Paszport wspinaczki
- Klasa wspinaczki: Wysokościowo-techniczna.
- Rejon wspinaczki: Południowo-Zachodni Pamir.
- Szczyt, jego wysokość i trasa wspinaczkowa: na Togu (6141 m) północno-wschodnim grzbietem.
- Proponowana kategoria trudności: 4A
- Charakterystyka trasy: różnica wysokości około 1640 m; średnie nachylenie 32°; długość odcinków: R1 — 1700 m R2 — 1090 m R3 — 2240 m R4 — 340 m
- Użyto haków: do asekuracji — skalnych 20, lodowych 12; do tworzenia punktów asekuracyjnych — sztyftów.
- Czas wspinaczki: 25 godz. 30 min
- Liczba i charakterystyka biwaków: 29 lipca 1978 r. W lodowym kociołku. Pogodnie. Dobry. 31 lipca 1978 r. W lodowym kociołku. Pogodnie. Zimno. Dobry.
- Nazwisko, imię, patronim lidera i uczestników, ich kwalifikacje sportowe:
- Korienkow J.N. KMS — lider
- Izmailow W.N. KMS
- Paszkow P.M. 1. kat. sport.
- Zyrianow W.N. 1. kat. sport.
- Udałow S.P. 2. kat. sport.
- Trener zespołu: Kurgin Siergiej Nikołajewicz MS — instruktor.
- Data rozpoczęcia i zakończenia wspinaczki: Rozpoczęcie: 30 lipca 1978 r. Zakończenie: 1 sierpnia 1978 r.
Mapa-schemat rejonu wspinaczki
Krótki opis podejścia do trasy
29 lipca 1978 r. Grupa wyszła z obozu bazowego, położonego na prawym brzegu rzeki Nispar, o 14:00. Przez trawiaste stoki przechodzące w piargi, u podnóża prawej (orograficznie) części lodowca Nispar w rejonie Togu. Biwak rozbity został na polanie przy jeziorze, którego wschodni brzeg jest obramowany skośnymi płytami. Wysokość około 4500 m. Od obozu bazowego do polany przy jeziorze — 5–6 godz.
| Data | Oznaczenie | Średnie nachylenie w ° | Długość w m | Charakter ukształtowania terenu | Kat. trudności odcinka | Stan | Pogoda | Haki skalne | Haki lodowe | Haki sztyftowe |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 30 lipca 1978 r. | R0–R1 | 10 | 1200 | piargowy stok | 1 | |||||
| R1–R2 | 20 | 1000 | lodowiec | 2 | ||||||
| R2–R3 | 35 | 800 | lodowiec | 3 | zamknięte szczeliny | Pogodnie | przez czekany | |||
| R3–R4 | 15 | 30 | lodowiec | 1 | ||||||
| 31 lipca 1978 r. | R4–R5 | 35 | 400 | śnieżno-lodowy wzniesienie | 4 | zamknięte szczeliny | Zimno | przez czekany | ||
| R5–R6 | 65 | 40 | skalne wzniesienie, kąt wewnętrzny | 4 | zniszczone | 4 | ||||
| R6–R7 | 20 | 200 | piargowy grzbiet | 1 | bardzo zniszczone | |||||
| R7–R8 | 10 | 120 | skalny grzbiet | 3 | nagromadzenie czarnych płyt | jednocześnie | ||||
| R8–R9 | 10 | 90 | piargowe półki | 2 | Pogodnie | |||||
| R9–R10 | 50 | 60 | żleb | 3 | oblodzone skały | występy | ||||
| R10–R11 | 45 | 80 | lodowe wzniesienie | 4 | 3 | |||||
| R11–R12 | 40 | 120 | śnieżno-lodowy grzbiet ze skalnymi wyspami | 4 | 4 | |||||
| R12–R13 | 80 | 40 | żółty żandarm | 4 | monolit | 7 | ||||
| R13–R14 | 15 | 80 | skalny grzbiet | 3 | zniszczone | występy | ||||
| R14–R15 | 50 | 20 | lodowe wzniesienie | 4 | 3 | |||||
| R15–R16 | 10 | 100 | śnieżny grzbiet | 3 | firn | |||||
| R16–R17 | 60 | 40 | skalna ścianka | 4 | oblodzone skały | 5 | ||||
| R17–R18 | 15 | 150 | śnieżny grzbiet | 3 | firn | |||||
| R18–R19 | 45 | 30 | skalne wzniesienie | 3 | oblodzone skały | 4 | ||||
| R19–R20 | 15 | 600 | śnieżny grzbiet | 3 | firn |
- Czas wyjścia — 7:40
- Na szczycie — 17:25
- Czas dotarcia do biwaku — 21:00
- Czas wspinaczki — 12 godz.
Warunki biwaku: lodowy kociołek. Dobre.
Krótkie wyjaśnienie do tabeli
30 lipca 1978 r. Na trasę grupa wyszła o 7:00. Początek niezbyt trudny: piargowe stoki, następnie moreny lodowca Nispar. Lodowiec na początku trasy jest łagodny. Następnie jego nachylenie wzrasta. Pojawiają się szczeliny. Około 5000 m zaczyna być odczuwalna wysokość. Bardzo gorąco. Powietrze ciężkie i duszne. W związku z tym ruch grupy zwalnia. Przechodzimy stromy śnieżno-lodowy "łeb". Dalej lodowiec staje się łagodniejszy i prowadzi nas do lodowego kociołka, powyżej którego zaczyna się północno-wschodni grzbiet. Tutaj decydujemy się na zorganizowanie biwaku. Dwójka idzie na obróbkę trasy. Tutaj zostały pokonane odcinki (R0–R4) i obrabiane odcinki (R4–R6). Wysokość — 5300 m.
31 lipca 1978 r. Wychodzimy o 7:40. Stopnie przygotowane wczoraj przez dwójkę "obrabiających" podmarzły i bardzo dobrze trzymają. Śnieżno-lodowe wzniesienie dlatego zostaje pokonane bardzo szybko. Z lewej strony — gzymsy! Odcinek (R4–R5).
Dalej po przygotowanych wczoraj poręczach pokonujemy:
- pierwszy żandarm grzbietu (R5–R6);
- po grzbiecie poruszamy się jednocześnie;
- dalej grzbiet jest nagromadzeniem czarnych płyt;
- ruch — z dokładną na przemian asekuracją (R6–R8);
-
- żandarm grzbietu jest obchodzony z prawej strony, idąc półkami (R8–R9);
- dalej — oblodzonym żlebem (R9–R10), który prowadzi do podstawy lodowego wzniesienia (R10–R11);
- wzniesienie jest pokonywane na przednich zębach raków z dokładną asekuracją hakową.
Kontynuując ruch w górę pomiędzy skalnymi wyspami śnieżno-lodowego grzbietu, dochodzimy do podstawy "Żółtego" żandarma (R12–R13). To drugie kluczowe miejsce trasy. Po 40 m trudnego wspinania — podniesienie na odcinek zniszczonych skał grzbietu (R13–R14).
Dalej:
- stromy lodowy "nóż" (R14–R15), który jest pokonywany z dokładną asekuracją hakową;
- omijając gzymsy śnieżnego grzbietu, podchodzimy do skalnej wyspy, oblodzonym (R15–R17); asekuracja — przez skalne haki;
- dalej kolejno występują skalne i śnieżne odcinki grzbietu;
- z lewej strony stale wiszą śnieżne gzymsy — trzeba to uwzględnić i poruszać się na prawo od linii oderwania.
Odcinek grzbietu, który wyprowadza na szczyt, reprezentuje sobą trzy śnieżne wzniesienia z następującym złagodzeniem (R17–R20).
Szczyt reprezentuje sobą ogromny lodowy gzyms. Kopiec jest po prawej stronie na skalnej wyspie, nieco poniżej najwyższego punktu.
Zejście — taką samą trasą jak podjazd. Od szczytu przez kociołek — 4,5–5 godz.
1 sierpnia 1978 r. 7:00. Przeprowadzamy zejście prawą częścią lodowca. Od miejsca noclegu do stanowisk poniżej trasy — 2,5–3 godz.
Strefa skalna.
- żandarm. Odcinki R4–R6.
Odcinek grzbietu.
Komentarze
Zaloguj się, aby zostawić komentarz