Wspinaczka

na pik Komunizmu z lodowca Walter'a według kontrfors'u z wyjściem na grań między pikami Izwiestii i 50-lecia WLKZM.

Protokół nr 422 z dnia 09.11.1976 r. Klasyfikować trasę: travers piku 6700 m — pik Komunizmu z podjazdkiem północno-zachodnim kontrforsem i wojskowym grzbietem, lodowo-śnieżny. Grupie zaliczyć pierwsze przejście.

Pierwsze przejście

grupa MGS SDSO "Burewiestnik", kierownik N. Czarny.

Pik Komunizmu jest położony w centralnej części Pamiru, na styku łańcuchów górskich Piotra I i Akademii Nauk. Jego północno-zachodnie stoki schodzą na Pamierski Firn. Ostatni urywa się na północ na lodowce Walter'a i Traube. Na pierwszy lodowiec schodzą północne stoki pików 50-lecia WLKZM (6700 m) i Izwiestii.

Z lodowca Walter'a poprowadzone są dwie trasy na pik Komunizmu: trasa Borodkina z wyjściem na płaskowyż i trasa Biezubkina z wyjściem na pik 50-lecia WLKZM. Grupa MGS SDSO "Burewiestnik" dokonała wejścia na pik Komunizmu nową trasą z lodowca Walter'a. Trasa poprowadzona jest po śnieżno-lodowym kontrforsie, wyprowadzającym na grań między pikiem Izwiestii i pikiem 50-lecia WLKZM. Stąd grupa poruszała się już utartym szlakiem przez pik 50-lecia WLKZM i dalej północno-wschodnim grzbietem piku Komunizmu na jego wierzchołek. Zejście przebiegało trasą podejścia aż do przełączki między pikiem Komunizmu i pikiem 50-lecia WLKZM, dalej grupa zeszła na firnowe płaskowyż i "żeberkiem Burewiestnika" na lodowiec Fortambek.

Z obozu bazowego grupa wyszła w składzie:

1. Czarny N.D. — KMS, kierownik.
2. Bogomołow A.M. — KMS, uczestnik.
3. Zasiecki W.G. — KMS, uczestnik.
4. Iwanowa T.W. — KMS, uczestnik.
5. Rybiński W.A. — KMS, uczestnik.
6. Tarchniszwili D.I. — KMS, uczestnik.
7. Firsow W.P. — KMS, uczestnik.
8. Szpolanski W.N. — KMS, uczestnik.

Wcześniej grupa odbyła aklimatyzacyjne wejścia na pik MFTI i pik Czetyriech (6400 m) kat. 6B.

Dzień 1

17 czerwca 1976 r. Z obozu bazowego grupa wyszła o 7:00 i, przemieszczając się prawą (orograficznie) moreną lodowca Walter'a, za 2 godz. 30 min. podeszła pod trasę.

Dolna część kontrforsa wygląda jak duża śnieżno-lodowa poduszka, wznosząca się na 500–600 m ponad lodowiec. Możliwe są różne warianty podjazdu:

• z prawej strony po żlebie;
• prosto z lodowca po śnieżno-lodowym stoku.

Grupa wykorzystała pierwszy wariant. Przeszły przez lodowiec i po usypiskowym stoku podeszły do żlebu, wyprowadzającego do początkowej części śnieżno-lodowej grani, rozpoczynającej się powyżej poduszki. Stromość żlebu 40–45°. Ruch po lewej krawędzi, na granicy skał i śniegu. Ruch w większości był równoczesny. Jedynie pojedyncze odcinki były pokonywane na zmianę z ubezpieczeniem do występów lub haków.

Nie dochodząc około 150 m do szczytu żlebu, grupa po jego lewej krawędzi wyszła na śnieżną poduszkę, gdzie i zatrzymała się na nocleg.

Dzień 2

18 czerwca 1976 r. Pierwsza wiązka zaczęła ruch o 9:00. Ze śnieżnej poduszki, gdzie była nocówka, podeszła do początkowej części śnieżno-lodowej grani. Grań jest ostra, o stromości 40–45°, pod warstwą śniegu — lód. Ruch odbywał się na zmianę, z ubezpieczeniem przez lodygi.

Górna część grani, gdzie stromość wzrastała, była pokryta grubą warstwą sypkiego śniegu. Poruszać się po tym śniegu i organizować ubezpieczenie było skrajnie nieprzyjemnie, dlatego od ostatniego haka Tarchniszwili wahadłowo przemieścił się na sąsiednią boczną grań, schodzącą się z pierwszą u podstawy skalnej ścianki. Boczna grań okazała się bardziej przejezdna, i po niej Tarchniszwili wyszedł do podstawy skalnej ścianki. Pozostali uczestnicy podeszli tamże tą samą trasą po linach po głównej grani. Skalna ścianka okazała się stroma (do 75°), silnie zniszczona. Cała grupa pokonywała ją bez plecaków, które następnie były wyciągane. Ubezpieczenie hakowe. Ścianka wyprowadziła na krótki, usypiskowy, zaśnieżony grzebień, gdzie została urządzona nocówka.

Dzień 3

19 lipca 1976 r. Od nocówki po szerokiej śnieżno-lodowej grani grupa podeszła pod pierwszy lodowy wzniesienie. Ruch po grani odbywał się równocześnie. Lodowe wzniesienie wygląda jak pionowy uskok kontrforsa; podjazd do niego jest możliwy prawym (względem kierunku marszu) zboczem. Ponieważ zbocze jest skierowane na północny zachód, lód jest bardzo twardy. Trzeba było rąbać stopnie niemal na całym wzniesieniu aż do grani. Na grani zostały założone liny, po których wspięła się cała grupa. Po ostrej śnieżnej grani dalej w górę około jednego liny i trasa wyprowadza na górną część kontrforsa. Ten odcinek R7 reprezentuje sobą przeplatanie:

• pojedynczych śnieżnych wzniesień;
• bardziej łagodnych odcinków.

Miejscami, na stromych odcinkach — lód. Spotyka się szczeliny, pojedyncze uskoki, które można ominąć. Ruch w większości zmienny, tylko pojedyncze odcinki były pokonywane na zmianę z ubezpieczeniem przez lodygi lub lodygi i lodowe haki.

Po tym odcinku grupa posuwała się do 19:00 i na względnie łagodnym miejscu (około 15–20°) zanocowała na wysokości około 6000 m.

Dzień 4

20 lipca 1976 r. Czuje się już wysokość, i w nocy było bardzo zimno. Pogoda jest pogodna. Rano wyszli o 10:00. Najpierw poruszali się prosto w górę po śnieżnym stoku (4 liny) i podeszli pod firnowe uskoki, otaczające ramię piku Izwiestii. W tym miejscu po prawej stronie jest przejście w uskokach, wyprowadzające na śnieżny stok o stromości 15–25°.

Stok u dołu kończy się uskokami. Z góry jest ograniczony również rzędem szczelin i uskoków. Po tym stoku grupa poruszała się w górę-w prawo, w stronę przełączki między pikiem Izwiestii i pikiem 50-lecia WLKZM do 13:00. Między dużymi serefakami górnej części stoku urządzili piknik i przeczekali upał, który w dzień na śnieżnych polach sprawia, że przemieszczanie się naprzód jest bardzo uciążliwe.

O 15:30 rozpoczęli poszukiwania drogi do przełączki. Rozpoznanie pokazało, że firnowe uskoki powyżej stoku są nieprzejezdne. Dlatego wytyczyli wariant drogi podjazdu po skałach ramienia piku Izwiestii wzdłuż ich granicy z uskokami.

O 16:30 rozpoczęli obrabianie trasy. Przy wyjściu na skały trzeba było pokonać bergszrund po śnieżnym moście. Przy czym z mostu trzeba było się wydostać po pionowej skalnej ściance (5 m) z rozpadliną. Ten odcinek był pokonywany z użyciem haków jako punktów podparcia. Stąd po zlodowaciałych skałach w górę — w prawo na skalne ramię, skąd można wyjść na śnieżne stoki powyżej uskoków, schodzące bezpośrednio z przełączki między pikiem Izwiestii i pikiem 50-lecia WLKZM.

Skały strome, pokryte lodem i mają niewiele punktów zaczepienia. Ich przejście zajęło dużo czasu, dlatego po obrabianiu trasy uczestnicy zeszli do miejsca dziennego odpoczynku, gdzie i zanocowali w śnieżnej niecce.

Dzień 5

21 lipca 1976 r. Rano po zawieszonych poprzedniego dnia linach grupa przeszła skalny odcinek i wyszła na stok, schodzący bezpośrednio z przełączki między pikiem Izwiestii i pikiem 50-lecia WLKZM. Po stoku, przemieszczając się w prawo — do góry, grupa do 12:00 wyszła na grań pomiędzy wskazanymi wierzchołkami. Śnieg na stoku głęboki, trzeba było wydeptywać stopnie, regularnie zmieniając pierwszego. Wyszedłszy na grań, grupa kontynuowała drogę w stronę piku 50-lecia WLKZM i do 14:00 podeszła do skał na początku podjazdu na jego wierzchołek. Tu, w niecce pod skałami, grupa zatrzymała się na dzienny piknik.

Podjazd na wierzchołek piku 50-lecia WLKZM następował po jego północnym zaśnieżonym stoku w prawo-w górę po kierunku ruchu. Wierzchołkową skalną wieżę ominęli również po śniegu z prawej i o 17:00 wspięli się na wierzchołek piku. Do tego czasu pogoda pogorszyła się: silny wiatr i całkowite zachmurzenie skróciły do minimum pobyt na wierzchołku piku 50-lecia WLKZM. Została zdjęta kartka ekipy Uzbekistanu pod kierownictwem G. Pietrowa, która dokonała w 1975 r. travers'u piku Komunizmu — pik J. Korżeniewskiej.

Zejście z wierzchołka na przełączkę między nim a pikiem Komunizmu po dużej osypnicy zajęło około 30 min. Na przełączce grupa zatrzymała się na nocleg, po raz pierwszy wykorzystując gotowe miejsca pod namioty.

Dzień 6

22 lipca 1976 r. Tego dnia grupa weszła po północnej grani piku Komunizmu do wysokości 6900 m. Grań reprezentuje sobą łańcuch wzniesień o stromości s 20–40°, przeplatających się z bardziej łagodnymi odcinkami. Poruszać się można było zarówno po osypnicach prawej części grani, jak i po śniegu jej lewej części. Śnieg bardzo zbity. Szeroka grań pozwoliła przebyć jej większą część, nie wiążąc się. Pogoda zła: całkowite zachmurzenie, zimno i silny wiatr. O 17:00 grupa zatrzymała się na nocleg na usypiskowym grzbiecie.

Dzień 7

23 lipca 1976 r. Przez noc niepogoda nasiliła się. Wiatr jest sztormowy.

W nocy pękła odciąg jednej z namiotów, i namiot się zwalił. Ustawienie go kosztowało wiele wysiłków.

O 9:30 wyszli na wierzchołek, ale, przeszedłszy 300 m, zdecydowali się wrócić do namiotów z powodu możliwego odmrożenia na silnym wietrze.

Szpolanski, który jeszcze poprzedniego dnia poczuł się niedobrze, przekazał, że czuje się źle, — widocznie górska choroba. Postanowiono, że on wraz z Firsowem z namiotem i przyborami do gotowania pójdzie w dół.

O 13:00 ta dwójka rozpoczyna zejście.

O 16:30 widzimy ich na przełączce między pikiem Komunizmu i pikiem 50-lecia WLKZM.

Dzień 8

24 lipca 1976 r. Druga próba wejścia na wierzchołek. Wyszli o 9:30. Wiatr praktycznie taki sam, jak i poprzedniego dnia. Ale dłużej czekać nie można: kończą się produkty, zbliża się termin kontrolny.

Poruszając się po północno-wschodniej grani piku Komunizmu:

• O 13:30 podeszli do ostatniego wzniesienia — ostrej śnieżnej grani z nawisem w stronę lodowca Biwaczny.
• Poruszali się na zmianę z ubezpieczeniem przez lodygi i występy skał.
• O 14:30 grupa osiągnęła wierzchołek.

Na wierzchołku:

• Zrobili zdjęcie grupy G. Pietrowa.
• Pogoda zła: całkowite zachmurzenie, bardzo silny wiatr, zimno.

Zejście:

• Przebiegało trasą podjazdu.
• O 17:00 grupa wróciła do namiotów.
• Z nocowali na starym miejscu.

Dzień 9

25 lipca 1976 r. O 10:00 rozpoczęli zejście. Najpierw zeszli do przełączki między pikiem Komunizmu i pikiem 50-lecia WLKZM. Stamtąd, traversując w lewo — w dół południowo-zachodnim zboczem piku 50-lecia WLKZM, grupa o 15:00 zeszła na płaskowyż. Ruch na zejściu po stoku zmienny. Ubezpieczenie przez lodygi, lodygi i skalne haki. Tego samego dnia doszli do połowy płaskowyżu i tam zanocowali.

Dzień 10

26 lipca 1976 r. Kontynuowali przemieszczanie się po płaskowyżu i o 11:00 wyszli na pik Paraszutistów, gdzie dogonili Szpolanskiego i Firsowa. Samopoczucie Szpolanskiego dobre. Dalej grupa schodziła "żeberkiem Burewiestnika" i o 19:00 przeszła lodowiec Fortambek i wyszła do obozu na polanie Sułojewa. Następnego dnia grupa przyszła do obozu bazowego na styku lodowców Moskwina i Walter'a.

Ocena trasy

Bazując na doświadczeniu poprzednich wejść, grupa ocenia trasę jako 5B kat. trudności. Przy tym grupa porównywała ją z trasą Borodkina na pik Komunizmu i trasą Budanowa na pik Korżeniewskiej.

Przebyta trasa jest bardziej skomplikowana niż przytoczone powyżej, jednocześnie wystarczająco bezpieczna.

Wykaz ekwipunku, który grupa wzięła na wejście:

1. Lina główna — 4 × 40 m.
2. Lina pomocnicza — 40 m.
3. Młotek skalny — 2 szt.
4. Lodorub — 8 szt.
5. Haki skalne tytanowe różne — 12 szt.
6. Haki lodowe typu WCSPS i korkociągi — 12 szt.
7. Namiot wysokościowy kapronowy — 2 szt.
8. Przymus "Febus" — 2 szt.
9. Radio "Witalka" — 1 szt.
10. Benzyna — 10 l.
11. Rondle 2,5 l — 4 szt.
12. Karabinki — 30 szt.
13. Pas bezpieczeństwa — 8 szt.
14. Kocie łapy — 8 par.

Grupa była zaopatrzona w żywność na 9 dób z obliczeń 450 g na osobę.

Tabela podstawowych charakterystyk trasy wejścia na pik Komunizmu z lodowca Walter'a

Łącznie wbito 20 lodowych i 16 skalnych haków.