Federacja Alpinizmu i Wspinaczki Moskiewskiej

Raport

O pierwszym wejściu na wierzchołek 5368 (szczyt Aleksandra Gubajewa)

Po północno-zachodnim stoku 3B kat. trudn.

Moskwa, Klub Turystyczny MAI, 2008

1. Dane o wejściu

1. Rejon: Pasmo Zaalajskie. Dolina: Kyzyłsu (lodowiec Wschodni Kyzyłsu). Numer sekcji według tabeli klasyfikacyjnej z 2001 roku — 4.4

2. Nazwa wierzchołka: 5368, proponowana — szczyt Aleksandra Gubajewa. Nazwa trasy: Po północno-zachodnim stoku

3. Kategoria trudności — proponowana 3B.

4. Charakter trasy: lodowo-śnieżna.

5. Różnica wysokości trasy: 268 m (według wskazań GPS)

   Długość trasy: główna część trasy — 245 m, cała trasa — 428 m. Długość odcinków: 4 kat. trudn. 245 m. Średnie nachylenie: główna część trasy — 51°, cała trasa — 40,5°.

6. Użyto haków na trasie: skalnych — 0, lodowych — 22, w tym ITO — 0.

7. Godziny pracy zespołu: 4 godz.

8. Kierownik: Lebiediew Andriej Aleksandrowicz (Moskwa), MSМК (turystyka), 1. kategoria (alpinizm)

Uczestnicy:

Żarow Andriej Wiktorowicz (Moskwa, Zielonograd), 1. kategoria (turystyka),

Żdanow Iwan Nikołajewicz (Moskwa), 1. kategoria (turystyka), 2. kategoria (alpinizm),

Komarow Dmitrij Aleksandrowicz (Moskwa), 1. kategoria (turystyka),

Maksimowicz Jurij Aleksandrowicz (Moskwa), КМС (turystyka),

Timoszenkow Aleksiej Siergiejewicz (Moskwa, Zielonograd), 1. kategoria (turystyka), 2. kategoria (alpinizm),

Szapowałow Dmitrij Siergiejewicz (Kijów), 1. kategoria (turystyka),

Janczewski Oleg Zygmontowicz (Kijów), КМС (turystyka).

9. Trener: Chochłow Jurij Władimirowicz (Moskwa), MS (alpinizm).

10. Wyjście na trasę: 11:30 24 sierpnia 2008 r.

    Wyjście na wierzchołek: 15:40 24 sierpnia 2008 r. Zejście na lodowiec: 17:50 24 sierpnia 2008 r.

2. Zdjęcia wierzchołka

F. 2.1–2.2. Widok z zachodu z wschodniej komory lodowca Wsch. Kyzyłsu. Zdjęto 28 sierpnia 2008 r.

F. 2.3. Widok z zachodu z lewego brzegu lodowca Wschodni Kyzyłsu.

F. 2.4. Widok z północnego zachodu z lewego brzegu lodowca Wschodni Kyzyłsu.

3. Zdjęcia profilu trasy

F. 3.1. Widok z południowego zachodu na obóz szturmowy i na trasę.

F. 3.2. Widok z trasy (ze stoku wierzchołka) na południowy zachód w stronę Kurumdy.

4. Fotopanorama rejonu

F. 4.1. Widok z przełęczy Transportowy (nr 4 na schemacie 1) w dolinę lodowca Wschodni Kyzyłsu. Po prawej stronie od wierzchołka 5368 wznosi się Zarja Wostoka (6349).

Schemat 1. Rejon lodowca Wschodni Kyzyłsu i wierzchołka 5368

6. Krótki opis wierzchołka 5368

Wierzchołek 5368 wznosi się nad prawym brzegiem lodowca Wschodni Kyzyłsu, znajduje się na północ od masywu Zarja Wostoka (6349) i jest najwyższym punktem północnych grzbietów, oddzielonych od działu wodnego pasma Zaalajskiego na odcinku między lodowcami Wschodni Kyzyłsu i Nura.

Wierzchołek 5368 jest idealnym punktem widokowym i widać go z każdego miejsca.

Wzdłuż północno-wschodniego stoku wierzchołka ciągnie się nachylona półka, z której na zachód-południowy zachód spływa lodowiec. Ten lodowiec tworzy północną odnogę pierwszego prawego dopływu lodowca Wschodni Kyzyłsu.

Po tym lodowcu odbywa się najprostsze podejście do wierzchołka.

7. Rysowany profil trasy

Rys. 1. Czarna cyfra wzdłuż wykresu — numery odcinków trasy (umieszczone na końcach odpowiednich odcinków).

8. Podział trasy na odcinki

Średnie nachylenie trasy — 40,5°. Średnie nachylenie głównej części trasy (odcinek 2) wynosi 51°. Długość trasy — 428 m.

F. 9.1. Zdjęcie techniczne trasy. Cyframi oznaczono końce odpowiednich odcinków trasy, patrz tabela 1.

10. Opis drogi od bazy do obozu szturmowego

Bazę (BL) wygodnie jest rozbić w kieszeni lewobrzeżnej moreny lodowca Wschodni Kyzyłsu przed ogromnym wałem morenowym lodowca północnego stoku wierzchołka 4834. Wodę można czerpać z rzeki, która bije spod tego wału morenowego. Jest też czysty strumień, który wypływa spod ziemi wyżej polany na stoku w jej wschodnim narożniku.

Droga do BL wzdłuż rzeki Kyzyłsu i moreny lodowca jest dobrze znana, bardzo oczywista i nie wymaga opisu, patrz schemat 1.

Z BL grupa wyszła rankiem 21 sierpnia. Od bazy należy przejść przez pofałdowany i pokryty osadami morenowymi lodowiec Wschodni Kyzyłsu do jego prawego brzegu, tuż przy prawym brzegu lodowiec jest równy. Po lodowcu Wschodni Kyzyłsu należy się wspiąć do jego dużego prawego dopływu, ominąć go z prawej strony i wejść w kierunek tego prawego dopływu, patrz schemat 1.

Po otwartym lodzie wspiąć się do drugiego lodospadu, który znajduje się tuż poniżej zlewu dwóch odnóg lodowca. Tuż przy prawym brzegu lodowca na kamieniach moreny środkowej można rozbić obóz.

Grupa dotarła do tego miejsca w południe 22 sierpnia. Po obiedzie przeprowadzili rekonesans i znaleźli obejście 2. lodospadu. Tuż obok zdecydowali się przenocować, aby zapewnić sobie bardziej solidną aklimatyzację (był to 4. dzień w górach).

Drugi lodospad omija się z prawej strony pod stokami wierzchołka Zarja Wostoka. Na krótkim odcinku tego obejścia trzeba przebiec około 50–70 metrów po lodowych odłamkach w strefie działania zrzutu lodowego. Wyżej tego odcinka — wyjście na płaskowyż, gdzie łączą się dwie odnogi lodowca.

Po płaskowyżu podchodzić do prawego (w kierunku marszu) brzegu 3. lodospadu — lodospadu północnej odnogi lodowca, ta odnoga spływa z wierzchołka 5368, patrz F. 11.1. Lodospad omija się z prawej strony (wzdłuż orograficznie lewego brzegu). Tu nie jest skomplikowany — możliwe są dwie lub trzy 50-stopniowe 5–10-metrowe ścianki, a na wyjściu z lodospadu szeroki rozłam (do 2 m), patrz F. 11.2. Najprawdopodobniej rozłam da się przebyć po jakiejś lodowej czopie.

Wyżej lodospadu na lodowcu jest bardzo dużo szczelin, omijanie szczelin kończy się powyżej 4600 m, kiedy zaczyna się gruba pokrywa śnieżna, patrz F. 11.3. Na śnieżnym płaskowyżu na wysokości 5100 m naprzeciw lodowego północno-wschodniego stoku wierzchołka 5368 wskazane jest rozbicie obozu szturmowego, patrz F. 11.4.

Na płaskowyż 5100 m grupa weszła rankiem 24 sierpnia. Postawili namioty i około 11:30 wyszli na wejście, patrz sekcja 12.

11. Ilustracje fotograficzne drogi do obozu szturmowego

F. 11.1. Lodospad ujścia północnej odnogi prawego dopływu lodowca Wschodni Kyzyłsu (3. lodospad, patrz schemat 1).

F. 11.2. Końcowy rozłam 3. lodospadu.

F. 11.3. Droga do obozu szturmowego powyżej 3. lodospadu.

F. 11.4. Oboz szturmowy (5100 m) i trasa na wierzchołek 5368.

12. Opis wejścia na wierzchołek

Naprzeciw obozu szturmowego 5100 m wznosi się podcięty szparą brzeżną lodowy stok wierzchołka 5368, patrz F. 9.1 (zdjęcie techniczne). Długość stoku powyżej szpary brzeżnej 240–250 metrów, nachylenie około 50 stopni. Szpara brzeżna nie jest szeroka i łatwo ją przebyć po śnieżnym moście.

Aby uniknąć spadających kamieni, wskazane jest wspinanie się po lodowej taśmie między wychodniami skał, ona wyprowadza nieco na prawo od wierzchołka, patrz F. 9.1, 11.4 i 13.1. Dalej 5 lin poręczowych do wyjścia na grań.

Na grani duże i niebezpieczne nawieszki na wschód. Tu trzeba skręcić w lewo i wzdłuż linii odrywania nawieszki wspiąć się do wierzchołka, patrz F. 13.2. Najwyższy punkt znajduje się na nawieszce, wejście na niego jest niebezpieczne z powodu obrywania się nawieszki. Lepiej zatrzymać się przy linii odrywania nawieszki.

Zejście do obozu szturmowego w dół po drodze wejściowej.

Grupa wyszła z obozu szturmowego (5100 m) 24 sierpnia około 11:30 i osiągnęła wierzchołek w ciągu 4 godzin o 15:40. Do obozu szturmowego (5100 m) zeszła o 17:50 i dalej nie szła, ponieważ wejście było przeprowadzane również dla aklimatyzacji, dlatego dla realizacji planu na przyszłość wymagana była nocleg na 5100 m.

Następnego dnia (25 sierpnia) pod wieczór zespół zszedł do BL.

13. Ilustracje fotograficzne wejścia na wierzchołek

F. 13.1. Na początku odcinka 2.

F. 13.2. Ostatnie metry grani wierzchołkowej (Andriej Lebiediew).

F. 13.3. Na wierzchołku u krawędzi odrywania się nawieszki (Andriej Żarow).

F. 13.4. Panorama z wierzchołka na wschód na góry, otaczające lodowiec Nura.

F. 13.5. Początek zejścia z wierzchołka. W lewym dolnym rogu za zstępującym uczestnikiem widoczna wychodnia skalna, na której można umocować tabliczkę.

F. 13.6. Zakończenie zejścia z wierzchołka.

F. 13.7. Widok z obozu szturmowego na schodzący zespół.

Autor raportu — Lebiediew Andriej Aleksandrowicz, 6 września 2008 r.