Paszport wejścia

1. Klasa wejścia: techniczny.
2. Rejon wejścia: Wschodnia Sajania. Tunkinskie Gólcy. Dolina Zun-Chandagaj.
3. Szczyt, jego wysokość i trasa wejścia: p. Angarsk Wschodni przez centralny kontrefort nr 10.3 ściany (2691 m).
4. Przewidywana kategoria trudności: 3B.
5. Charakterystyka trasy: różnica wysokości 400 m, średnie nachylenie 45 °, długość odcinków R1–120, R2–80, R3–160, R4–120, R5–120, R6–100, R7–800.
6. Wbijanych haków: dla asekuracji skalnej 13.
7. Liczba godzin marszu – 10 godz.
8. Kierownik: a) Masłow Siergiej Innokientjewicz 1-sza sp. kat. b) Nikonow Wiktor Pietrowicz 1-sza sp. kat. c) Czeriemnych Anatolij Fiodorowicz 1-sza sp. kat. d) Nikonowa Iraida Michajłowna 1-sza sp. kat.
9. Trener drużyny: Jurinski Jurij Iwanowicz.
10. 3 maja 1979 r.

Charakterystyka geograficzna i alpinistyczna

Szczyt pik Angarsk położony jest w Tunkinskich Biełkach w dolinie Zun-Chandagaj, która znajduje się 15 km od osiedla Arszań Buriackiej ASRR. Bezpośrednio do początku doliny jest droga gruntowa przez wieś Tagarchaj. Obozowisko podstawowe zazwyczaj organizuje się na granicy lasu.

Podejście pod trasę zajmuje 1,5–2 godz.

Na pik Angarsk istnieją sklasyfikowane trasy:

• 2A po grzbiecie SE
• 3B na Angarsk Zachodni

Po raz pierwszy przebyta trasa nr 10.3 ściany charakteryzuje się logicznym przebiegiem.

Najbardziej niebezpieczne miejsca:

• skośny żleb na początku trasy
• na schodzeniu po 2A — dolny żleb na końcu trasy.

Schemat dol. Zun-Chandagaj

Opis

Odcinek R0–R1

Wspinaczka zaczyna się skośnym żlebem w centrum ściany nr 10.3. Zasypane śniegiem półki trawiaste w dolnej części żlebu od razu wymagają zorganizowania asekuracji przez występy (Foto 3).

Po dwóch linach wspinaczki zmiennej podchodzimy do ściany z płyt, dzielącej dwa żleby. Płyty przechodzimy z hakami, wychodzimy na żwirową półkę (Foto 4).

Tutaj ustawiamy kopiec kontrolny.

Odcinek R1–R2

Od kopca kontrolnego przemierzamy płyty w prawo do góry na przemian (Foto 5) do połączenia z głównym masywem kontrefortu. Stąd określamy, że centralny kontrefort został z prawej strony, urywając się nad przebytym skośnym żlebem, a my znajdujemy się na lewym kontreforcie (Foto 6). Po dużych blokach przechodzimy jedną linę do góry i zaczynamy przemieszczanie się po zasypanym śniegiem żlebie, dzielącym lewy i centralny kontrefort.

Odcinek R2–R3

Głęboki śnieg w żlebie przeplata się z małymi ściankami i płytami (Foto 7–9), wymagającymi asekuracji hakowej.

Odcinek R3–R4

W miejscu, gdzie w żlebie jest wąskie gardło, podnosimy się z lewej strony po ściance 15 m (Foto 9–10) i przekraczamy żleb. Rozpoczyna się zamieć, ginie widoczność, ale my już wytyczyliśmy trasę i poruszamy się spokojnie dalej. Zaraz za żlebem jest mała, skomplikowana ścianka, którą przechodzimy z asekuracją hakową i stanęliśmy na sobie. Następnie po zasypanych śniegiem półkach wychodzimy na centralny kontrefort.

Odcinek R4–R5

Pierwszą ściankę przechodzimy wprost z hakami. Druga ścianka 8 m z przewieszką zatrzymuje nas. Trzeba długo skrobać lód na płycie. Spoza przewieszki w prawo – do góry przez szczelinę, oblodzona, bardzo trudne wspinanie. Na górze – dobra asekuracja za występy.

Dalej po wąskim śnieżnym grzbiecie (Foto 4 II) podchodzimy do ostatniej ścianki 5 m przed głównym grzbietem. Ścianka jest w lewo po krawędzi do półki. Asekuracja przez występy.

Odcinek R5–R6

Wyjście na główny grzbiet ze ścianki po żlebie i w okno. Do wierzchołka – dwie liny wspinaczki zmiennej po bardzo wąskim grzbiecie.

Zejście z wierzchołka trasą 2A kat. sł.

Od początku trasy do wierzchołka w warunkach niepogody zajęło 6 godz. Schodzenie – 1,5 godz.

Grupa uważa, że trasa odpowiada 3B kat. sł. i jest dostępna dla oddziału szkoleniowego.

Kierownik Masłow S.I. 1-sza sp. kat.:

• Czeriemnych A.F.
• Nikonowa I.M.
• Nikonow W.P.