokim wschodnim grzbiecie. Czas przejścia trasy 3,5–4 godz. Niezbędne wyposażenie dla grupy 6 osób:

• Lina główna × 40 m — 3 odcinki
• Haki skalne — 3 szt.
• Młotki — 2 szt.
• Karabinki wspólne — 3 szt.

W okresie maj–wrzesień możliwe jest skomplikowanie trasy z powodu braku śniegu.

Pierwsze przejście trasy wykonano 6 listopada 1976 r. W składzie grupy:

• Kazakow A.D. — kierownik
• Semenowa L.E.
• Dawidenko P.N.
• Łogaczew W.N.
• Bachtin S.M.
• Kilizhekowa G.D.

6.2.4

SPRAWA NR

(rok)

Przechowywać lat

0