Wierzchołek Uzel Rebyonka 2798 m, przez północno-wschodni grzbiet, kat. III

6.1.2.

Irkuck 2008 r. Schemat trasy na w. Uzel Rebyonka 2798 m, przez północno-wschodni grzbiet, kat. III

Pas­zport wej­ścia na w. Uzel Rebyonka 2798 m przez Pół­nocno-Wschodni grzbiet, kat. III. 1. Sa­jan Wschod­ni, pas­mo Tun­kiń­skie Gol­cy, do­li­na Ba­run Chan­da­gaj, roz­dział 6.1.2. 2. Wej­ście na wierz­cho­łek Uzel Rebyonka (2798) przez Pół­nocno-Wschodni grzbiet. 3. Pro­po­nu­je­my kat. III, pierw­sze wej­ście. 4. Cha­rak­ter tras­y — ska­lny. 5. Róż­ni­ca wy­so­ko­ści 360 m, dłu­gość 570 m, śred­nie nach­y­le­nie 50°. 6. Wbi­to haków ska­lnych i zak­ład­nych 12 szt. 7. Go­dzi­n cho­do­wych ko­man­dy — 7 g. 8. Noc­le­gów na trasie nie było. 9. Grupa:

Afa­na­sjew A. E. MS, Wo­lo­dow A. N. 3. sp. roz­rąd, Wi­no­gra­dow N. N. 3. sp. roz­rąd

10. Trener Afa­na­sjew A. E. MS

11. Wy­jazd na wierz­cho­łek i po­wrót 17 sierp­nia 2008 r.

Opis tras­y wej­ścia na wierz­cho­łek Uzel Rebyonka 2798 m przez Pół­nocno-Wschodni grzbiet, kat. III. Geograficzne współrzędne: B-51 4°55′40″ N L-102°08′56″ E.

Pod­jazd po cir­ku Wity­zia (pra­wy or­gra­ficz­nie do do­li­ny Ba­run Chan­da­gaj) do końca. Da­lej po za­śnie­żo­nym wie­lkim osy­pi­sku zbo­czu wschod­niej eks­po­zy­cji do dol­nej czę­ści kontr­for­su scho­dzą­cego z wierz­choł­ka na pół­nocny-wschód. Ob­jazd dol­nej łapy z le­wej stro­ny do wygod­nej pół­ki na po­cząt­ku tras­y. Odc. 0–1, 80 m, 55°, II–. Krzy­wu­la­ty we­wnętrz­ny kąt pod mo­no­lit­ną ścia­ną. Ob­jazd mo­no­li­tu z le­wej stro­ny. Odc. 1–2, 180 m, 55°, I+. W le­wo do góry po wie­lkich za­śnie­żo­nych blo­kach. Odc. 2–3, 20 m, 60°, III+. Ska­lny mo­no­lit­ny wy­stęp, z pra­wej stro­ny ostry grzbiet, prze­cho­dzi się po od­ła­mach do góry. Kon­tro­lny tur. Odc. 3–4, 30 m, 60°, III+. W pra­wo po od­ła­mach wy­jazd na grzbiet. Odc. 4–5, 25 m, III–. Z pra­wej stro­ny od grzbie­tu po wą­skich za­śnie­żo­nych pół­kach pod na­wi­sa­ją­cy­mi ścia­nami. Odc. 5–6, 75 m, 70°, IV+. Z pra­wej stro­ny od grzbie­tu po ścia­nie pio­no­wy­mi szcze­li­na­mi. Stro­na pół­noc­na, sil­nie za­śnie­żo­na na­wet na stro­mych ska­łach. Kamie­nie mogą spa­dać! Kluczowy od­cinek. W gór­nej czę­ści wy­jazd na grzbiet. Odc. 6–7, 35 m, 10°, IV–. Mo­no­lit­ny wą­ski grzbiet. Odc. 7–8, 10 m, IV–. Pio­no­wy rap­tem w pra­wo od grzbie­tu. Odc. 8–9, 15 m, II+. Z pra­wej stro­ny od grzbie­tu po zbo­czu 55°. Wy­jazd na prze­łęcz w grzbie­cie pod mo­no­lit­ną pio­no­wą rdzawą ścia­ną. Odc. 9–10, 30 m, 40°, I–. Z prze­łę­czy w le­wo po śnież­nym zbo­czu. Odc. 10–11, 40 m, 60°, III–. Po ścia­nie z le­wej stro­ny od wierz­choł­ka wy­jazd na wierz­choł­ko­wy grzbiet. Odc. 11–12, 7 m, 60°, III+. W pra­wo po grzbie­cie wy­jazd na wierz­choł­ko­wą wieżę. Na wierz­choł­ko­wej pół­ce dwa ka­mie­nie: je­den nie­co ni­żej wzro­stu czło­wie­ka, dru­gi duży, 2,5 m wy­so­ki, ostry ka­mień. Zło­żo­no tur.

Zej­ście na po­łu­dnie naj­pierw po rów­nym po­lu i da­lej po po­łu­dniowym grzbie­cie do prze­łę­czy z w. Do­bra­ja i w le­wo po stro­mym śnież­nym ku­lu­arze z hakową asek­u­ra­cją.

Pła­skie wierz­choł­ko­we po­le na wy­so­ko­ści rów­ne wierz­choł­ko­wej wie­ży, może na­wet nie­co wy­żej. Ale wi­zu­al­nie grupa nie zna­la­zła na po­lu kon­kret­ne­go miej­sca dla urzą­dze­nia tu­ru ( po­go­da była do­bra), więc zde­cy­do­wa­no, że na wie­ży tur i za­pis w nim wy­li­czyć pro­ściej.

Zdjęcie wierz­choł­ka z do­łu Na­wis Miem, Ko­ri­wu­ga i No­me­ro­w, ucz­cie.W. Uze­l Re­bён­ka

¹

Na po­cząt­ku od­cin­ka 5–6. Uczest­nik scho­wał się od pa­da­ją­cych ka­mieni.

Na od­cin­ku 9.

Footnotes

1. Odcinek ↩