Opis

Wejście na pik Przedowyi przez Północno-Zachodnią grań (pierwowzorcowanie trasy)

Informacje geograficzne

Pik Przedowyi (6056 m) znajduje się w rejonie najwyższej części lodowca Fedczenko, w północno-zachodnim odgałęzieniu pasma Jazgulemskiego, które odchodzi na północny zachód od piku 26 Komisarzy Bakijskich (patrz schemat).

Północno-wschodnie stoki odgałęzienia są strome i skrywają wiszące lodowce; zachodnie stoki są mniej strome i składają się z zarośniętych skał i stromych zlodowaconych osypów, większa część których jest pokryta śniegiem. Północno-zachodnia końcówka odgałęzienia urywa się stromymi skałami w stronę lodowca Fedczenko (patrz fotografia ogólnego widoku p. Przedowego).

Najwyższa część lodowca Fedczenko ma stosunkowo spokojny relief z dużą liczbą zamkniętych szczelin. U końcówki odgałęzienia szczeliny są szerokie, otwarte.

Przed opisywanym wejściem pik Przedowyi został zdobyty dwukrotnie: przez grupę Dobrynina (12 sierpnia 1960 r.) i grupę Miklewicza, która dokonała wejścia na pik 26 Komisarzy Bakijskich. Oba razy wejście było wykonywane od strony zachodnich stoków — najłatwiejszych do zdobycia — ocenionych na 3B kat. trudn.

Podejścia

Podejścia do piku Przedowego były realizowane według następującej trasy.

Z Dolnego Bazy (wysokość 3900 m), położonego na brzegu jeziora u zbiegu lodowca Kaskadowego z lodowcem Abdukagor, do Górnego Bazy na lodowcu Fedczenko (wysokość 5000 m) i dalej do obozu pod pikiem Rewolucji (z którego było prowadzone obserwowanie wejścia na pik Rewolucji grupy Myszlajewa); patrz schemat.

Wyjście na lodowiec Fedczenko było realizowane przez przełęcz Abdukagor (wysokość 5100 m). Droga na przełęcz Abdukagor prowadziła po lewej stronie lodowca Abdukagor. Lodospad był przechodzony również trzymając się lewej strony lodowca, a z podniesieniem wyżej — głównie po jego środkowej części.

Lodowiec Abdukagor w drugiej połowie lata może przedstawiać duże trudności podczas jego przechodzenia. W środkowej części jego trzeba obchodzić dużą liczbę szczelin. Wyżej lodowiec jest zamknięty, ale również z dużą liczbą szczelin, dlatego trzeba iść tylko w wiązce i z dużą ostrożnością.

Podniesienie z Dolnego Bazy (3900 m) do Górnego Bazy (5000 m) zajmowało jeden dzień (około 10 godz.).

Podejścia z Górnego Bazy do obozu pod pikiem Rewolucji prowadziły po środkowej części lodowca Fedczenko z przybliżeniem do jego prawego brzegu i następnie na wschód, w kierunku piku Grina.

Lodowiec Fedczenko:

• obfituje w zamknięte szczeliny, przedstawiające duże niebezpieczeństwo;
• szczególnie w drugiej połowie sierpnia pod koniec dnia mosty śnieżne stają się niewiarygodne;
• był przechodzony w wiązce;
• przemieszczanie może być znacznie ułatwione z pomocą nart.

Ta część podejść zajmuje jeszcze jeden dzień (około 5–6 godzin).

Wejście

17 sierpnia 1962 r. uczestnicy wejścia o 5:00 zeszli po lodowcu do miejsca podniesienia na północno-zachodnią grań piku Przedowego. Zjazd był przedłużony na nartach i zajął tylko około 30 min.

Dla wygody opis trasy podniesienia jest podzielony na odcinki, oznaczone również na schemacie profilowym i na fotografiach wierzchołka.

R1. Podniesienie zaczyna się po stromej dużej osypie w kierunku koryta. Najpierw po prawej stronie, potem po lewej; dalej w koryto ze stromymi ścianami, i w górę przylegając do lewej ściany aż do wyjścia z koryta. Ten odcinek ma niebezpieczeństwo spadających kamieni i musi być przechodzony przed oświetleniem grani przez słońce. Po szerokiej półce, trawersując ścianę, wychodzimy na mocno zniszczone skały średniej trudności. Ubezpieczenie jest naprzemienne przez występy. Dochodzimy do komina z kamiennymi zatyczkami. Po kominie podnosimy się w górę na wystające skały. To jest najtrudniejszy odcinek skalny trasy, który wymagał około 2 godz. 30 min wytężonej pracy. Ubezpieczenie — przez występy i wbite w skały haki.

R2. Komin wyprowadza na ramię. Dalej skały średniej trudności i mocno zniszczony stromy grzbiet z małymi żandarmami, które są łatwo obchodzone.

R3. Grzbiet wyprowadza pod wysokie żandarmy z charakterystycznym ostrym wierzchołkiem. Trawersujemy na prawo, potem przechodzimy przez niezbyt głęboki przepad i z południowo-zachodniej strony podnosimy się na wierzchołek żandarma. Tutaj jest ułożony kontrolny kopiec „zdjęcie № 1”.

R4. Po żandarmerii droga prowadzi prawie po poziomym i szerokim grzbiecie z mocno zniszczonych skał. Północno-wschodnie stoki jego – śnieżno-lodowe; zachodnie – pokryte dużą osypią i niżej urywające się dużymi skałami.

R5. Obchodzimy z prawej strony po osypie ostry żandarm (palec) i następnie po skałach i śniegu podchodzimy pod stromą ścianę (patrz zdjęcie № 2). Wysokość ściany wynosi około 60 m.

R6. Ściana jest obchodzona z lewej strony (zdjęcie № 3) po bardzo stromym śnieżnym wzniesieniu (zdjęcie № 4), które wyprowadza na jeszcze bardziej stromy północno-wschodni stok grzbietu (patrz zdjęcie № 5). Przechodzenie tego odcinka wymaga dużej ostrożności, ponieważ poniżej znajduje się lodowy zrzut wiszacego lodowca. Pośrednie ubezpieczenie jest organizowane na wystającym ze śnieżnego stoku (około w połowie tego odcinka) ostrym skalnym występie (zdjęcie № 5).

R7. Wychodzimy na śnieżny grzbiet z głębokim śniegiem. Odcinek nie przedstawia technicznej trudności.

R8. Podniesienie po lekkich skałach. Z powodu obecności lodu nalotowego i braku dogodnych dla ubezpieczenia skalnych występów, w jednym miejscu trzeba dla ubezpieczenia wbić hak.

R9. Stromy śnieżny wznos (około 80 m).

• Z zachodniej strony śnieżny występ urywa się w przepaść.
• Wymaga ostrożności i starannego ubezpieczenia.
• Pod nietrwałym, załamywaniem się nawarstwieniem — sypki śnieg, znacznie utrudniający podniesienie.
• Bliżej do skał — warstwa śniegu jest cieńsza, ale spotyka się lód (patrz zdjęcie № 6).

R10. Grzbiet, po którym prowadzi dalsza droga, przedstawia:

• Odcinki lekkich skał, zasypanych śniegiem.
• Osypie, odsłonięte z południowo-zachodniej strony.
• Śnieżne wzniesienia.

Technicznych trudności podczas przechodzenia odcinka nie było (zdjęcie 7).

R11. Wzniesienie grzbietu.

• Skały mocno zniszczonych skał.
• Śnieg, który je pokrywa, w środku dnia ma słabe przyleganie do skał.
• Przy ruchu wymaga ostrożności i ubezpieczenia.

R12. Po wyjściu na śnieżne ramię zaczyna się podniesienie na ostry i stromy śnieżny grzbiet z nawisem w górnej części jego (zdjęcie 8).

R13. Po niezbyt głębokim spadku w śnieżnym grzbiecie droga jest zagrodzona wyjściem:

• Stromych, mocno zniszczonych skał.
• Zacementowanych lodem nalotowym.
• Przykrytych z góry śniegiem.

Wymagała oczyszczenia lodu i śniegu z pomocą czekanem i rąbania stopni (zdjęcie № 9).

R14. Trasa prowadzi po stromo opadającym śnieżnym grzbiecie z nawisem, zwisającym w lewą stronę. Pośrodku grzbietu wznosi się skalna wieża, która jest obchodzona z lewej strony po nawieś. (Patrz fotografia trasy, odcinek R16).

Za skalną wieżą na grzbiecie jest dogodna dla odpoczynku platforma.

R15. Po stromym i wąskim śnieżnym wzniesieniu grzbietu z wyjściem skał (zdjęcie № 10) grzbiet znacznie się rozszerza i staje się mniej strome (patrz fotografia trasy, odcinek R17).

R16. Długi i szeroki śnieżny grzbiet, z rzadkimi i nieznacznymi wyjściami skał, wyprowadza na wierzchołek. (Zdjęcie 11).

Wierzchołek jest śnieżny, z dużym nawisem na północną stronę. Kopiec znajduje się nieco poniżej najwyższego punktu wierzchołka, na wolnym od śniegu odcinku, wychodzących zniszczonych skał.

Na wierzchołek grupa weszła o 15:30. Zdjęto kartkę grupy A. Miklewicza.

Zjazd

Zjazd z wierzchołka grupa rozpoczęła o 16:00. Trasa zjazdu na początku prowadziła według drogi podniesienia; mniej więcej w połowie grzbietu (odcinek R12) kierunek zjazdu zmienili w stronę południowo-zachodniego stoku.

Zjazd był realizowany według następującej trasy:

• z grzbietu po stromym kontrforsie grupa zeszła do spadku skał;
• przeszła w koryto;
• następnie wyszła na stromy śnieżny stok, po którym zeszła na lodowiec.

Podczas zjazdu trzeba było zachować ostrożność, ponieważ w niektórych miejscach spotykał się lód. Zjazd do miejsca opuszczenia nart został zakończony o 19:15.

O 20:30 grupa wróciła do miejsca noclegu pod pikiem Rewolucji.

Porównawszy przebytą trasę z trasami poprzednich wejść w tym i innych rejonach, grupa ocenia ją jako trasę 4B kat. trudn.

Obliczenie czasu wejścia (z podejściami)

Lista uczestników wejścia na pik Przedowyi przez północno-zachodnią grań

Opis sporządzili:

• PEKARSKI W. W.
• LINDT I. I.

Schemat profilowy wejścia na pik Przedowyi przez północno-zachodnią grań

Znaki umowne

• Numery fotografii, wykonanych na trasie (z napisu fot.)
• Odcinki trasy według opisu
• Trasa wejścia