I. Klasa wspinaczki: techniczna 2. Rejon wspinaczki: Pasmo Wanč 3. Szczyt, wysokość, droga: Czeropowiec, 5200 m, północnym kontrafortem 4. Proponowana kategoria trudności: 4Б 5. Charakterystyka drogi: różnica wysokości: 1200 m średnie nachylenie: 49° długość odcinków I kat. trud.: 300 m długość odcinków II kat. trud.: 280 m długość odcinków III kat. trud.: 660 m długość odcinków IV kat. trud.: 630 m długość odcinków V kat. trud.: 130 m 6. Wbite haki: dla asekuracji: skalne: 103 lodowe: 4 szlamburowe: — dla ITO: skalne: 13 lodowe: — szlamburowe: — 7. Czas przejścia: 21 godzin 8. Liczba noclegów i ich charakterystyka: 2 (leżące, na sztucznych platformach) 9. Imię i nazwisko uczestników, kwalifikacje: 1. Bregman Eduard Emanuilowicz: KMS, kapitan 2. Titkin Jewgienij Gieorgijewicz: KMS, uczestnik 3. Kisielow Gieorgij Konstantinowicz: 1-sza kategoria, uczestnik 4. Sirotin Władimir Iljicz: 1-sza kategoria, uczestnik 10. Trener drużyny: Bregman E.E. 11. Data rozpoczęcia i zakończenia wspinaczki: rozpoczęcie 27 lipca 1979 r. zakończenie 30 lipca 1979 r.

Szkic drogi

Podejście do trasy

Podejście rozpoczyna się przy moście przez rzekę Rawak, 8 km powyżej kiшлаka Pojmazár.

Dolina Rawak, orograficznie lewy dopływ doliny Wancz, zaczyna się wąskim, zacienionym kanionem o orientacji północnej. Jest on nawet w sierpniu wypełniony lawinami i podejście nim jest jednoznaczne i szybkie.

Po 2 godzinach podejścia dolina rozszerza się, a po kolejnej godzinie marszu przez moreny i pola śnieżne dociera się do lodowca Rawak. Tutaj dolina łagodnie skręca w prawo, w stronę lodospadu u podnóża szczytów Rawak i Szaułada. A wierzchołek Czeropowiec wznosi się bezpośrednio na wprost. Za godzinę marszu, na ostatnich morenach, można rozbić obóz.

Tabela głównych cech trasy

Różnica wysokości 1200 m. Średnie nachylenie 49° (bez grani wierzchołkowej)

Wyjaśnienia do tabeli głównych cech

Odcinek R0–R1. Śnieżny stok.

• Ruch równoczesny
• Zmiana prowadzących

Odcinek R1–R2. Śnieżno-lodowa ściana brzegowa.

• Przejście z pomocą podciągnięcia i wbitych czekanów
• W górnej części - wyrąbywanie przejścia
• Wyciąganie plecaków

Odcinek R2–R3. Śnieżno-lodowy stok. Ruch na dole równoczesny, potem na zmianę. Asekuracja przez czekan i lód (górne 2 liny).

Odcinek R3–R4. Skały z naleciałym lodem. Niebezpieczne przejście z lodu na skały. Bardzo ostrożny ruch. Szczeliny wypełnione lodem, wszystko wygładzone. Ruch w zespołach niezależny.

Odcinek R4–R5. Grzebień. Wąska skalna wypukłość ze śnieżnymi nawisa-mi. Wybór miejsca na nocleg, budowa platformy.

Odcinek R5–R6. Odcinek nad skałami z naleciałym lodem (R3–R4). Trawers z podniesieniem wysokości. Poręczowanie.

Odcinek R6–R7. Wewnętrzny kąt ograniczony z lewej strony gładką ścianą, a z prawej - zalodziałymi skałami (wyżej śnieżny nawisie). Orientacja - północno-wschodnia, zimny kąt.

Ruch:

• 2-go
• 3-go
• 4-go z zaciskaczami, bez plecaków.

Odcinek R7–R8. Płyta nachylona w lewo i w dół, z wystrzeleniem, ograniczona z prawej strony ścianą. Kończy się płytą wąską szczeliną, gdzie poruszano się w rozporze, z użyciem drabinki i zaciskaczy.

Odcinek R8–R9. Nieskomplikowane skały, wyprowadzające na skalny występ nad odcinkami R5–R8. Tutaj wyciąganie plecaków.

Odcinek R9–R10. Nieskomplikowany grzebień - przejście między ścianami.

Odcinek R10–R11. Skalna ściana, żywa. Psychicznie trudne, gdyż i na prawo, i na lewo od grzbietu (odcinek R9–R10) ściana opada stromo w dół. Ruch bez plecaków.

Odcinek R11–R12. Skalna ściana (odcinek R10–R11) przechodzi tutaj w monolit-blok, odłupany od głównego masywu. Pierwszy przeszedł ją wolnym wspinaniem, używając w środkowej części wahadła na dogodny odcinek krawędzi monolitu.

Wyciąganie plecaków na odcinku R10–R12.

Odcinek R12–R13. Grań, podobna do odcinka R9–R10, przejście do następnej ściany.

Odcinek R13–R14. Odcinek reprezentuje szeroką ścianę, prostszą niż odcinek R11–R12, lecz miejscami trafiają się ścianki wymagające użycia drabinki i zaciskaczy. W dwóch miejscach pierwszy przechodził po 4–5 m bez plecaka. A u kolejnych plecaki podciągano, używając zawieszenia na linie asekuracyjnej (plecaki przy tym nie były zdejmowane z pleców). Ruch częściowo w niezależnych zespołach.

Odcinek R14–R15. Następny grzebień, podobny do poprzednich. Urządzenie platformy na nocleg.

Odcinek R15–R16. To samo co R14–R15.

Odcinek R16–R17. Nachylone, wygładzone płyty, ze śladami lawin i kamieni. One prowadzą w górę do wierzchołka wstępnego i do grani, skąd w drugiej połowie dnia (orientacja - zachodnia) stale spadają kamienie i sopla. Ruch w niezależnych zespołach. Travers płyt.

Odcinek R17–R18. Na początku szybsze przejście przez żleb, a potem po skałach prawej (w kierunku marszu) jego części. Dół reprezentuje wystający głaz, a potem idzie coś w rodzaju stromego grzebyczka-ściany. Przez żleb okresowo lecą kamienie. Użycie poręczowania i zaciskaczy.

Odcinek R18–R19. To samo co R17–R18, lecz łagodniej. Ruch w niezależnych zespołach.

Odcinek R19–R20. Żleb, rozszerzając się, doprowadził do skalnego kotła, prowadzącego do grani wierzchołkowej. Następuje zmiana:

• płyt,
• ścianek,
• żlebów,
• niewielkich pól śnieżnych w niszach.

Szerokie użycie występów do asekuracji.

Odcinek R20–R21. Stromy odcinek skalny, reprezentujący wyjście na grań. Wybijanie przejścia przez śnieżny nawisie z soplem.

Odcinek R21–R22. Śnieżno-żwirowa grań prowadząca do wierzchołka. Miejscami, z północnej strony, śnieżne nawisy.

Zejście grupa odbywała w dolinę Dusti-roź, na południowy wschód. Od 18:00 do 21:00, schodząc głównie po śnieżnych żlebach i lawinach, grupa dotarła do zielonej polany u strumienia, płynącego z południowego kotła w. Czeropowiec i w. 5223 do r. Dusti-roz.

Łączność radiowa

W okresie wspinaczki w kotle Rawak dokonywały wspinaczki grupy:

• Uralskiego i Syberyjskiego okręgów wojskowych na w. Rawak,
• grupa Syberyjskiego okręgu - na w. Szaułada.

Łączność była utrzymywana między wszystkimi grupami i z bazową stacją radiową u mostu przez rzekę Rawak, gdzie jest bezpośrednia widoczność z większej części drogi na w. Czeropowiec.

Dodatkowe cechy trasy. Rekomendacje.

W sumie droga reprezentuje kontrfors-ścianę o orientacji północnej, ograniczoną z prawej strony żlebem z przełęczy między wierzchołkami Czeropowiec i w. 5223, a z lewej - wygładzoną ścianą wierzchołka wstępnego (z północy) Czeropowca, gdzie można wytyczyć bardzo trudną drogę 5Б kat. trud. z odcinkami 6 kategorii.

Z uwagi na cienistość i chłód drogi, a także to, że jest ona u góry obramowana graniami ze śniegiem, ruch nawet w warunkach dobrej pogody jest utrudniony przez naleciały lód.

Zaleca się rozpoczynać drogę wcześnie rano. Na stromych odcinkach, gdzie sypie się materiał skalny, przerywać ruch od 15:00 do 16:00, kiedy słońce zaczyna oświetlać zachodnie granie.

Analiza porównawcza drogi

Uczestnicy grupy Titkin, Kisielow, Sirotin przed wyjściem na drogę na w. Czeropowiec dokonali wejścia 5Б kat. trud. na w. Bastion, Pasmo Wanč, drogą Piskulowa. Według ich jedynej opinii droga na w. Czeropowiec jest trudniejsza.

Uczestnicy grupy w latach 1975–1978 dokonywali wejść 5Б kat. trud.:

• Czatyń
• Ułłu-tau
• Dżajłyk
• Bodchona (Życeniewa)
• Ruda-ki
• Saryszach
• Zamek (pierwszego przejścia, Góry Faneńskie)

Niektóre z tych dróg są równe lub słabsze od pokonanej - np. Ruda-ki, Saryszach, Dżajłyk, Zamek.

Grupa uważa, że pokonana droga odpowiada 5Б kat. trud.

Kapitan drużyny (Bregman)

Biwak na l. Rawak. Kreską oznaczono przypuszczalną drogę grupy do drugiego noclegu.

Na ścianie. Pierwszy idzie E. Titkin.

Odcinek ściany w centralnej części drogi.