Spra­woz­da­nie z pod­ro­ży

na szczyt Bra­tcza­nka (2501 m npm.) po­sto­wym kontr­for­sem Wschodniego grzbietu (pier­wsze wej­ście) Pas­mo Wschodni Saj­an, li­sto­pad 2012 r.

Ir­kutsk — 2012 r. Pa­spor­t wej­ścia

Ob­szar:

• Wschod­nie Sa­ja­ny
• Tunkin­skie Gol­tsy
• do­li­na Kyngarga

Szczyt — Brat­czanka 2501 m npm.

Trasa — po­sto­wym kontr­for­sem Wschodniego grzbietu, pro­po­no­wa­na ka­te­go­ria 4A, Pier­wsze wej­ście

Cha­rak­te­ry­styka tras­sy — skal­na.

Cha­rak­te­ry­styka trasy:

• Prze­pad wy­sokości: 500 m.
• Dłu­gość trasy: około 820 m.
• Śred­nia nach­y­le­nie ca­łej trasy: 55°
• Śred­nia nach­y­le­nie głów­nej czę­ści: 67°

Po­zo­sta­wio­no na tra­sie — haków 0.

Uży­to haków na tra­sie: 44, w tym:

• Zakład­ki: 27
• Haki szlam­bu­ro­we: 0
• ITO: 3

Czas przej­ścia — 11,5 go­dzin; dni — 1

Kie­row­nik — Aleksan­der Alek­sand­ro­wicz Pe­re­pie­czin — 1-sza ka­te­go­ria

Uczest­ni­cy — De­nis Wła­di­mi­ro­wicz Gi­czew — KMS

Data wyj­ścia: na trasę 4 li­sto­pa­da 2012 r. o 8:00

Na szczyt 4 li­sto­pa­da 2012 r. o 16:00. Po­wrót do ba­zo­we­go obo­zu — 4 li­sto­pa­da 2012 r. o 19:30

Opis trasy.

Podej­ście pod trasę z cyr­ku szczy­tów Trzech­gła­wa S., 9 Ma­ja, BrIK i Brat­czanka po śnież­nym zbo­czu w pod­stawę żle­bu, wy­pro­wa­dza­ją­ce­go na prze­łęcz Pie­szych tu­ry­stów (2B).

Podej­ście do po­ło­wy żle­bu, z pra­wej stro­ny — do dużego osa­mot­nio­ne­go głazu u pod­nóża ścia­ny Po­łu­dni­owe­go kontr­for­su Wschodniego grzbie­tu. Da­lej tra­wer­sem w pra­wo, pod ścia­ną, pod­cho­dzimy pod ba­sty­jon Po­łu­dni­owo-Wschod­nie­go kontr­for­su Wschodniego grzbie­tu.

Odc. 0–R1 Po wą­skim stromym żle­bie 50° pod pod­sta­wę pi­ono­wej ścia­ny 3 m, da­lej wy­cho­dzimy na strome nach­y­lo­ne po­ pół­kę i po pół­ce w górę w pod­sta­wę du­że­go wew­nętrz­ne­go ką­ta. Sta­cja na hakach, miej­sce pod sta­cję nie­wy­god­ne. 50 m, 3 — Odc. R1–R2 Po wy­raź­nym du­żym pi­ono­wym 80° wew­nętrz­nym kącie 20 m (1-szy kluczo­wy od­ci­nek), wy­cho­dzimy w pod­sta­wę stromej ścia­ny 70° i po ścia­nie 25 m wy­cho­dzimy na strome nach­y­lo­ne po­ pół­kę. Po pół­ce pod pod­sta­wę wew­nętrz­ne­go ką­ta 3 m, 4+ Odc. R2–R3 Wew­nętrz­ny kąt 35 m 60°, na­stęp­nie nie­wiel­ka ścia­na 10 m, wy­pro­wa­dza­ją­ca na wy­god­ną du­żą po­ pół­kę u pod­stawy ogrom­ne­go wew­nętrz­ne­go ką­ta z kar­ni­zem u gór­nej czę­ści 45 m 60°, 3+ Odc. R3–R4 Po wew­nętrz­nym kącie, głów­nie po jego le­wej kra­wę­dzi, pod­cho­dzimy pod kar­niz. Kar­niz omi­ja­my z le­wej stro­ny, jest wy­god­na szcze­li­na do roz­klin­go­wa­nia rąk i zor­ga­ni­zo­wa­nia ubez­pie­cze­nia. (2-gi kluczo­wy od­ci­nek) Po omi­nię­ciu kar­ni­zu wy­cho­dzimy na wy­god­ną po­ pół­kę w od­le­gło­ści 20 m od wierz­choł­ka ba­sty­jo­nu. 50 m, 80°–85°, 5 — Odc. R4–R5 Z po­ pół­ki w górę po nach­y­lo­nym wew­nętrz­nym kącie 35 m do grzbie­tu kontr­for­su, da­lej po nie­strom­nej ścia­nie 10 m wy­cho­dzimy na gra­nę kontr­for­su. 45 m, 55°, 3+ Odc. R5–R6 Da­lej po gra­nie kontr­for­su pod­cho­dzimy pod żan­darm. Żan­darm omi­ja­my z le­wej stro­ny, po dłu­giej nach­y­lo­nej po­ pół­ce w gra­nie. Na­stęp­nie zno­wu wy­cho­dzimy na gra­nę i pod­cho­dzimy do nie­wiel­kiej ścia­ny. Ru­chy jed­no­cze­sne. 60 m, 55°, 2+ Odc. R6–R7 Po ścia­nie 4 m i da­lej po gra­nie kontr­for­su wy­cho­dzimy na nach­y­lo­ną po­ pół­kę u pod­stawy ścia­ny dru­giego ba­sty­jo­nu, wy­pro­wa­dza­ją­ce­go na Wschod­ni grzbiet szczy­tu. Ru­chy jed­no­cze­sne. 60 m, 55°, 3 — Odc. R7–R8 Z po­ pół­ki pro­sto w górę po stromej ścia­nie 10 m we wew­nętrz­ny kąt, wy­pro­wa­dza­ją­cy na gra­nę, i da­lej po gra­nie na wierz­cho­łek ba­sty­jo­nu. (3-ci kluczo­wy od­ci­nek) Wier­cho­łek ba­sty­jo­nu two­rzy żan­darm we Wschod­nim grzbie­cie Brat­czan­ki. 50 m, 65°, 4+ Odc. R8–R9 Po Wschod­nim grzbie­cie do wierz­choł­ka (trasa W. Trub­ni­ko­wa 1B) 410 m, 20°–30°, 1+–2–

Zej­ście ze szczy­tu trasą 2A kat. trud­no­ści (po Po­łu­dni­owym grzbie­cie) do prze­łę­czy mię­dzy szczy­ta­mi BrIK i Brat­czanka (prze­łęcz Pie­szych Tu­ry­stów 2B tur.). Z prze­łę­czy zej­ście po porę­czach, po stromej ścia­nie 60 m (ko­niecz­na dru­ga lina do prze­cią­gnię­cia) w żleb, wy­pro­wa­dza­ją­cy do cyr­ku do­li­ny rzeki Prawa Kyngarga.

Al­bo w przy­pad­ku pod­wyż­szo­ne­go za­gro­że­nia la­wino­we­go moż­li­we jest zej­ście trasą 1B kat. trud­no­ści (Wschod­ni grzbiet) do po­łą­cze­nia z gra­nią, zsu­wa­ją­cą się do cyr­ku do­li­ny rzeki Prawa Kyngarga. Ten wa­riant zej­ścia jest:

• mniej­sze za­gro­że­nie la­wino­we,
• ale bar­dziej pra­co­chłon­ny i wy­ma­ga­ją­cy.

Uści­śle­nia:

1. Trasa, przej­dzie­na przez ze­spół, była cho­dzo­na przez wie­le grup. W róż­nym cza­sie wie­lo­krot­nie od­by­wa­ły się wej­ścia na roz­pa­try­wa­ny kontr­fors. Po­twier­dza­ją to zna­le­zio­ne przy przej­ściu ska­lne haki i ko­ntro­lny tur. Kwe­stią po­zo­sta­je tylko zbież­ność i prze­cię­cie wa­riac­ji wszyst­kich przej­dzie­nych tras.
2. Nie­ofi­cjal­nym au­to­rem te­go pierw­sze­go wej­ścia jest par­ty­ka Go­ło­win A. — Pe­re­pie­czin A., któ­rzy prze­szli wła­śnie ten wa­riant w li­sto­pa­dzie 2006 r.
3. Na szczyt ze­spół wy­szedł pa­ra­le­lnie ze spor­to­wą gru­pą, wcho­dzą­cą na trasie 2B kat. trud­no­ści (L. Kras­nuchi­nej). Nie­które fo­to­gra­fie wzie­to dla spra­woz­da­nia od uczest­ni­ków są­sied­niej gru­py.Sze­ma trasy w sym­bo­lach UIAA