PASPORt WSPINACZKI

I. Klasa wspinaczki — wysokogórska-techniczna. 2. Region — Pamir, Jazgulemski Chrebet. 3. W. Chłodna Ściana, 5979 m, przez centrum wschodniej ściany. 4. Przypuszczalnie — 6B kat. trudności pierwsze przejście. 5. Różnica wysokości — 1329 m, długość — 1778 m, długość odcinków 5–6 kat. trudności — 1083 m, średnie nachylenie głównej części ściany — 84° (5170–5710 m), średnie nachylenie ściany do początku grani — 70°. 6. Zakładane haki:

7. Godzin marszu zespołu 57 i dni — 5.
8. Biwaki: cztery wiszące w namiotach-platformach.
9. Kierownik: Balyberdin Władimir Siergiejewicz MSМК Żak Wiktor Władimirowicz MS Razumow Jurij Michajłowicz MS Głuszkov Aleksandr Siemionowicz MS Ajwazow Michaił Borisowicz MS Owsiannikow Dmitrij Aleksandrowicz MS Szustrow Nikołaj Borisowicz КМS Pożydaew Jurij Jewgienjewicz КМS.
10. Trener zespołu — Dżibrajew Jurij Gieorgijewicz. II. Data wyjścia na trasę — 9 sierpnia 1995 г. na wierzchołek — 13 sierpnia 1985 г., powrotu — 14 sierpnia 1985 г.

OGÓLNE ZDJĘCIE WIERZCHOŁKA:

1. Nasza trasa — 1985 г.
2. Trasa grupy Kowtuna w 1980 г. — 6B kat. trudności.
3. Trasa drużyny RFSRR — 1985 г.
4. Trasa Sołonnikowa — 1980 г. — 6B kat. trudności.

Zrobione 5 sierpnia 1985 г. o 9:30 z wys. 4750 m z odległości 1,5 km I-50 punkt na schemacie №1. GÓRNA ŚCIANA W SILNYM SKRÓCIE.

Opis trasy po odcinkach

R0–R1: Gęsty śnieg, rano wygodnie przechodzić w rajtuzach. Trasa prowadzi blisko skalnej ściany, która chroni przed spadającymi kamieniami. Podczas naszego przejścia nie było kamieni spadających.

R1–R2: Przejście przez żleb w śniegu, wyjście na lewą krawędź koryta, trawers w kierunku słabo zaznaczonej kontrforsы.

R2–R3: Po lewej stronie kontrforsy do góry do ściany.

R3–R4: Wzdłuż podnóża ściany trawers w prawo do koryta.

4–8: Po lewej krawędzi koryta, do górnej strony śnieżnego trójkąta.

8–9: Trawers po górnej krawędzi śniegu w prawo pod skalną ściankę.

9–10: Do góry po stromym zniszczonym odcinku ściany z wystarczającą ilością zaczepów.

10–12: W prawo-do góry śrubą po półce i ściance, wyjście na grzebień lewej krawędzi koryta.

12–13: Do góry po zaokrąglonym grzbiecie z odcinkami śniegu, lodu i skalnym wzniesieniem. Trawers w prawo do koryta. Po lewej krawędzi koryta nad śniegiem. Wyżej gardzieli przejście przez koryto w prawo.

13–14: Po prawej krawędzi koryta do góry pod główną ścianę.

14–15: W prawo-do góry na małą półkę i potem w lewo-do góry na wierzchołek odłamu.

15–17: Do góry pod nawisie i trawers w prawo z małym przyrostem wysokości. Pod nawisem punkt kontrolny. Bardzo mało pęknięć. Wiszące skały z nietrwałej skały. Pierwszy kluczowy odcinek trasy. Dalej do góry do niewielkiego wypłaszczenia.

17–18: Prosto do góry pod wiszącą ścianę.

18–19: Pod ścianą w prawo 10 m. Miejsce noclegu. Do góry po słabo zaznaczonym wewnętrznym kąciku na półkę.

19–20: W prawo-do góry po ściance. Pęknięcia płytkie i ich mało.

20–21: W prawo-do góry po zniszczonej ścianie pod nawisie (dla punktu mocowania liny) i w lewo-do góry do systemu niewielkich wewnętrznych, lekko wiszących kącików. Struktura wielkogabarytowa.

21–22: Po wewnętrznym i zewnętrznym kąciku do góry do półki.

22–23: Po półce w prawo do podstawy niewyraźnego wewnętrznego kącika. Bardzo nietrwałe skały.

23–24: Po słabo zaznaczonym wewnętrznym kąciku z niewygodnym początkiem wychodzimy pod nawisie, które idzie w prawo-z dołu w lewo-do góry pod ostrym kątem do trasy.

24–25: Przecinamy nawisie trawersem w rejonie bloku z poziomym dachem około 1 × 1,5 m i po prawej krawędzi nawisu podchodzimy pod ścianę poniżej śnieżnika.

25–27: W lewo-do góry po ścianie prawie bez pęknięć, punkt kontrolny.

27–28: Po różnorodnej wielkogabarytowej strukturze do góry i w prawo. Nocleg.

29–30: Pionowa szczelina, miejscami przechodząca w rozpadlinę.

30–31: Trawers w prawo-do góry po tarasach. Peleryny mało.

31–33: Do góry po systemie nawisu i pionowym wewnętrznym kąciku z nawisim w końcu. Punkt kontrolny.

34–36: Szereg ścianek i nisz z kruchych monolitycznych bloków. Mało zaczepów i pęknięć. Nocleg.

36–37: Trawers w lewo pod dużym nawisim, wyjście na półkę ze śniegiem.

Praktycznie cały odcinek 30–37 jest kluczowy.

37–38: „Ścianka” z dwóch pionowych stopni, pokrytych lodem w postaci sopli.

38–39: Po prawej krawędzi koryta na grzbiet, idący do wierzchołka.

39–40: Grzbiet z pojedynczymi bardzo zniszczonymi ściankami i odcinkami śniegu.

41–48: Śnieżno-lodowy grzbiet. Oprócz lodowych haków do asekuracji i organizacji poręczowania stosowano czekany. Przed wyjściem na grzebień, wyprowadzający na wierzchołek — lodowa ścianka — 5 m z nawisim, obchodzonym z lewej strony.

Działania taktyczne zespołu

Przy określaniu trybu ruchu na ścianie zespół już mógł wykorzystać własne doświadczenie przejścia w ramach Mistrzostw 1985 г. północno-zachodniej ściany w. Szater o podobnych charakterystykach technicznych. Ruch zespołu na trasie odbywał się w trybie zapewniającym wykonanie napiętego planu taktycznego — głównie 12–13 godzin pracy i 8 godzin nocnego odpoczynku. Codziennie z miejsca biwaku 2-ka dokonywała obróbki trasy, co pozwalało nie tylko zwiększyć drogę przebytą za dzień, ale i zapewniało „rozgrzewkę” i „rozruch” prowadzącej pary na następny dzień. Zespół spędził na trasie 58,5 godzin marszu. Bezpieczeństwo wspinaczki zapewniano poprzez regularną zmianę prowadzących par, przechodzenie poręczowania na 2-ej linie, ruchem I-go na podwójnej linie i z amortizatorem. Zespół dysponował dwoma kompletami apteczki i zapasowym wyżywieniem do radia. Z uwzględnieniem możliwości spadania kamieni i lodu w ciepłą pogodę z „dachu” punkty mocowania poręczowania urządzano pod nawisimami i nawisami. Szerokie zastosowanie zakładek (do 50 %) przyspieszało przejście trasy. Pomimo trudności terenu, zespołowi udało się przejść go z minimalnym użyciem śrubowych haków — 7 sztuk. Dla organizacji biwaków zespół dysponował dwoma namiotami-platformami. Wszystkie noclegi na trasie były wiszącymi (charakterystyczną cechą ściany jest ograniczona liczba półek, a szerokość dostępnych nie przekracza 0,5–0,7 m). Plan taktyczny, zadeklarowany przez zespół, został przewyższony (został skrócony I nocleg). To stało się możliwe dzięki dokładnemu wykonaniu planu I-go dnia i zmianie w mniejszą stronę przewidywanej długości trasy (zob. charakterystyki techniczne tras Kowtuna i Sołonnikowa).

I-szy dzień. Główne zadanie — przejście dolnej części ściany i wyjście na główną pionową ścianę. W I-szej parze, pracującej autonomicznie, byli Balyberdin — Razumow. W I-szej parze drugiego eszelonu zespołu pracowali Szustrow — Żak. Na odcinkach 0–14 teren kombinowany. O 10:00 I-sza para rozpoczęła pracę na głównej pionowej ścianie, o 12:00 dołączyła do niej pozostała część zespołu. Poręczowanie było rozwieszane począwszy od odcinka 14. O 19:00 dotarli do planowanego noclegu, wyjście na nocleg I-szy „klucz” trasy. Maksymalne wspinanie na I.T.O. (odcinki 16–19). Na końcu odcinka 14 zrobiono zapas wody — 15 litrów. Dla ochrony przed możliwym spadaniem kamieni i lodu na odcinkach 0–14 zespół poprowadził trasę, wykorzystując pionowe ścianki lewej (w kierunku marszu) krawędzi koryta. To najkrótsza droga pod główną ścianę.

2-gi dzień. Główne zadanie — obróbka trasy do centralnego śnieżnika. Przeszli odcinki 19–24. Pierwsza pracowała para Szustrow — Balyberdin. Punkty asekuracji tylko pod nawisami. Trudne wspinanie po terenie z dużą ilością drobnych uchwytów.