Przej­ście od­cinka R4–R5

Przej­ście klucza R5–R6. „Mucho­bojka” na kluczu.

Szczyt, stacja za skalną bry­łą

Podej­ścia.

Z schroniska nad je­ziorem pod­no­simy się w górę na po­duszkę starej mo­ryny, po­zo­sta­wia­jąc szczyty Nef­techimik, Mo­nach i Cz. Zori po le­wej. Da­lej po grze­bieniu mo­ryny skrę­camy w stronę dol­nego jeziora i na­bie­ra­my wy­so­kość, za­bie­ra­jąc w pra­wo w stro­nę szczy­tów Ba­ru­un i Uzlowa. Całą dro­gę od schroniska do gór­ne­go jeziora moż­na przejść, nie wy­cho­dząc na żwi­ro­we zbo­cze.

Po­czą­tek tras­sy od gór­ne­go jeziora. Trze­ba iść w górę po żwi­ro­wym zbo­czu, zwę­ża­ją­cym się w żle­bie po­mię­dzy szczy­tami Uzlowa i 2676.

Podej­ście od schroniska nad je­ziorem tr­wa 2 go­dziny, z la­geru na gra­nicy lasu — 3 go­dziny – 3 go­dziny 20 minut.

Lo­gi­ka i pięk­no tras­sy.

Trasa jest ła­twa do od­czy­ta­nia i lo­gicz­na. Li­nia ru­chu jest og­ra­ni­czona na po­cząt­ku ścia­nami żle­bu, a wy­żej — grze­bieniem, i idzie w górę po lo­gicz­nej dro­dze na szczyt.

Ob­fi­tość w tras­sie żan­darmów i ost­ry grzbiet wy­mu­sza­ją spor­tow­ców do roz­my­śla­nia tak­ty­ki na kil­ka kro­ków w przód.

Re­ko­men­da­cje dla grup.

Trasa grzbie­to­wa i ma obni­że­nie w środ­ko­wej czę­ści, co nie po­zwala na zej­ście dül­fe­rem. Zej­ście na­stę­pu­je przez wspi­nan­kę po dro­dze na górę. Tak­że, zgod­nie z na­szymi ob­ser­wa­cja­mi, to naj­prost­sza warian­cja wej­ścia na ten szczyt. W związ­ku z tym szczyt nie ma awa­ryj­ne­go pie­sze­go zej­ścia. Trze­ba to wziąć pod uwa­gę i od­da­le­nie szczy­tu od la­geru przy pla­no­wa­niu cza­su przej­ścia tras­sy.

Ist­nie­nie dużej ilo­ści pil i żan­darmów na tras­sie nie po­zwala dru­giemu i ko­lej­nym uczest­ni­kom na peł­no­war­to­ścio­we żu­ma­ro­wa­nie. Więk­szość tras­sy wyma­ga wspi­nan­ki.

Re­ko­men­du­je­my tę trasę do przej­ścia w „dwój­ce”.

Mapa-sche­mat re­jo­nu.

Mapa-sche­mat re­jo­nu Baru­un-Chan­da­gaj (Barun-Chandagaj, Burun-Chandagaj) — rzeka i jed­no­imien­na z nią do­li­na po po­łu­dni­owej stro­nie grzbie­tu Tun­kin­skie Golcy (Wschod­ni Sa­jan). Po­pu­lar­ne miej­sce wśród al­pi­ni­stów i ska­ło­ła­zów. Na szczy­ty do­li­ny prze­pro­wa­dzo­ne są kla­sy­fi­ko­wa­ne al­pi­ni­stskie tras­sy od 1B do 6A włącz­nie i przy­go­to­wa­ne ska­ło­łaz­ne mul­ti­pit­chy.

Słowo „baru­un” lub „barun” w ję­zy­ku bu­ryckim ozna­cza „za­chod­ni”. Słowo „chanda­gaj” — łoś, czy­li miej­sce, gdzie ży­ją ło­sie.

Tun­kin­skie Gol­cy (bur. Түнхэнэй һарьда­гууд) (Al­py Tun­kin­skie) — pas­mo gór­skie na te­re­nie okrę­gów Okiń­skie­go i Tun­kin­skie­go Bura­cji, jest naj­bar­dziej na wschód wy­su­nię­tym od­nóżem Wschod­nie­go Sa­ja­nu. Zbu­do­wa­ny z kry­sta­licz­nych łup­ków i gra­ni­tów. Do­mi­nu­je roz­członkowany śred­nio­gór­ski re­ljef. W czę­ści przy­grzbie­to­wej ob­ser­wu­je się re­ljef al­pej­ski. Szczy­ty pas­ma się­ga­ją 3000–3300 m, naj­wyż­szy punkt pas­ma — Pik Strelniko­wa (3284 m), róż­ni­ca wy­so­ko­ści mię­dzy grzbie­tami się­ga 2000 m.

Zbo­cza po­kry­te są ja­sną taj­gą. Wy­żej 2000 m — górska tun­dra.

W związ­ku z 250-le­ciem od dnia ur­dze­nia G. I. Sze­li­cho­wa de­cy­zją Ko­mi­te­tu Geo­de­zji Ro­sji jed­na z gór­skich szczy­tów (2811 m) Tun­kin­skich Gol­ców ofi­cjal­nie otrzy­ma­ła na­zwę Pik Sze­le­cho­wa, w związ­ku z czym w li­po­cu 1997 ro­ku na szczy­cie zo­stał usta­no­wio­ny pa­miąt­ko­wy znak.

Od po­łu­dniowo-wschod­niej stro­ny u pod­nó­ża pas­ma znaj­du­je się bal­ne­olo­gicz­ny ku­rort Ar­szan.

Szczy­ty do­li­ny:

• Baj­kał Pół­noc­ny
• Baj­kał Po­łu­dniowy
• Ba­ru­n
• Di­no­zau­r
• Do­bra­ja
• Ku­poł
• Mo­nach

Mo­skwa, Nef­techimi­kow, Swer­łowsk, Stół, Uz­ło­wa­ja, Czars­kie Zori, Szysz­kin, Pup 2678

Do naj­bliż­szej osady — osiedla Ar­szan — moż­na do­je­chać do­wol­nym sa­mo­cho­dem po as­fal­cie lub au­to­bu­sem re­jo­so­wym z mia­sta Ir­kuck (250 km). Do wej­ścia do do­li­ny moż­na do­je­chać tyl­ko sa­mo­cho­dem prze­jazd­nym przez osiedle Taga­rchaj, co w 5-ciu kilo­me­trach od osiedla Ar­szan. Wej­ście od wej­ścia do do­li­ny 6–7 go­dzin wzdłuż ścież­ki z czę­ścią obej­ścia przy­ci­sków.