Spra­woz­da­nie z pierw­sze­go wej­ścia dru­ży­ny spor­towe­go klu­bu IT­MO na szczyt 4729 (szczyt Uni­wer­sy­te­tu IT­MO — no­wa na­zwa) za­chod­nim gra­niem Pół­noc­nej ścia­ny.

Ori­en­ta­cyj­na trud­ność 2B, Sankt Pe­ters­burg, wrzesień 2017 r.

Pasz­port wej­ścia

1. Re­jon wej­ścia

taš

2. Szczyt 4700
3. Tras­sa
4. Ro­dzaj wej­ścia
5. Prze­ciw­ność wy­soko­ści:
6. Dru­ży­na

Pe­ter­s­burg

6. Skład dru­ży­ny
7. Kie­row­nik al­pi­niz­mu
8. Cha­rak­te­ry­styka trasy: wzniesienie na prze­łęcz od pod­nó­ża — róż­ni­ca wy­soko­ści — 150 m;

dłu­gość — 400 m; prze­łęcz — Za­chod­nia wierz­cho­łek: róż­ni­ca wy­soko­ści 680 m

Pa­mi­ro-Ałaj, do­li­na Ačik-

Wschod­nia 4729, Za­chod­nia

za­chod­nim gra­niem pół­noc­nej ścia­ny, praw­do­po­dob­nie 2B kat. trud­no­ści.

tech­nicz­ne 860 m, dłu­gość 2500 m Sпор­тkлу­ба IT­MO Sankt​-

Wеj­ko W.P., KMS w al­pi­ni­zmie, Оru­džеv А.А., KMS w al­pi­ni­zmie, Wеj­ko W.P., KMS w al­pi­ni­zmie

za­chod­nia wierz­cho­łek — ws­chod­nia wierz­cho­łek:

• róż­ni­ca wy­soko­ści −30 m
• dłu­gość — 500 m

zjazd po dro­dze na górę

dłu­gość — 1600 m

9. trud­ne od­cin­ki

III kat. trud. — 90 m

10. li­czba go­dzin mar­szu

11. pun­kty ubez­pie­cze­nia

12. wa­run­ki po­go­dowe

13. ter­mi­n­y

10:00 (z no­ców­ką pod prze­łę­czą z po­wro­tem na no­ców­kę)

lodo­we kru­cze — 5, za­kład­ki — 3, do­bre

Wy­jazd z no­ców­ki — 25 li­pa 07:00, za­chod­nia wierz­cho­łek — 14:00, ws­chod­nia wierz­cho­łek — 14:40, po­wrót na no­ców­kę — 17:00

14. Ori­en­ta­cyj­na trud­ność 2B
15. Od­po­wie­dzial­ny za spra­woz­da­nie — Оru­džеv А.А.

1. T­reść spra­woz­da­nia:

• Opis wej­ścia

• Ta­be­la od­cin­ków trasy

• Pro­to­koł roz­bio­ru wej­ścia

• Ko­pie za­pi­sów po­zo­sta­wio­nych na szczy­cie

• Li­st łą­czno­ści

  1. Opis wej­ścia

Od­cinek R0–R1. Wzniesienie na prze­łęcz mię­dzy do­li­na­mi rze­ki Ko­no­k­džil­ga i Aryn­džil­ga.

Od no­ców­ki pod prze­łę­czą na­dcią­gać się na prze­łęcz po osyp­ni­skowym zbo­czu. O­syp­ni­ska drob­ne. W wcze­snych go­dzi­nach moż­li­we za­tward­nie gór­ne­go warst­wy osyp­ni­ska, co przy­czynia się do za­cho­wa­nia śla­dów wej­ścio­wych. Wzniesienie moż­li­we z kijk­ami.

Dłu­gość od­cin­ka — 400 m. Na­chy­le­nie — 15°. Ka­te­go­ria trud­no­ści — b/k

Od­cinek R1–R2. Gra­nień z żan­dar­ma­mi

Od prze­łę­czy ru­szać się po gra­niu z żan­dar­ma­mi. Żan­dar­my omi­jać z pra­wej stro­ny w kie­run­ku ru­chu po osyp­ni­skowych od­cin­kach.

• Na koń­cu od­cin­ka skal­ny wznie­sie­nie
• Ubez­pie­cze­nie jed­no­cze­śnie za wy­stę­py

Dłu­gość od­cin­ka — 300 m. Na­chy­le­nie — 20°. Ka­te­go­ria trud­no­ści — II

Od­cinek R2–R3. Skal­ny wznos

Skal­ny wznos prze­by­wa się przez wśli­zgnię­cie. Ubez­pie­cze­nie przez za­kład­ki. Moż­li­wy ob­chód wznos po lo­dzie z le­wej stro­ny w kie­run­ku ze stra­chow­ką przez lo­dowe ha­czy­ki.

Dłu­gość od­cin­ka — 40 m, na­chy­le­nie — 45°, kat. trud. — III

Od­cinek R3–R4. Gra­nień

Po­ło­gi od­cinek gra­nia do dru­giego skal­ne­go wznos. Ubez­pie­cze­nie jed­no­cze­śnie.

Cha­rak­ter re­liefu — śnież­ne zbo­cze.

Dłu­gość od­cin­ka — 300 m, na­chy­le­nie — 15°, kat. trud. — b/k

Od­cinek R4–R5. Dru­gi wznos

Dru­gi skal­ny wznos prze­by­wa się po lo­do­wym zbo­czu z le­wej stro­ny od skał. Ubez­pie­cze­nie przez lo­dowe ha­czy­ki. Pierw­szy idzie na przed­nich zę­bach ko­tsów z lo­do­wym mo­lot­kiem lub lo­do­ru­bem. Moż­li­we prze­by­cie od­cin­ka po ska­łach.

Dłu­gość od­cin­ka — 50 m, na­chy­le­nie — 45°, kat. trud. — III

Od­cinek R5–R6. Gra­nień do za­chod­niej wierz­cho­łki

Po­ło­gi od­cinek gra­nia do za­chod­niej wierz­cho­łki.

• Ubez­pie­cze­nie jed­no­cze­śnie
• Moż­li­we sa­mo­dziel­ne ru­szać się bez li­ny
• Cha­rak­ter re­liefu — śnież­ne zbo­cze

Dłu­gość od­cin­ka — 900 m, na­chy­le­nie — 10°, kat. trud. — b/k

Od­cinek R6–R7. Gra­nień do ws­chod­niej wierz­cho­łki

Po­ło­gi od­cinek gra­nia do ws­chod­niej wierz­cho­łki.

• Ubez­pie­cze­nie jed­no­cze­śnie
• Moż­li­we sa­mo­dziel­ne ru­szać się bez li­ny
• Cha­rak­ter re­liefu — śnież­ne zbo­cze

Dłu­gość od­cin­ka — 500 m, na­chy­le­nie — 5°, kat. trud. — b/k

Zjazd po dro­dze na górę.

2. Ta­be­la od­cin­ków trasy.

3. Roz­biór wej­ścia

Wеj­ko W.P.: — Głów­na trud­ność pierw­sze­go wej­ścia po­le­ga­ła na ko­niecz­no­ści od­na­j­dzie­nia optymal­nej trasy wej­ścia na bez­imien­ny szczyt. To było zro­bio­ne w trak­cie roz­po­zna­nia:

• z po­łu­dnia z do­li­ny rze­ki Kok — čhur
• z pół­nocy z do­li­ny rze­ki Konok — džilga

Wów­czas też była od­no­to­wa­na moż­li­wość awa­ryj­ne­go zje­zdu na po­łu­dnie pra­wie z do­wol­ne­go punk­tu trasy. Od­na­le­zio­na tra­sa jest lo­gicz­na. Jej nie­wy­so­ka trud­ność jest na­tu­ral­na dla pierw­sze­go wej­ścia. Tra­sa ła­two się ją od­na­la­zi, i jej przej­ście jest moż­li­we na­wet w wa­run­kach sła­bej wi­docz­no­ści. Dwój­ka wej­ściow­ców pra­co­wa­ła gra­mot­nie i zgra­nie. Na szczy­cie zro­bio­ne zdję­cie, zbu­do­wa­ny tur i po­zo­sta­wio­na za­pi­ska.

Wej­ście bar­dzo przy­po­mi­na mi prze­by­te w tym sa­mym skła­dzie w 2015 r. wej­ście na szczyt Piet­row­skie­go 4731 m — górę, któ­ra jest po­ło­żo­na obok, sy­me­trycz­nie z in­nej stro­ny do­li­ny Ačik-Taš — i co do wy­so­ko­ści, i co do cha­rak­te­ru re­liefu, i co do trud­no­ści, i co do na­kładu sił. Na­tu­ral­nie, pierw­sze wej­ście jest pierw­szym wej­ściem — nie­wia­do­mo, z czym się spo­tkać — w tym do­dat­ko­wa jego trud­ność i uro­k.

Оru­džеv А.А. — Tra­sa jest cie­ka­wa. To jest moje pierw­sze pierw­sze wej­ście. Otwo­ra­ją­ce się wi­do­ki na zbo­cza szczy­tu Le­ni­na i po­ło­żo­nych obok ma­syw­ów w do­brą po­go­dę ro­bią wra­że­nie. Zbu­do­wa­ny w 2016 ro­ku most przez rze­kę Ačik­taš po­zwo­li na szczyt tre­nin­go­we wej­ście w ra­mach wej­ścia na szczyt Le­ni­na. Do­brze przy­go­to­wa­na pa­ra może zro­bić jed­no­dniowe wej­ście z ba­zo­we­go obo­zu na łu­ko­wej po­la­nie szczy­tu Le­ni­na bez po­śred­niej no­ców­ki pod prze­łę­czą.

4. Li­st łą­czno­ści

Wеj­ko Wa­dim Paw­łow­icz Tel. +7 921 745–76–24 vadim.veiko@mail.ru

Оru­džеv Alek­siej Tel. +7 960 249-86-66 aorud@mail.ru