Pierwszy mistrzostwo RFSRR w alpinizmie

1983 r.

Klasa pierwszych przejść

pik Vodż 5434 m przez kontrfors północno-wschodniej ściany (pierwsze przejście)

Drużyna Komitetu Sportowego Obwodu Czelabińskiego

• kapitan — Kajgorodcew S.A.
• trener — Tarhanow W.G.

454043, Czelabińsk, plac Rewolucji, 4, pok. 96 przewodniczący komitetu sportowego obwodu — Wanitkin Giennadij Wasiljewicz, przewodniczący federacji alpinizmu obwodu — Dewin Michaił Siemionowicz

454150, Czelabińsk-70, ul. Dzierżyńskiego, 31, miesz. 10 (do korespondencji) Kajgorodcew Siergiej Aleksandrowicz (kapitan)

454122, Czelabińsk, ul. Kujbyszewa, 37, miesz. 66, Tarhanow Władimir Grigorjewicz (trener)

Podane w sprawozdaniu wysokości zostały określone: wysokość wierzchołka — według danych zdjęcia topograficznego, otrzymanych w KTE nr 222 GUHK pozostałe wysokości — według wysokościomierza

Paszport wejścia

1. KLAS — WYSOKOŚCIOWO-TECHNICZNY
2. REJON — Południowo-Zachodni Pamir, pasmo SZUGNANSKIE
3. WIERZCHOŁEK — pik Vodż 5434 m, pierwsze przejście przez kontrfors północno-wschodniej ściany
4. PROPONOWANA kat. trudn. — 5B
5. PRZEWYŻSZENIE — 1065 m.

Długość odcinków 1–4 kategorii trudności — 600 m. Średnie nachylenie — 62°.

6. ZBIJTO HAKÓW:

Użyto 64: 8 kostek

7. LICZBA godzin marszu (na wejście) — 28

8. NOCLEGÓW na trasie — dwa, oba dogodne, z wodą

9. Kapitan: 1. Kajgorodcew Siergiej Aleksandrowicz — KMS

   Uczestnicy:

   • 2. Koczerga Jurij Iwanowicz — KMS
   • 3. Mosijczuk Igor Grigorjewicz — KMS
   • 4. Szidłowski Siergiej Władisławowicz — KMS

   Trener: Tarhanow Władimir Grigorjewicz — MS

10. DATY wyjścia na trasę i powrotu — 23–26 sierpnia 1983 r.

Federacja Alpinizmu Obwodu Czelabińskiego 1983 rok www.alpfederation.ru ↗

Zdjęcie ogólne wierzchołka. Wykonano 15 sierpnia 1983 r. o 18:00 z południowo-zachodniego grzbietu p. 4971. Wysokość — 4750 m. Obiektyw: «Heliос-44», f=58 mm.

Pierwsze przejścia:

1. Pierwowz. orientacyjnie 3A kat. trudn. po wschodnim grzbiecie — W. Tarhanow +5, 13 sierpnia 1983 r.
2. 5A kat. trudn. (orientacyjnie) po lewej krawędzi północnej ściany — J. Koczerga +3, 16 sierpnia 1983 r.
3. 5A kat. trudn. (orientacyjnie) po prawej krawędzi północnej ściany — A. Fiediajew +3, 19 sierpnia 1983 r.
4. Opisywana trasa

Zdjęcie 2: Profil północno-wschodniej ściany p. Vodż z wschodu. Wykonano z lodowca. Wysokość — 4380 m. 21 sierpnia 1983 r., 13:00. Obiektyw «Heliос-44», f=58 mm.

www.alpfederation.ru ↗

Profil prawy północno-wschodniej ściany p. Vodż. Wykonano z wierzchołka Gondaraka 23 sierpnia 1983 r. 18:00 (5200). «Heliос-44», f=58 mm.

www.alpfederation.ru ↗

Profil lewy północno-wschodniej ściany p. Vodż. Wykonano z grzbietu p. 4971, — 14 sierpnia 1983 r. 9:30 (4900). «Heliос-44», f=58 mm.

Profil trasy (fragmentu — bez grzbietu)

Nocleg nr 2 — 4970 m, 24 sierpnia Nocleg nr 1 — 4680 m, 23 sierpnia

Mapa skalowa pasma Północno-Szugnanskiego

Krótki przegląd rejonu wejścia

To już trzeci rejon, który jest penetrowany przez czelabińszczan (1957–1966 — Karakol, 1975–1983 — Kiczik-Ałaj).

Wiele osób wie, że Obwodowa Federacja Alpinizmu w Czelabińsku we współpracy z Obwodowym Komisariatem Wojskowym uruchomiła całoroczną przygotowanie poborowych do służby na wysokogórskich strażnicach naszego kraju:

• Każdego roku zimą i wiosną 3–5 razy wywoziła w góry
• Jesienią wysyłała do wojsk pogranicznych 300–350 swoich wychowanków

Takim samym (jeśli nie większym) rozmachem charakteryzowały się prace czelabińskich alpinistów w ramach współpracy, nawiązanej z kompleksową ekspedycją topograficzną nr 222: przez cztery lata najlepsi sportowcy obwodu zapewniali powodzenie korekty starych topograficznych przywiązek na zdjęciach satelitarnych i w oddzielnych ponownych pomiarach. Nie ominęli również pasma Szugnanskiego, ale nie sporządzali opisów; jedynym wyjątkiem była grupa K. Wibralisa, składająca się z litewskich i czelabińskich alpinistów, która złożyła w FALS ZSRR opisy swoich pierwszych wejść od południa na piki Kaunas i Majronisa (1977 r.).

Alpinistyczne poznanie rejonu rozpoczęło się w następnym, 1978 roku — nie Czelabińszczanie i nie Litwini, a potężna drużyna obozu alpinistycznego «Ałaj» pod kierownictwem W. Kawunienko i zaprzyjaźniona grupa «Awangarda», którego kierownik Leopolod Wsiewołodowicz Kenskij, okazaali nam nieocenioną pomoc w przygotowaniach, MS P. Sławiński podzielił się opisami.

Wysiłkami wskazanych kolektywów w rejonie pomiędzy osiedlami Wir i Vodż zostały sklasyfikowane trasy na wierzchołki:

• Wir
• Gondorak
• Dżeraim
• Kristałł
• Trapiecija
• itd.

Zwracamy uwagę na nieścisłości w części 4.13 «Klasyfikacyjnej tabeli tras»:

a) nr 2 «Gondorak 5A sk. po lewym kantcie północnej ściany» i nr 7 «Gondorak Zachodni 5A sk. przez kontrfors północnej ściany», który przeszedł A. Zybin (Moskiewski Spartak), — to jedna i ta sama trasa kombinowana. Zachodni wierzchołek Gondoraka, naszym zdaniem, nie jest samodzielnym wierzchołkiem (przełęcz jest mała i nie jest głęboka).

b) nr 13 «Majronisa» i nr 14 «5150» — to ten sam wierzchołek «5155», na którym stoi topograficzny znak, rozczarowujący grupę odesskich alpinistów I. Orobiej, którzy weszli po północno-zachodniej ścianie z zamiarem nadania «bezimiennemu wierzchołkowi» imienia Bohaterów-potemkinowców.

Dojazd do rejonu — przez Osz do Dżyłandy i dalej do osiedla Wir — 670 km. Drugi wariant dojazdu: przez Duszanbe-Chorog — 580 km, naszym zdaniem, jest mniej preferowany, choć jest krótszy. Na dołączonej mapie dobrze widać, że podejścia w tym rejonie są jasne i niewielkie. Od pola bazowego «2900», położonego w wierzbowym gaju na zachodnim skraju osiedla Wir, do początku trasy podejście zajmuje 5–5,5 godzin i biegnie początkowo w górę rzeki Niemapdara i dalej w obejściu na lewo od piku «4900» po orograficznie prawej części lodowca, spływającego z północnych stoków p. Vodż.

Przygotowania do wejścia

W procesie przygotowań do wejścia można wyróżnić następujące etapy:

• Wstępne (zaoczne) zapoznanie się z rejonem na podstawie obszernego materiału fotograficznego i przy pomocy konsultacji z uczestnikami kompleksowej ekspedycji topograficznej nr 222: Tarhanow W.G., Sitchichin D.W. W rezultacie, jako główny obiekt wejścia został wybrany p. Vodż (5434 m) przez kontrfors północno-wschodniej ściany, zapasowy obiekt — p. Dżeraim (5329 m) przez centralny kontrfors wschodniej ściany.
• Fizyczne i techniczne przygotowania przed wyjazdem, obejmujące ogólnofizyczne, taktyczne i specjalne treningi w ramach stałego całorocznego cyklu treningowego, udział w zawodach w skali obwodowej w wspinaczce po skałach.

Po przyjeździe do rejonu pasma Szugnanskiego:

• Przejście 15 sierpnia 1983 r. treningowego wejścia na p. «4971» trasą 2B kat. trudn.
• Wykonanie kontrolnych normatywów z przygotowania fizycznego i technicznego. Protokoły załączone.
• Pierwsze przejście 16 sierpnia 1983 r. śnieżno-lodowej trasy 5A kat. trudn. na p. Vodż po lewym brzegu północnej ściany w celu bardziej szczegółowego poznania kontrforsu północno-wschodniej ściany.
• Wyjazd rozpoznawczy w rejon p. Dżeraim w okresie 18–20 sierpnia 1983 r., w rezultacie którego wyszło na jaw, że centralny kontrfors wschodniej ściany p. Dżeraim jest stosunkowo nie stromy i chociaż można go wizualnie ocenić jako 5A–5B kat. trudn., ale jest on znacznie «słabszy» niż kontrfors północno-wschodniej ściany p. Vodż.
• Wyjazd rozpoznawczy 21 sierpnia 1983 r. pod północne stoki p. Vodż w celu opracowania ostatecznego, szczegółowego wariantu trasy, schematu taktycznego wejścia, fotografowania trasy.

W rezultacie wywiadu zostało wyjaśnione następujące:

1. Trudność wybranej trasy odpowiada wymaganiom, stawianym trasom 5B kat. trudn.
2. Trasa jest kombinowana, obiektywnie niegroźna.
3. Kanały po lewej i prawej stronie od kontrforsu «są ostrzeliwane» kamieniami, lodem; jest możliwe zsuwanie się lawin, szczególnie na początku lata. Dlatego awaryjny zjazd z trasy aż do zejścia na grzbiet jest możliwy tylko po drodze wejścia.
4. Na trasie znajdują się dwa charakterystyczne miejsca, odpowiednie do rozbicia biwaku: u góry 1 i 2 bastionu.
5. Problemami trasy mogą stać się lite skały w środkowej części 1 bastionu i lód naciekowy na skałach górnej części 2 bastionu.

25 sierpnia 1983 r. Słońce, ciepło. Od 13:00 zmienna zachmurzenie.

24–25 sierpnia 1983 r. Placówka wyłożona kamieniami. Biwak w namiocie, bezpieczny. Wysokość — 4970 m.

23 sierpnia 1983 r. Słońce, ciepło. Od 14:00 zmienna zachmurzenie. Wiatr.

23–24 sierpnia 1983 r. Placówka wybudowana w lodzie i wyłożona kamieniami. Biwak w namiocie pod przykryciem. Wysokość — 4680 m.

Działania taktyczne drużyny

Plan taktyczny, sporządzony w przeddzień wejścia na podstawie wywiadu, obejmował następujące pozycje:

1. Rozkład czasu:
   • 22 sierpnia 1983 r. 12:00 — wyjście z pola bazowego «2900»
   • 16:00 — podejście do pola szturmowego «4300», nocleg
   • 23 sierpnia 1983 r. 6:30 — wyjście z pola «4300»
   • 8:00 — rozpoczęcie pracy na trasie
   • 19:00 — przejście 1 bastionu, zatrzymanie na nocleg
   • 24 sierpnia 1983 r. 19:00 — przejście 2 bastionu, zatrzymanie na nocleg
   • 25 sierpnia 1983 r. 13:00 — wyjście na wschodni grzbiet
   • 15:00 — wyjście na wierzchołek
   • 18:00 — zjazd po wschodnim grzbiecie do pola «4300»
   • 26 sierpnia 1983 r. 12:00 — zjazd do pola bazowego «2900»
2. Podział na łączki:
   • Koczeraga J. — Mosijczuk I. — łączka atakująca
   • Kajgorodcew S. — Szidłowski S.
3. Pierwszy w łączce atakującej na fragmentach trasy pracuje na podwójnej linie.
4. Awaryjny zjazd ze fragmentu trasy — po drodze wejścia.
5. Każda łączka ma swoją indywidualną apteczkę.
6. Łączność radiowa z polem bazowym w parzyste godziny od 8:00 do 20:00

Plan taktyczny w zasadzie został wykonany, nie było odchyleń od rozkładu ruchu. Na odcinkach R3–R24 pierwszy pracował na podwójnej linie. Na trudnych odcinkach (R3, R5–R9, R13–R17, R19) były zorganizowane poręcze, poruszanie się na zaciskaczach z górną asekuracją.

Pierwsi w łączce atakującej zmieniali się okresowo przy przechodzeniu kluczowych odcinków trasy: Koczeraga J. — odcinki R3, R8, R9, R13, R15, R16, R19; Mosijczuk I. — R5–R7, R14, R17. Począwszy od odcinka R25 została zmieniona łączka atakująca. Podawanie sprzętu odbywało się sposobem czółenkowym.

23 i 24 sierpnia o 13:00 odbywała się krótka przerwa na przekąskę (konserwy rybne, słonina, skondensowane mleko). Każdy członek drużyny na wejściu miał kieszonkowe pożywienie (czekolada, suszone owoce).

Oba noclegi na trasie były w namiotach, wyrównywano place z kamienia. Łączność radiowa z polem bazowym i obserwatorami była stabilna, terminowa. Nie było opuszczeń sesji łączności. Na trasie nie było wypadków i kontuzji.

Tabela podstawowych charakterystyk

Tabela sprzętu

Lista produktów, zabranych na trasę