100

NA PIERWSZEŃSTWO C.C.C.P.

Pik Engelsa

po Południowo-Wschodniej ŚCIANIE (Południowo-Zachodni PAMIĄR)

1. Kawienienko 15,0
2. Zaic P.W.
3. Lewin B.W.
4. Filippow D.A

Ekspedycja M.G.S. D.S.O. «SPARTAK» MOSKWA 1968 r.

14 i 15 lipca zejście z wierzchołka po trasie 5 kat. sloż. Bardzo dużo śniegu.

Kapitan drużyny P.M.S. (W. Kawienienko)

Trener drużyny MS (A. Martynowski) " " września 1968 r.

www.alpfederation.ru ↗

Wspinaczka

1 dzień — 4 lipca 1968 r.

Ze wszystkich oznak pogoda ustaliła się na długo. Z obozowiska podstawowego idziemy dobrą ścieżką do tymczasowego obozowiska — 4600 m. Często występuje głęboki śnieg. Za 10–12 dni go na pewno nie będzie.

2 dzień — 5 lipca 1968 r.

Wychodzimy o 5:00 rano. Po dobrej naście idziemy na płaskowyż między pikami Engelsa i Danilajtisa. Idziemy szybko, plecaki mamy lekkie, ponieważ biwakowe wyposażenie i produkty zostały dostarczone na grań. Bardzo dużo śniegu — to bez wątpienia utrudnia marsz. Do 13:00 wychodzimy na grań, a po godzinie podchodzimy do zapasów i zatrzymujemy się na biwak. Znaleźliśmy zeszłoroczne zapasy Odeskiej grupy. Około godziny zajęło nam wydeptywanie placu na niewysokim śnieżnym stoku. Opracowujemy dwie liny trasy i kładziemy się spać.

3 dzień — 6 lipca 1968 r.

Pierwsza dwójka wyszła o 8:00. Skały zdążyły się już nagrzać. Byłoby znacznie przyjemniej iść, gdyby nie duża ilość śniegu i lodu na trasie. Występy i zaczepy długo trzeba oczyszczać ze śniegu. Dużo czasu zajmuje organizacja asekuracji. Większość odcinków została pokonana bez plecaków. Plecaki wyciągamy za pomocą samohamującego się bloku. Jeszcze w zeszłym roku ten blok został sprawdzony podczas wspinaczki i obecnie znacznie ułatwia uciążliwą pracę. Przed nami ogromny żandarm. Niemal wszystkie skały są pokryte lodem i śniegiem. Żeby nie zwieszać się na noc na trudnych skałach, o 16:00 zatrzymujemy się na biwak. Jedna dwójka idzie na obróbkę, a jedna zajmuje się organizacją biwaku.

4 dzień — 7 lipca 1968 r.

Wychodzimy o 8:00. Z powodu dużej ilości śniegu i lodu nie udaje się przebyć żandarma wprost. Rozpoczynamy obchód po prawej stronie po bardzo trudnych zaśnieżonych skałach. Występują skrajnie trudne odcinki. Trudno zorganizować asekurację. Z powodu dużej ilości lodu i śniegu ciężko znaleźć szczeliny dla haków, dlatego często trzeba wbijać szlamburne haki.

5 dzień — 8 lipca 1968 r.

Pogoda doskonała. Szybko przechodzimy dwie liny, obrobione wczoraj wieczorem. Strome skały z małą ilością zaczepów. Znów lód i śnieg na skałach bardzo utrudniają marsz. Wiele odcinków można by było przechodzić, wykorzystując szczeliny i wewnętrzne kąty, ale obecnie wszystko zalane jest lodem. Trzeba iść obok po skrajnie trudnych skałach. Pod koniec dnia wychodzimy do następnego stopnia, u podstawy którego wyrąbujemy dobry plac w gęstym śniegu.

6 dzień — 9 lipca 1968 r.

Za dzień zostało pokonane tylko dwie liny skrajnie trudnych skał, zalanego lodem. O 5:00 wieczorem trzeba było zatrzymać się na nocleg, ponieważ przed nami był stromy skalny pas z wystającymi fragmentami. Potrzebne były trzy godziny na obróbkę 35 m skał. Na jednym z odcinków znaleźliśmy dwa duralowe kliny, wbite przez poprzednią grupę. Kiedy dwójka wróciła z obróbki, już rozstawiony był namiot na śnieżno-lodowym placu.

7 dzień — 10 lipca 1968 r.

Za dzień zostało pokonane 190 m. Czuje się zmęczenie, każdy plecak wyciągamy z 4–5 postojami. Przed nami ostatni skalny pas przed wyjściem na lodową czapę. Pod ścianą dobre noclegi. Znaleźliśmy tur i puszkę po kawie, ale puszka była pusta. Pierwsze wrażenie, że pas jest niedużo skomplikowany, okazało się błędne. Bezpośrednio od noclegu w górę idą strome skały o budowie dachówkowej. Na nich niemożliwe jest zorganizowanie asekuracji. Trudnym trawersem schodzimy na trzy liny w lewo. Głęboki śnieg pod skałami, możliwe lawiny. Podchodzimy do stromego śnieżnego żlebu, który prowadzi do lodowej czapy. Sądząc po opisach poprzednich grup, oni szli tędy, ale obecnie ta droga jest skrajnie niebezpieczna. Bardzo lawiniasty śnieg. Trzeba wrócić i zacząć obróbkę skał lewym od namiotu o dwie liny. Występują pojedyncze monolityczne fragmenty, gdzie jest możliwość zorganizowania niezawodnej asekuracji.

8 dzień — 11 lipca 1968 r.

Skrajnie skomplikowana skalna robota. Trzykrotnie trzeba było przechodzić wystające fragmenty i skalne gzymsy. Ale chyba najgorszy był skalny żleb ze skałami o budowie dachówkowej. Żleb prawie cały zalaný lodem o grubości 5–7 cm. Z wielkim trudem udaje się zorganizować asekurację. Po żlebie wychodzimy na stromy śnieg pod czapą. Nocleg niezbyt wygodny, ale jednak śpimy leżąc.

9 dzień — 12 lipca 1968 r.

Głęb