Paszport wejścia

1. Klasa wejścia — skalna.
2. Rejon wejścia — Sajany Wschodnie -Tunkinskie Golsy, przełom Kynarga.
3. Szczyt, jego wysokość, trasa wejścia — Trzygławaja, 2511, Centralna Baszta południowo-wschodnią ścianą.
4. Przewidywana kategoria trudności — 4B.
5. Charakterystyka trasy: różnica wysokości — 450 m.

Średnie nachylenie — 55° Długość odcinka: 5–6 c/t — 24 m.

6. Wbite haki do asekuracji i stworzenia ITO:

skalne — 49, lodowe — nie, kości — nie.

7. Liczba godzin marszu — 10.
8. Liczba noclegów — nie.
9. Nazwisko lidera, uczestników i ich kwalifikacje sportowe:

kier. AFANASIEW A.JE. — KMS, ucz. AGAFONOW G.M. — KMS, ucz. TARAN N.S. — KMS, ucz. KRASNUKHIN L.I. — KMS.

10. Trener drużyny — BIEŁOUSOW W.M.
11. Data rozpoczęcia i zakończenia trasy — 3 maja 1980 r.

Widok ogólny na wierzchołek Trzygławaja

Dolna część profilu trasy

Górna część profilu trasy

Mapka rejonu wejścia

Krótki opis podejścia do trasy, charakterystyka sportowa rejonu

Wierzchołek Trzygławaja znajduje się w bocznym grzbiecie głównego pasma Tunkinskie Golsy, który jest działem wód pomiędzy przełomami Prawy Bugołoj i Kynarga, jego wysokość to 2511 m n.p.m. Wierzchołek cieszy się największą popularnością w rejonie i ma na wszystkie trzy baszty z różnych stron sklasyfikowane trasy: 1B, 2B, trzy 3B, dwie 4A i 4B kategorii trudności. W maju 1980 roku dokonano na niego jeszcze dwóch pierwszych wejść: na Północną Basztę o trudności ok. 4A kat. i opisywaną trasę na Centralną Basztę o trudności ok. 4B kat.

Przełom Kynarga, z którego dokonuje się wejść na w. Trzygławaja, jest z kolei najczęściej odwiedzanym przełomem Tunkinskich Golców, a także najdogodniejszym i najbliższym osadom. U wylotu przełomu do doliny Tunkinskiej położony jest kurort Arszan, od którego w górę przełomu 3–4 godziny marszu do bazy u ujścia i 2–3 godziny — do tras Trzygławaja. Główna część trasy podchodzi przez las cedrowy. Granica lasu w Tunkinskich Golsach utrzymuje się na wysokości 1700 m, w tym samym przełomie wznosi się ona do 1800, miejscami do 1900 m n.p.m. Śniegów w rejonie jest niewiele, pod koniec zimy pokrywa śnieżna osiąga grubość 0,5–1 m. Lodowców w rejonie nie ma, ale są strome nawisy, utrzymujące się do połowy czerwca, na których można prowadzić szkolenia.

Tabela podstawowych charakterystyk

Różnica wysokości — 450 m. Średnie nachylenie — 55°. Wbitych haków skalnych — 49.

Opis trasy wejścia

Od bazy pod trasę 3 godziny podchodów. Trasa rozpoczyna się od charakterystycznego kamienia u podnóża południowo-wschodniej ściany, lewym (orograficznie) zboczem zsypowego żlebu. Pierwsza lina po śnieżnej grani o nachyleniu 45–50° (R0–R1). 40 metrów skał średniej trudności 60° (R1–R2). Druga śnieżna grań (nosem) 40 metrów 50°, w górnej części do 60° (R2–R3). Wyjście pod początek ściany. 20 metrów trudnych 60-stopniowych skał (R3–R4) pod kominopodobną szczelinę. Szczelina jest nachylona i oddziela od ściany duży odłam. Nachylenie jej wynosi 85°, długość 15 metrów, w dolnej części przechodzi się wewnątrz w rozporze, w górnej rozszerzającej się — wzdłuż lewej krawędzi ściany, po wystających zmarzlinowych trawiastych kępach (R4–R5, lód nalotowy, soplowie z prawej strony). Bardzo skomplikowane. Dalej duży wewnętrzny kąt, lewa krawędź której — zaśnieżona płyta 20 m, 50° (R5–R6). Po płycie i dalej jeszcze 15 metrów po schodkowatych 55° skałach (R6–R7) pod przewieszającą się pięciometrową ściankę. Wspinaczka jest bardzo skomplikowana, do przejścia stosuje się kostki i drabinki. Klucz trasy (R7–R8). Za przewieszeniem kontrolny kopiec. Dalej 35 m 80–85° skalny żleb z nawisającym lodem (R8–R9). Nie dochodząc 10 m do szczytu żlebu w prawo na stromy 55° śnieżno-skalny stok. Siódma i ósma lina po śniegu (miejscami lodzie) i baranich łbach w górę w kierunku środka ogromnego wewnętrznego kąta przedwierzchołkowej ściany. Dziewiąta lina po niewyraźnie zaznaczonej śnieżnej grani o nachyleniu do 60°, która uпира się w ścianę nieco na lewo od połowy wewnętrznego kąta (R9–R10). Na lewo od niej — system pochyłych (50°) zaśnieżonych półek — „szalik”. Po nim 2 liny trawersem za kąt (R10–R11), do zaśnieżonego, miejscami zlodzonego skalnego żlebu o nachyleniu 60–65°, długości 25 m (R11–R12). W górnej jego części 5-metrowa, 85-stopniowa ścianka (R12–R13). Cały żleb do wyjścia na grań — 30 metrów. Po grani 10 metrów pod ściankę (R13–R14). Skalna ścianka 4 m 90° przechodzi się z pomocą drabinki (R14–R15). Następnie po gładkich, stromych płytach, zaśnieżonych i zlodzonych, na lewo w górę z hakową asekuracją jedna lina do wyjścia na grań trasy 1B kat. (R15–R16). Po niej 30 metrów do wierzchołka (R16–R17).

Zjazd po trasie 1B kat. do przełączki pomiędzy Południową i Centralną Basztą wierzchołka Trzygławaja i dalej w żleb w stronę przełomu Kynarga.

Na przejście trasy grupa zużyła 10 godzin, na zjazd ze szczytu do bazy — 3 godziny. Wejście odbywało się w dobrych warunkach, i pomimo małej długości, technicznej złożoności, wg oceny grupy, trasa południowo-wschodnią ścianą na Centralną Basztę wierzchołka Trzygławaja odpowiada 4B kategorii trudności.

Na trasie do asekuracji i przejścia stosowano skalne haki najróżniejszych typów i nawet kostki. I jako rekomendacja dla kolejnych wchodzących — wskazane jest posiadanie kości. Lider grupy: A. Afanasiew.

Trasy

Początek odcinka R9–R10