PASAŻ WSPINACZKOWY

1. Klasa wspinaczki — wysokogórsko-techniczna.

2. Rejon wspinaczki — Południowo-Zachodni Pamir, pasmo Szachdaryjski, dolina Kinty-Dżerab.

3. Szczyt — pik Engelsa 6510 m po Południowej ścianie.

4. Przewidywana kategoria trudności — 6.

5. Charakterystyka marszruty:

   różnica wysokości — 1300 m, długość odcinków 5–6 kat. trudn. — 912 m; średnie nachylenie części skalnej — 75°, średnie nachylenie odcinków 5–6 kat. trudn. — 85°.

6. Zakotwiczono: do asekuracji, do stworzenia punktów zaczepienia. skalnych 137, 70; lodowych 0, 0; śrubowych 0, 14.

7. Czas marszu — 3 godz. 30 min.

8. Liczba noclegów — 11, w tym 5 „siedzących” i 6 „leżących”.

9. Skład zespołu:

10. Trener zespołu — Popow Wiktor Pawłowicz — MS.
11. Wyjście na trasę 29 lipca 1978 r., powrót do bazy 2 sierpnia 1978 r.

Trasa zespołu CS FiS po Południowej ścianie piku Engelsa 29 lipca – 9 sierpnia 1978 r.

Profil środkowej i górnej części trasy (zdjęcie z piku Czjurlienisa).

Profil środkowej części trasy. Zdjęcie z przełęczy piku Engelsa — 40 lat LKSMU (wykonane podczas schodzenia). www.alpfederation.ru ↗

Różnica wysokości — 1300 m, w tym części skalnej — 1100 m; Długość trasy — 1980 m; Średnie nachylenie — Nachylenie części skalnej ~ 75° Długość odcinków 5–6 kat. trudn. — 900 m Nachylenie odcinków 5–6 kat. trudn. (średnie) — 85° Czas marszu — 3 godz. 30 min Zakotwiczono: 221 (w tym śrubowych — 14).

Opis wejścia na pik Engelsa po Południowej ścianie

27 lipca 1978 r. o 14:00 zespół wyszedł z bazy i o 18:30 dotarł do noclegu „5000” na końcu moreny pod lodowcem przed pikiem Engelsa.

28 lipca odbyła się przewóz wszystkich ładunków do obozu szturmowego na lodowcu. Dokonywano ostatnich obserwacji trasy i przygotowań sprzętu do pracy.

29 lipca o 8:40 zespół wyszedł z obozu szturmowego. Na początek wzięto wszystko, co było potrzebne do obróbki dolnej części ściany. Droga prowadziła wzdłuż krawędzi lodospadu, po prawej stronie. Tu zostało zawieszonych 200 m poręczówek, umocowanych na skalnych hakach i lodorubie. Następnie trawers w lewo, z podjazdem pod ścianę prowadził do dogodnego miejsca na biwak.

O 11:40 zespół był na miejscu pierwszego noclegu na trasie pod ścianą w R2. W. Forostian i I. Chackiewicz zostali tutaj, by obrobić początek ściany. Pozostali członkowie zespołu wrócili do obozu szturmowego, by dostarczyć pod ścianę pozostałą część ładunku. O 18:00 trójka podeszła ponownie pod ścianę i zaczęła przygotowywać platformę na namiot. Dwójka obrabiała odcinek R3, który był częściowo pokonywany z użyciem sztucznych punktów zaczepienia (drabinek).

Następnego dnia, 30 lipca, dwójka Forostian—Chackiewicz, podnosząc się na zaciskach po linie, zaczęła obrabiać odcinek R4, gdzie występujący wewnętrzny narożnik był przerywany dużym gzymsem. G. Poliakow i A. Dawydow poszli za nimi i podciągali plecaki w dwóch podejściach do R3, gdzie planowano organizację biwaku. W. Karabasz szedł ostatni, wybijając pozostałe haki.

Na półce noclegowej w R3 udało się zbudować stanowisko, na którym można było usiąść w namiocie. Można było tam również przygotować lód do przyrządzania posiłków.

Przednia dwójka obrabiała kolejny odcinek do 19:30. Używano:

• zakładek,
• klinów,
• haków szwelkowych.

Pierwszy, na podwójnej linie, w galoszach szedł Forostian. Za dzień udało się zawiesić 70 m liny, stosując głównie sztuczne punkty zaczepienia.

31 lipca grupa pokonywała wcześniej obrobiony odcinek i jednocześnie trwało dalsze zdobywanie przedniej dwójki (znowu duża liczba sztucznych punktów zaczepienia). Na tych odcinkach górna część ściany mocno nawisa, tu czasami spada lód, i dla zapewnienia bezpieczeństwa wspinaczki po poręczówkach lina nie była całkowicie zwalniana z haków, a uczestnicy szli po linie blisko ściany.

Po podniesieniu uczestników na 100 m do R5 stamtąd zorganizowano podciąganie plecaków. Korekta i współdziałanie odbywały się za pomocą radia, przy użyciu dwóch radiostacji „Witalka”.

Na prośbę z góry został tam podany w plecaku foliowy worek z lodem, ponieważ na miejscu nowego noclegu nie było ani wody, ani lodu.

Pod koniec dnia plecaki i cała grupa były na skalnym balkoniku w R5, gdzie urządzono „siedzący” nocleg. Powyżej miejsca noclegu rozciągnięto 40 m poręczówek po bardzo luźnych skałach z ziemią na półkę, na której planowano zorganizować następny biwak i obrobić stamtąd odcinek ściany.

Rankiem 1 sierpnia grupa przeniosła się na półkę w R7, i dwójka Forostian—Chackiewicz prowadziła obróbkę następnego trudnego odcinka. Pierwszego zawsze łączył z tymi poniżej 100-metrowy rep шнур, za pomocą которого regularnie przekazywano wymagany sprzęt, a także żywność i wodę.

Już poprzedniego dnia widzieliśmy, że na ścianie w ciągu dnia pojawiają się duże strumienie wody, których nie było w tych miejscach podczas rekonesansu i obserwacji za trasą. A tego dnia obrabiany odcinek trasy około 12:00 zaczął być silnie zalewany wodą. Wraz z wodą często leciały kawałki lodu i kamieni.

Upadek kawałka lodu spowodował utratę równowagi i zerwanie się Forostiana z zawieszonym na podwójnej linie asekuracyjnej. To spowodowało konieczność odejścia od planowanej trasy i kontynuowania ruchu w górę po wewnętrznym narożniku, który znajdował się 50 m na lewo od pierwotnej ścieżki i gdzie niebezpieczeństwo spadania lodu i kamieni było znacznie mniejsze.

Rankiem 2 sierpnia ostatecznie wyjaśniono stan Forostiana, i dwójka Karabasz—Chackiewicz poszła obrabiać odcinki R8–R10, przechodzone głównie w sposób swobodny. Pod koniec dnia zostały zawieszone liny pod szarą ścianę i przygotowano linę do podciągania plecaków. Podczas obróbki, jak i wszędzie na trasie:

• pierwszy szedł w galoszach
• użyto podwójnej liny

Przenocowawszy na dawnym miejscu w R7, rankiem 3 sierpnia grupa podniosła się pod szarą ścianę, przy czym do ruchu użyto równolegle obu lin — wiszącej bezpośrednio i po hakach. To pozwoliło szybciej się podnieść w porannych godzinach, gdy zagrożenie spadającymi kamieniami i lodem jest minimalne. Wyciągnąwszy plecaki pod szarą ścianę w R10 (łączność jak zwykle na „Witalkach”), rozpoczęto obróbkę szarej ściany.

Ruch odbywał się w następujący sposób:

• Dwójka Karabasz—Poliakow zawiesiła 180 m liny pod „rdzawy” pas (odcinki R11–R15).
• Ruch odbywał się w sposób swobodny.

4 sierpnia grupa podniosła się po poręczówkach i zorganizowała „siedzący” biwak pod „rdzawą” ścianą w R15. Obrabiać trasy w tym dniu nie zdołano z powodu silnych strumieni wody w tych godzinach.

Rankiem 5 sierpnia dwójka Chackiewicz—Poliakow rozpoczęła obróbkę tego najtrudniejszego odcinka, który reprezentował moknące, nawieszające się skały z małą liczbą pęknięć. Ruch odbywał się na sztucznych punktach zaczepienia, czasami używano haków śrubowych. Do wieczora zostało zawieszonych 60 m liny (odcinki R16–R20).

6 sierpnia weszli po oblodzonych linach, wyciągnęli plecaki i od razu dwójka Poliakow—Chackiewicz zaczęła przechodzić następny bardzo trudny odcinek — ścianę z gzymsem, gdzie u góry były luźne, nietrwałe skały (odcinek R21). Z wielkim wysiłkiem ten odcinek został pokonany; wyciągnięto plecaki i zrobiono wreszcie „leżący” nocleg na osypiskowej półce w R22. Najtrudniejsza część ściany została pokonana, ale przed nami jeszcze długi i trudny kontrfors.

Rankiem 7 sierpnia, w parach, przeszli „baranie łby”, skalne półki i podnieśli się na zniszczony grzebień kontrforsa (odcinek R23). Po poręczówkach przenieśli plecaki pod basztę (odcinek R24). Dwójka Chackiewicz—Poliakow obrabiała trasę, pozostali podciągali plecaki na pierwszą basztę, gdzie była bardzo wygodna platforma na namiot (R25). Wyżej był duży kontrfors z gzymsem, który pod wieczór został prawie całkowicie obrobiony przez przednią dwójkę (odcinek R26).

8 sierpnia przejście nawisłej części zostało zakończone. Wyciągnięto plecaki, przekąsili i, po wcześniej zawieszonych linach, przenieśli plecaki do miejsca następnego noclegu w R29. Stąd 3 liny do grzebienia. Jutro będziemy na szczycie! Z entuzjazmem budujemy dobrą platformę i kładziemy się spać.

Rankiem 9 sierpnia wychodzimy o 9:30. Po przejściu po skałach i półkach (odcinki R29–R30), wychodzimy na wierzchołkowy grzebień. Lot odbywa się z szczególną asekuracją, i oto — wierzchołek.

Zejście idzie po trasie 5A kat. trudn. na przełęcz ku pikowi 6318 i dalej po śnieżno-lodowych stokach ku Zachodniemu Grzbietowi piku 6318 na lodowiec Zúgwand.

Przenocowawszy pod przełęczą „5200”, następnego dnia, 10 sierpnia, grupa przybyła do obozu na „łące cebulowej”, gdzie odbył się rozbiór wspinaczki z członkami komisji sędziowskiej.

2 sierpnia grupa zeszła do bazy.

Odcinki R16–R18

Odcinek R18