Paszport wspinaczki

1. KLASA — Wysokościowo-techniczna
2. REGION — Południowo-Zachodni Pamir, pasmo Szugnianski
3. SZCZYT — Wodż pik 5434 m pierwsze wejście kontrforsem północno-wschodniej ściany
4. PROPONOWANA kategoria trudności — 5B
5. PRZEWYŻSZENIE — 1065 m DŁUGOŚĆ odcinków 5–6 kategorii trudności — 600 m ŚREDNIA nachylenie — 62°.
6. ZABITYMI HAKAMI: Do asekuracji: Do stworzenia ITO Lodowymi 22: 1 Skalnymi 57: 6 Śrubowymi: Użyto 64: 8 закладок
7. LICZBA godzin marszu (na podjazd) — 28
8. NOCLEGÓW na trasie — DWIE, obie wygodne, z wodą
9. Kapitan: 1. KAJGORODCEW Siergiej Aleksandrowicz — KMS Uczestnicy:
   • 2. KOCZERGA Jurij Iwanowicz — KMS
   • 3. MOSIJCZUK Igor Grigoriewicz — KMS
   • 4. SZYDŁOWSKI Siergiej Władisławowicz — KMS Trener: TARCHANOW Władimir Grigoriewicz — MS
10. DATY wyjścia na trasę i powrotu — 23–26 sierpnia 1983 r. Federacja Alpinizmu Obwodu Czelabińskiego 1983 rok www.alpfederation.ru ↗

OGÓLNE ZDJĘCIE SZCZYTU. ZROBIONE 15 sierpnia 1983 r. o 18:00 z grzbietu p. 4971. Wysokość 4750 m. OBIEKTYW «HELIOS-44». f=58 mm. 1 — PВ or. ZA po W gr., W. TARCHANOW+5 2 — or. 5A po lew. krawędzi N. ściany, J. Kocerga 3 — or. 5A po praw. krawędzi N. ściany, A. FIEDAJEW+3 www.alpfederation.ru ↗ — PROPONOWANA TRASA

Zdjęcie 2: Profil Ściany NE p. Wodż z wschodu. ZDJĘCIE Z LODOWCA. Wysokość — 4380 m. 21 sierpnia 1983 r., 13:00. OBIEKTYW «HeliOS-44». f=58 mm. Prawy profil Ściany NE p. Wodż Zdjęcie z wierzch. Gondorak 23 sierpnia 1983 r. 18:00 (5200) Helios-44 f=58 mm Lewy profil Ściany NE p. Wodż Zdjęcie z grzbietu p. 4971 — 14 sierpnia 1983 r. 9:30 (4900) Helios-44 f=58 mm.

Skala mapy Północno-Szugnianskiego pasma

To już trzeci region, który badają Czelabińscy (1957–1966 — Karakoł, 1975–1983 — Kiczik-Ałaj). Wiele osób wie, że Obwodowa Federacja Czelabińska w kontakcie z Obwodowym Komisariatem Wojskowym nawiązała całoroczną przygotowanie poborowych do służby na wysokogórskich posterunkach naszej Ojczyzny, corocznie zimą i wiosną 3–5 razy wywoziła w góry, a jesienią żegnała w pograniczników 300–350 swoich wychowanków. Takim samym (jeśli nie większym) rozmachem wyróżniały się prace czelabińskich alpinistów w ramach kontaktów nawiązanych z kompleksową ekspedycją topograficzną nr 222: przez cztery lata najlepsi sportowcy obwodu zapewniali sukces korygowania starych przyвязок topograficznych na zdjęciach satelitarnych i oddzielnych reshootingach. Nie ominęli i pasma Szugnianskiego, ale nie sporządzili opisów; jedynym wyjątkiem była grupa K. Wifbalisa, składająca się z litewskich i czelabińskich alpinistów, która złożyła w FAS ZSRR opisy swoich pierwowspinaczek z południa na szczyty Kau nas i Majfronisa (1977 r.). Alpinistyczne podbicie regionu rozpoczęli w następnym, 1978 roku — ale nie Czelabińscy i nie Litwini, a potężna drużyna obozu alpinistycznego «Ałaj» na czele z W. Kawunienko i zgodna ekipa «Awangardy», której kierownik Leopołd Wsiewołodowicz Kieńsicki okazał nam nieocenioną pomoc w przygotowaniach, MS P. Sławiński podzielił się opisami. Wysiłkiem wymienionych kolektywów w regionie pomiędzy osadami Wir i Wudż (Wodż) sklasyfikowano trasy na szczyty Wir, Gondorak, Dżeraim, Kryształ, Trapez i inne. Zwracamy uwagę na nieścisłości w sekcji 4.13 «Tabeli klasyfikacji tras»: a) nr 2 «Gondorak 5A sk. po lew. kancie N. ściany» i nr 7 «Gondorak Zap. 5A sk. po kontrforsie N. ściany», przebyty przez A. Zybiń (Moskiewski SSp), — to ta sama KOMBINOWANA trasa. Zachodni przedwierzchołek Gondoraka, naszym zdaniem, nie jest samodzielny (przełęcz mała i nie głęboka). b) nr 13 «Majfronisa» i nr 14 «5150» — to ten sam szczyt «5155», na którym stoi topograficzny znak, rozczarowujący grupę odessitów I. Orobiej, którzy weszli po Ścianie NW z zamiarem nadania «bezimiennej górze» imienia Bohaterów-Potiomkinów. Dojazd do regionu — przez Osz do Dżyłandy i dalej do os. Wir — 670 km. Drugi wariant dojazdu: przez Duszanbe-Chorog — 580 km, naszym zdaniem mniej korzystny, choć krótszy. Na załączonej mapie dobrze widać, że podejścia w tym regionie są jasne i nieduże. Od obozu bazowego «2900», położonego w wierzbowym gaju na zachodnim skraju os. Wir, do początku trasy podejście zajmuje 5–5,5 godz. i prowadzi najpierw w górę rzeki Niemacdar i dalej w obejściu z lewej p. «4900» po orograficznie prawej części lodowca, spływającego z Północnych stoków p. Wodż. www.alpfederation.ru ↗

Działania taktyczne zespołu

Plan taktyczny, sporządzony w przededniu wspinaczki na podstawie wywiadu, zawierał następujące pozycje:

1. Rozkład czasowy:
   • 22 sierpnia 1983 r. 12:00 — wyjście z obozu bazowego «2900» 16:00 — podejście do obozu szturmowego «4300», nocleg
   • 23 sierpnia 1983 r. 6:30 — wyjście z obozu «4300» 8:00 — rozpoczęcie pracy na trasie 19:00 — przejście 1-szego bastionu, zatrzymanie się na nocleg
   • 24 sierpnia 1983 r. 19:00 — przejście 2-szego bastionu, zatrzymanie się na nocleg
   • 25 sierpnia 1983 r. 13:00 — wyjście na Grzbiet Wschodni 15:00 — wyjście na szczyt 18:00 — zjazd po Grzbiecie Wschodnim do obozu «4300»
   • 26 sierpnia 1983 r. 12:00 — zjazd do obozu bazowego «2900»
2. Podział na łączki:
   • Koczeraga J. — Mosiiczuk I. — łączka atakująca
   • Kajgorodcew S. — Szidłowski S.
3. Pierwszy w łączce atakującej na części ściennej trasy pracuje na podwójnej linie.
4. Awaryjny zjazd z części ściennej trasy — po drodze podjazdu.
5. Każda łączka ma swoją indywidualną apteczkę.
6. Łączność radiowa z obozem bazowym o parzystych godzinach od 8:00 do 20:00 Planowany plan taktyczny został w zasadzie wykonany, nie było odchyleń od harmonogramu ruchu. Na odcinkach R3–R24 pierwszy pracował na podwójnej linie. Na trudnych odcinkach (R3, R5–R9, R13–R17, R19) zorganizowano poręcz, ruch na zaciskach z górną asekuracją. Pierwsze w łączce atakującej co jakiś czas zmieniały się podczas pokonywania kluczowych odcinków trasy: Koczeraga J. — odcinki R3, R8, R9, R13, R15, R16, R19; Mosiiczuk I. — R5–R7, R14, R17. Od odcinka R25 została zmieniona łączka atakująca. Podawanie sprzętu odbywało się metodą wahadłową. 23 i 24 sierpnia o 13:00 odbywała się krótka przerwa na przekąskę (konserwy rybne, słonina, skondensowane mleko). Każdy w zespole podczas wspinaczki miał zapas żywności (czekolada, suszone owoce). Obie noclegi na trasie były w namiotach, wyłożone były place z kamienia. Łączność radiowa z obozem bazowym i obserwatorami była stabilna, terminowa. Nie było przerw w łączności. Na trasie nie było wypadków i kontuzji. www.alpfederation.ru ↗

Tabela podstawowych charakterystyk

Opis trasy po odcinkach

Zdjęcie 3: Techniczne zdjęcie trasy. ZROBIONE 21 sierpnia 1983 r. o 15:00 z lewej moreny lodowca. Wysokość 4400 m. OBIEKTYW «Helios-44», f=58 mm. www.alpfederation.ru ↗

Zdjęcie 4: OGÓLNY WIDOK TRASY www.alpfederation.ru ↗