Pa­spor­t wcho­dze­nia

1. Klasa wcho­dze­nia — skalny
2. Re­jon — Za­chodni Sa­jan, pasmo Er­gaki
3. Pik Ws­toch­ny Zwioz­dny, 2190 m po S ścianie
4. Prz­ypuszcz­alnie — za pierw­szo­pr­ze­js­cie
5. Cha­rak­te­rys­tyka trasy:

• róż­ni­ca w­ysoko­ści — 280 m.
• ogól­na dłu­gość 595 m.
• dłu­gość od­cin­ków 4 kat. tr. — 75 m., 3 kat. tr. — 200 m.
• śred­nia stro­mość: ca­łej trasy — 45°.

6. Na tras­ie uży­to:

• ele­men­tów za­kład­nych — 22,
• haków kot­wiących — 4,
• w tym na ITO — 0,
• po­zo­sta­wio­no — 0.

7. Licz­ba go­dzin cho­do­wych — 4
8. Skład dru­żyny:

• Kie­row­nik: Ży­ga­łow Alek­sandr Wła­di­mi­ro­wicz — 3-i sp. ra­ngi
• Uczestnik: Szewczenko Grigorij Siergiejewicz — III sp. ranga

9. Trenerzy drużyny:

• Zacharow Nikolaj Nikołajewicz
• Balezin Walerij Wiktorowicz

10. Data wyj­ścia:

• Na trasę 10 sierpnia 2009 r., 8:00
• Szczyt 12:00
• Powrót 15:30

11. Zorganizowane: Krasnojarская miejska federacja alpinizmu, w ra­mach szko­leń ucz­nia­no-tre­ni­ngo­wych „Sajańska Wer­tikal” Ergaki 2009 r. Zdjęcie ogólne trasy

    Sche­mat UIAA

Opis trasy

Pod­chód po ścieżce do jeziora Świetłe rozpoczyna się od 622-go km auto­drogi Krasnojarsk — Ky­zył, od mostu przez rzekę Tusz­kanczyk, za­j­muje oko­ło 3 go­dzin (oko­ło 9 km, róż­ni­ca 400 m).

Stąd po do­li­nie wzdłuż potoku w stro­nę p. Zwioz­dny idzie ścieżka. Oko­ło 1 go­dziny od je­zio­ra do pod­nó­ża po­łud­ni­owej ścia­ny p. Zwioz­dny Ws­toch­ny.

Trasa cho­dzona wie­lo­krot­nie, bar­dzo po­pu­lar­na w danym re­jo­nie. Roz­po­czyna się z du­żej tra­wia­stej półki. Od­ci­nek R0–R1 – 100 m, 40°, II kat. tr. Na­chy­lo­ne pły­ty z szcze­li­na­mi. Dużo re­lie­fu.

Od­ci­nek R1–R2 – 60 m, 40°, III kat. tr. Po na­chy­lo­nej płycie w le­wo do góry do du­żej tra­wia­stej półki. Do ubez­pie­cze­nia uży­to fren­dów. Sta­cja za „be­łtę”.

Od­ci­nek R2–R3 — 80 m, 40°, II kat. tr. Po półce tra­wers w pra­wo, na­stęp­nie na­prze­mie­nie ścia­ny i pół­ki, za­ro­śnię­te tra­wą. Sta­cja w szcze­li­nie na fren­dach i ek­s­cen­try­kach śred­nich roz­mia­rów. Do ubez­pie­cze­nia uży­to fren­dów, ek­s­cen­try­ków.

Od­ci­nek R3–R4 — 25 m, 60°, IV kat. tr. Ścia­na ze szcze­li­na­mi, prze­cho­dzi się la­za­niem. Wy­pro­wadza na półkę. Sta­cja na fren­dach. Do ubez­pie­cze­nia uży­to fren­dów, kot­wie.

Od­ci­nek R4–R5 — 60 m, 45°, III+ kat. tr. Na­chy­lo­na pły­ta, tra­wers w le­wo ku we­wnętrz­nemu ką­to­wi. Sta­cja na ek­s­cen­try­kach. Do ubez­pie­cze­nia uży­to fren­dów, kot­wie.

Od­ci­nek R5–R6 — 40 m, 60°, IV kat. tr. Wewnętrzny kąt, za­ro­śnię­ty tra­wą, wy­pro­wadza pod nie­du­żą ścia­nę. Prze­cho­dzi się la­za­niem. Sta­cja za ka­mień. Do ubez­pie­cze­nia uży­to fren­dów.

Od­ci­nek R6–R7 — 200 m, 40°, II kat. tr. Se­ria dłu­gich tra­wia­stych pó­łek:

• Dłu­ga tra­wia­sta pół­ka 1
• Dłu­ga tra­wia­sta pół­ka 2
• Dłu­ga tra­wia­sta pół­ka 3. Jed­no­cze­sne ru­ch w par­ty­jach.

Od­ci­nek R7–R8 — 30 m, 40°, III kat. tr. Ma­ła na­chy­lo­na ścia­na, z niej wy­jście na tra­wia­stą półkę pod du­żym ko­minem.

Od­ci­nek R8–R9–10 m, 90°, IV kat. tr. Komin prze­cho­dzi się w sze­ro­kim roz­po­rze, nie­trud­ne la­za­nie. Od­ci­nek R9–R10–100 m, 30°, III kat. tr. Wy­jście na gra­bię i do szczy­tu nie­trud­ne la­za­nie z na­prze­mie­nną ase­ku­ra­cją za re­lie­f, prze­z nie­du­ży ko­min.

Zej­ście po dro­dze pod­cho­du.