Wspinaczka na pik Wołodarskiego (5567 m), rejon Bajgaszki, została dokonana przez grupę, pracującą w składzie Wysokogórskiej Pamirskiej Ekspedycji LSU w 1968 r. Celem ekspedycji było dokonanie trawersu p. Trud — p. W. Słuckiej; wśród wyjść aklimatyzacyjnych był wyjazd w rejon lodowca Wołodarskiego.

Z lodowca Wołodarskiego możliwe są wejścia na:

• p. Urickiego,
• p. Frunze,
• p. "5757",
• p. Wołodarskiego.

W większości te trasy są niewątpliwie trasami najwyższej kategorii trudności, jednak na p. Wołodarskiego możliwy jest podjazd północnym grzebieniem, bardziej prostym. Trasa jest kombinowana — skalne żebro długości 300 m stanowi pewien interes w sensie technicznym, a dalsza droga grzebieniem daje wyobrażenie o charakterze śniegu na dużych wysokościach tego rejonu. Wspinaczkę dokonała grupa w składzie:

w okresie 7 — 9 lipca 1968 r. Poniżej podany jest szczegółowy opis trasy.

Opis trasy:

Do bazy — z miasta Osz samochodami po Pamirskim Traktcie do 245 km, przecinając rzekę Markan-Su, w górę rzeką Kara-Dżilgą do ujścia rzeki Bajgaszka i w górę rzeką Bajgaszką do grzebienia, schodzącego od środka grzebienia p. Trud — p. W. Słuckiej. Baza położona jest na wysokości około 4300 m.

Z bazy w górę rzeką Bajgaszką. Po 5–2 godzinach można przejść na grubą warstwę lodu pokrywającą rzekę, ponieważ poruszanie się po głównych stokach przy braku drogi jest utrudnione.

Po lodowej pokrywie do lodowca Wołodarskiego. Wejście na lodowiec obejściem języka po prawej stronie wzdłuż moreny rzecznej i dalej po otwartym lodowcu, umiarkowanie rozczłonkowanym, poruszanie się w kierunku p. "5740".

Tu nocleg — od bazy 6 godzin.

Od noclegu w lewo w górę po łagodnym zamkniętym lodowcu w kierunku p. Wołodarskiego. Śnieg dość pulchny, jednak miejscami utworzył się mocny firn (około godziny 12 firn już się topi). Przecinając kilka stopni płaskowyżu, podchodzimy do podstawy północnego grzebienia p. Wołodarskiego. Od noclegu — 4 godziny.