34

Charakterystyka geograficzna i sportowa regionu

Wąwóz Zuun-Handagaj położony jest 15 km od uzdrowiska Arszan.

Prawie w połowie wąwozu jest dobra ścieżka. Szczyty tego regionu są już od dawna podbijane przez alpinistów i obecnie w Tabeli Klasyfikacyjnej znajdują się trasy na:

• w. SOAN - 4B i 3B
• w. Dinosaurs - 4A
• Igły Handagaja - 4B

To pierwsze wejście na lewy wierzchołek Igieł Handagaja odnosi się do tras grzbietowych. Trasa ta wyróżnia się swoją logicznością i trudnością, ponieważ prowadzi wzdłuż głównego grzbietu Tunkinskije Błkowie, który charakteryzuje się ostrymi formami alpejskimi (wąskie, poszarpane grzbiety, obfitość śniegu, silne wiatry itp.).

Zimowe warunki wspinaczki utrzymują się do połowy maja. Protokół 4209 z 15 lutego 1977 r. 343, pkt.

Mapka rejonu

Opis

wspinaczki na wierzchołek Igły Handagaja zachodnim grzbietem z przełęczy Krupenina.

Z obozu bazowego na granicy lasu (1700 m) podejście do przełęczy gotową ścieżką i zmarzniętym śniegiem zajęło 3 godz. 30 min. Pogoda doskonała.

Odcinek R0–R1

Pierwsza część trasy to ośnieżony grzbiet, urywający się w lewo w kierunku dużą ścianą. Po nim 15 min do pierwszego wzniesienia grzbietu (F-2).

Odcinek R1–R2

Łatwe ośnieżone skały, o nachyleniu 40°, pokonujemy na zmianę, asekurując się przez występy (F-3) i podchodzimy do drugiego wzniesienia.

Odcinek R2–R3

Stąd zaczyna się podstawowa praca. Ruch w prawo do góry po zaśnieżonych półkach i "żywych kamieniach" na grzbiet (F-4) na zmianę. Asekuracja przez występy. Przed wyjściem na grzbiet pod śniegiem - lód. Robimy poręcz. Nachylenie 50° (F-5,6). Dalej ruch po wąskim, zniszczonym grzbiecie (F-7) z pokonaniem ścian skalnych (2–3 m) z podсажиwaniem (F-8). Wkrótce grzbiet zamienia się w skalny "płot". Wspinaczka jest trudna, pod śniegiem "żywe kamienie". Asekuracja przez występy (F-9).

Zjazd z "płotu" po gładkich płytach o nachyleniu 80°. 30 m zjazd dulferek z przeciąganiem (F-10).

Odcinek R3–R4

Omijając z lewej strony duży kamień, podchodzimy do ściany "Zęba" (F-1). Z prawej strony na dużej, odłupanej głazie jest wygodne miejsce dla asekuracji (Uwaga! Między głazem a ścianą - głęboka szczelina, wypełniona śniegiem). Ząb omijamy po ścianie w prawo do góry z wyjściem na następną przewagę. Asekuracja hakowa, poręcz (F-11,12). Jedna lina, trzy haki.

Panorama trasy. Zdjęcie 1.

Odcinek R4–R5

Pokonując na zmianę zaśnieżony skalny wzniesienie (F-13), idziemy po bardzo wąskim, z zaśnieżonymi nawiszami, grzbiecie. Ruch na zmianę przez występy (F-14). Zjazd w ostatnią przełęcz po ścianie 85° dulferek z przeciąganiem 25 m (F-15).

Odcinek R5–R6

Przedwierzchołkowe wzniesienie omijamy po zaśnieżonych skałach z lewej strony. Wspinaczka trudna, asekuracja przez występy. Jedna lina poręczowa (F-16) z wyjściem na grzbiet. Dalej z ruchem na zmianę i jednocześnie trzy liny wyjście na wierzchołek. Od przełęczy do wierzchołka 5 godz. pracy.

Odcinek R6–R7

Zjazd z wierzchołka po kontrforsie 10-V 15 m. Wiążemy pętlę i wyrąbując duży nawis śnieżny, schodzimy po pionowym kominie w prawo do żlebu. Trzymając się lewej ściany, która dobrze chroni przed spadającymi bryłami lodu i śniegu, z asekuracją hakową organizujemy trzy dulferek z przeciąganiem i schodzimy na zaśnieżoną półkę.

Odcinek R7–R8

Z półki prosto w dół na zmianę i jednocześnie do dużego żlebu ze śladami zejścia lawiny i po nim do kotła (Uwaga! W przypadku trudnych warunków śnieżnych zaleca się zjazd lewym (w kierunku marszu) żlebem. Jest krótki, choć stromy. Został pokonany w 1971 r. po dużych opadach śniegu). Wskazany strzałką na (F-1). Od wierzchołka do kotła 2 godz. pracy. Do obozu bazowego 2 godz. marszu.

Tabela

Odcinek R0–R1. Zdjęcie 1

Odcinek R2–R3. Zdjęcie