SPRAWOZDANIE

komitetu sportowego Uzbekistanu o wejściu na szczyt Pik Rewolucji 6974 m przez PłN ścianę w ramach mistrzostw ZSRR w alpinizmie w klasie wysokościowej. m. Taszkent, 1979 r.

Pik Rewolucji 6974 m, szósty co do wysokości szczyt ZSRR, znajduje się na Centralnym Pamirze w paśmie Jazgulemskim.

Po raz pierwszy zdobyty 17 sierpnia 1954 r. przez zespół pod kierownictwem A. Ugarowa od wschodu. W latach sześćdziesiątych na szczyt wytyczono jeszcze siedem tras, z których jedna – przez lewy kontrfors płn. ściany, kilometrowym urwiskiem wznoszącym się nad kotłem lodowca Fedczenko.

Już w 1968 r. w archiwach zespołu pojawiły się fotografie tej ściany i zaczęliśmy się przyglądać tym materiałom, analizując przyszły obiekt.

W połowie lipca tego roku zespół rozpoczął dostawy sprzętu w rejon działania. Zrzucono zaopatrzenie i prowiant pod ścianę i na przełęcz Abdukagor. Dokonano desantu ludzi i rozbity został obóz bazowy na lodowcu Abdukagor na wysokości około 3900 m.

Podczas podziału tras, naszej ekipie przypadła centralna część ściany. Przeprowadzono szczegółową analizę planowanej trasy, opracowano jasny, etapowy plan taktyczny wejścia, opracowano kilka wariantów zejścia, ustalono ostateczny skład zespołu.

Ściana jest względnie kamieniołonna, miejsc dla biwaków praktycznie nie ma. Aby ją przebyć w sposób mobilny, zdecydowano się iść w jednym namiocie w pięcioro. W skład zespołu weszli: Putincew A.W. – kapitan Gromow L.W. – zastępca kapitana Błosztejn B.Je. Woronin W.T. Muliukow G. Sz.

Wszyscy uczestnicy mieli już do tego czasu świetną aklimatyzację zdobytą na Piku Lenina, duże doświadczenie w wejściach na siedmiotysięczniki. Przez kilka lat wspólnie uczestniczyli w wejściach różnych kategorii, prowadzili regularne całoroczne treningi.

Plan taktyczny

Po przeanalizowaniu trasy opracowano następujący plan taktyczny:

Dzień pierwszy — przygotowanie dolnej, lodowej części trasy. Dzień drugi — wyjście na trasę. Przejście przygotowanej części i praca do wysokości około 5700 m.

Dzień trzeci — praca do wysokości około 5900 m, na poziom górnej krawędzi białego rumowiska.

Dzień czwarty — wyjście ku czarnym skałom. Dzień piąty — przygotowanie dalszej drogi. Dzień szósty — przejście przygotowanej części ściany i praca do wysokości około 6400 m.

Dzień siódmy — wyjście na grzebień wierzchołkowy. Dzień ósmy — atak na wierzchołek i zejście do obozu szturmowego. Dzień dziewiąty – jedenasty — zejście do obozu bazowego. W zależności od sytuacji przewidywano trzy warianty zejścia:

• przez prawe żebro w. Gрина,
• przez w. 26 Bakijskich Komisarzy,
• oraz w obejściu w. Gрина przez przełęcz Zimowszczikow po lodowcu Witkowskiego.

Przewidywano codzienną, jeśli to możliwe, obróbkę dalszej drogi i, w związku z tym, możliwe zmiany miejsc noclegów.

Na całej długości ściany ubezpieczenie na zaciskach. Na szczególnie trudnych odcinkach plecaki wyciągane są. Idący drugi zwalnia linę, wybijając kotwy. Wolne Dowiązania i narzędzia są kolejno podawane pierwszemu.

Zaopatrzenie w żywność w przeliczeniu 335 g na osobo/dzień. Waga startowa 119,0 kg.

W trakcie przechodzenia ściany nastąpiły następujące odstępstwa od planu taktycznego.

Od niwelu trasy:

• Podczas przechodzenia rudych skał staraliśmy się przesuwać w lewo, obawiając się pracującej po prawej i powyżej drużyny Leningradzkiego Komitetu Sportowego, która zeszła w lewo ze swojej niwelacji trasy.
• W górnej części ściany ponownie zeszliśmy w lewo, ponieważ ten wariant okazał się o wiele bardziej logiczny, niż to wyglądało z dołu, i dodatkowo, pracując według tego wariantu, byliśmy cały czas osłonięci niewielką ścianką od spadających w drugiej połowie dnia kamieni.
• Zatrzymanie się w ukryciu na nocleg było niemożliwe ze względu na nadciągające niepogody.

Wielkość pracy dziennej również uległa zmianie. W dolnej części – w związku ze zmianą niwelacji trasy, w górnej – zwiększyła się dzięki harmonijnej pracy zespołu. W związku z niepogodą przesunięto dzień szturmu i zwiększono liczbę dni na zejście. W szczegółach plan taktyczny był realizowany w pełni. Pik Rewolucji 6974 m. PłN ściana

Tabela podstawowych charakterystyk

Krótki opis do tabeli

28 lipca. Dwójka Putiniec–Gromow wyszła na obróbkę dolnej, lodowej części trasy. Przeszli lodowiec i po śnieżnym stoku wspięli się do bergschrunda. Jego półmetrowa ściana wyprowadziła na skłon lodowcowy (odc.R0–R1), wyprowadzający ku skałom. Przebadali mikroukształtowanie skał i, pozostawiwszy sprzęt, dwójka zeszła w dół.

30 lipca. Od końca przygotowanej części zaczyna się pionowy randezgluft między lodowym zrębem po prawej a gładką, zalaną lodem skalną ścianą po lewej (odc.R1–R2). Lód jest popękany na oddzielne bloki, a komin stanowi serię występów. Dodatkowo wszystko jest zasypane śniegiem. Haczyki lodowe idą słabo, lód wykrusza się w kawałkach. Ubezpieczenie głównie – płatkami, w środkowej części trzeba było zawiesić dwie drabinki. Cechy przejścia:

• Pierwszy idzie na podwójnej linie.
• Pozostali, podczas przechodzenia, korzystają z „wędki” dla plecaka, ponieważ wyciąganie jest utrudnione konfiguracją komina.

Za kominem – gładkie płyty (odc.R2–R3), przechodzące w skłon lodowcowy (odc.R3–R4), uchodzący na skalny bastion (odc.R4–R5). Założywszy kalosze, do przodu poszedł Muliukow. Dwie liny pracy: najpierw trochę w prawo, potem w lewo (odc.R5–R6), w obejściu wystającej ścianki. Skały są bardzo zniszczone, pracować trzeba ostrożnie. Solidnie popracowawszy nad stanowiskiem, rozbili namiot.

31 lipca. Charakter pracy się nie zmienił. Gromow zawiesił linę (odc.R6–R7). Dalej stromość rośnie (odc.R7–R8). Na końcu liny, po przejściu półtorametrowego okapu, Putiniec wyszedł na gładkie czarne płyty (odc.R8–R9), po których Woronin doszedł do skłonu lodowcowego (odc.R9–R10), wyprowadzającego w prawo na lodowcowy grzebyk, podchodzący do skał. Po skałach (odc.R10–R11), trawersując w prawo, wyszli do serii półek, gdzie urządzono nocleg.

1 sierpnia. Przepracowali 150 metrów. Wyżej ściana była ostrzeliwana kamieniami (odc.R11–R12 i R12–R13). Na odcinku R12–R13 plecaki wyciągali. Dla ułatwienia przejścia używano dodatkowej liny, idący ostatni, Muliukow, przechodził odcinek na strzemionach z zaciskami. Przenocowali siedząc na zwisających plecakach.

2 sierpnia. Ruszyli wcześnie, aby zdążyć na kamieniołonnym odcinku. Przeszli pozostałą część ściany (odc.R13–R14), gdzie trzeba było zorganizować wahadło, Gromow wyszedł na płyty (odc.R14–R15), po których, trzymając się prawej strony, doszedł do końca rudych skał. Dalej zaczynała się czarna część ściany. Czarne skały mają głównie blokową budowę. Całą tę część trasy z przodu obrobił Putiniec. Przeszedłszy trawersem u podstawy niewyraźnie zaznaczonego pionowego żlebu (odc.R15–R16), gdzie pozostali uczestnicy przechodzili poszczególne bloki na strzemionach, wyszli pod jego przewieszony prawy brzeg, przecięty dwoma kominami (odc.R16–R17), obficie zalanych lodem. Prawy z nich, przebyty, jak i wszystkie bardzo trudne odcinki, z „wędką”, wyprowadza na ścianę, podchodzącą do serii dużych odszczepów (odc.R17–R18). Za nimi ściana, wyprowadzająca pod skośne płyty (odc.R18–R19). Po obróbce tych odcinków Putiniec zszedł na już zorganizowany nocleg wiszący.

3 sierpnia. Wyciągnęli plecaki na obrobionym odcinku, organizując pośrednie punkty odciągania plecaków, ponieważ klinowały się w odszczepach. Dalej – monotonna praca po płytach aż do samego grzebienia (odc.R19–R20). W środkowej i górnej części z powodu silnego oblodnienia założyli raki.

4 sierpnia. Przerzucali niepogodę.

5 sierpnia. Mimo niepogody, wyszli na szturm. W bardzo ciężkich warunkach pogodowych przeszli grzebień wierzchołkowy (odc.R20–R21) i o 19:00 byli na wierzchołku. Zejście odbywało się w warunkach niepogody przez przełęcz Zimowszczikow, lodowiec Witkowskiego, na lodowiec Abdukagor do obozu bazowego.

Profil ściany

Różnica wysokości: Ściany – 1140 m Trasy – 1670 m Średnie nachylenie ściany 63° Długość ściany 1400 m

Początek odcinka R1–R2

Wyciąganie plecaków. Górna część odcinka R12–R13

Początek odcinka R13–R14

Odcinek R13–R14

Tabela zużycia sprzętu

Grupa obserwacyjna

Za przebiegiem trasy obserwował cały pozostały skład ekspedycji pod kierownictwem trenera zespołu W. Elczibekowa. Zespół miał utrzymać łączność radiostancją typu „Tulipan”.

DZIENNIK OBSERWACJI

28 lipca 11:30 — dwójka Putiniec–Gromow wyszła na obróbkę. 12:00 — rozpoczęli pracę z bergschrunda. 12:20 — wyszli ku skałom. 13:20 — wrócili do obozu.

30 lipca 6:00 — dwójka Putiniec–Gromow rozpoczęła wspinaczkę po zawieszonych linach. 8:00 — reszta uczestników rozpoczęła wspinaczkę. 9:00 — łączność. Wszystko w porządku. Odwołano 12-godzinną łączność. 11:30 — pierwszy zaczął pracować na skłonie lodowcowym. Pozostali przechodzą przygotowaną część, wyciągają plecaki. 15:00 — pierwszy pracuje na skałach. Łączność. Wszystko w porządku. Zameldowali, że dolna część jest kamieniołonna. 18:00 — łączność. Rozpoczęli przygotowywanie stanowiska. 20:30 — wszyscy zebrali się razem. 21:00 — łączność. Uporządkowali się na noclegu leżącym.

31 lipca 9:00 — łączność. Jedzą śniadanie, przygotowują się do wyjścia. Zdecydują się iść lewym skrajem, pod osłoną bastionu przed spadającymi kamieniami. 10:00 — pierwszy rozpoczął pracę. 12:00 — łączność. Wszystko w normie. 12:30 — pierwszy pracuje, kierując się w prawo na lodowcowy grzebyk. Metrów sto niżej idzie wyciąganie plecaków. 15:00 — brak łączności. 16:00 — łączność. W poprzedniej godzinie Muliukow z radiostancją przechodził skomplikowany odcinek. Wszystko w porządku. 18:00 — łączność. Zajęci są budowaniem stanowiska, reszta podciąga się. 19:00 — na ścianie pojawił się namiot. 21:00 — łączność. Uporządkowali się w normie.

1 sierpnia 9:00 — łączność. Odpoczęli dobrze, przygotowują się do wyjścia. 10:00 — pierwszy rozpoczął pracę. 12:00 — łączność. Meldowali, że wspinaczka jest bardzo trudna. Odwołali następną łączność. 13:00 — zaczęli wyciągać plecaki. Pierwszy pracuje dalej. 16:00 — wyciągają plecaki. 18:00 — łączność. Zatrzymali się na nocleg, wyżej po ścianie po pojawieniu się słońca biją kamienie. Ustalili łączność na 8:00 rano.

2 sierpnia 8:00 — łączność. Wszystko w porządku, kamienie nie biją. Szykują się do wyjścia. Przenocowali siedząc na plecakach. 8:30 — pierwszy rozpoczął pracę. 11:30 — pierwszy wyszedł na granicę czarnych skał. 12:00 — łączność. Wszystko w normie. Następną łączność odwołali, przed nimi trudna praca. 13:30 — pierwszy wyszedł pod pionowe skały, „czarny pas”, niżej idzie wyciąganie plecaków. 18:00 — łączność. Szykują się do noclegu i obróbki. 20:30 — wszyscy zebrali się razem, pierwszy zszedł, zawiesiwszy około 60 m liny. 21:00 — łączność. Uporządkowali się, siedząc na plecakach. Obrobili 70 m bardzo trudnych skał. Łączność na 8:00 rano.

3 sierpnia 8:00 — łączność. Przesiedzieli w normie. Pierwszy rozpoczął pracę. 12:00 — łączność. Wciągają plecaki, rozdzieleni po ścianie, inaczej plecaki nie idą przez kominy. 13:00 — zebrali się na końcu obrobionej części. 14:00 — pierwszy poszedł dalej. 15:00 — łączność. W związku z nadciągającą niepogodą spróbują wyjść na grzebień wierzchołkowy. Następna łączność jest odwołana. Po 21:00 będą na łączności co godzinę. Łączność będzie po wyjściu na grzebień. 21:00 — brak łączności. Jak długo było widać, zespół szedł w bardzo szybkim tempie. Do grzebienia zostało niewiele. 22:00 — brak łączności. 23:00 — łączność. Wszystko w porządku. Znajdują się na grzebieniu, urządzili się na nocleg.

4 sierpnia 9:00 — łączność. Niepogoda, zdecydowali się przeczekać dzień. Łączność do jutra.

5 sierpnia 9:00 — łączność. Niepogoda, czekają na poprawę. Łączność na 15:00. 15:00 — łączność. Rozpoczęli szturm. Pogoda jest bardzo zła. Ustalili łączność co godzinę, będą wychodzić w miarę możliwości. 19:00 — łączność. Wierzchołek. Rozpoczynają zejście. 22:00 — łączność. Wszystko w porządku. Znajdują się w namiocie.

6 sierpnia 9:00 — łączność. W związku z niepogodą podjęto decyzję o zejściu wariantem: przełęcz Zimowszczikow – lodowiec Witkowskiego. Ustalili spotkanie na przełęczy Abdukagor. Łączność zakończona.

10 sierpnia 8:20 — dostrzeżono grupę na lodowcu Witkowskiego. 15:20 — zespół został spotkany na przełęczy Abdukagor.

Dodatkowe dane

Pod względem charakteru przebyta ściana jest porównywalna z płn.-wsch. ścianą p. Komunizma, ale technicznie jest o wiele bardziej skomplikowana, rzeźba jest bardziej rozczłonkowana. Kolejnym grupom zalecamy pracę w małych składach w związku z brakiem stanowisk dla noclegów i względną kamieniołonną trasą dla bardziej mobilnego jej przejścia. Każdy dodatkowy dzień na ścianie zwiększa stopień ryzyka. Szybkie przejście trasy przez nasz zespół wynika nie tylko z dobrej formy sportowej uczestników, ale również z użycia lekkiego, wygodnego sprzętu i odzieży.