1. Klasa wejścia — wysokościowa.
2. Region wejścia — Pamir, pasmo Akademii Nauk.
3. Szczyt, 30-ty pod względem wysokości, trasa wejścia — Pik Komunizmu, 7495 m n.p.m., przez kontrfors z lodowca Waltera, ścieżka N. Czornego.
4. Przewidywana kategoria trudności — 5B kat. trudn.
5. Charakterystyka trasy: różnica wysokości — 3495 m, długość odcinków kat. trudn. 5 — 2500 m, kat. trudn. 6 — 300 m, średnie nachylenie — 40°.
6. Zastosoawne haki dla asekuracji: skalne — 10, lodowe — 30, szlamбурdne — C.
7. Liczba godzin marszu — 41.
8. Liczba noclegów i ich charakterystyka — 4 noclegi na śniegu w namiocie.
9. Nazwisko, imię, patronim lidera, uczestników i ich kwalifikacje:
   1. Studeńin B. A., МСМК, lider.
   2. Marczenko Yu. T., МС, uczestnik.
   3. Stiepanow I. W., МС, uczestnik.
   4. Szindyaikin A. P., КМС, uczestnik.
10. Trener zespołu — ZMS, Zasłużony Trener Rosyjskiej FSRR A. G. Owczinnikow.
11. Data rozpoczęcia i zakończenia trasy: rozpoczęcie 5 sierpnia 1978 r., zakończenie 10 sierpnia 1978 r. Pik Komunizmu jest położony w centralnej części Pamiru, na styku pasm Piotra I i Akademii Nauk. Jego północno-zachodnie stoki schodzą na Pamierskie Firnowe Plato. To ostatnie urywa się na północ na lodowce Waltera i Traube. Na pierwszy lodowiec schodzą północne stoki szczytów 50-lecia WLKSM (6700 m) i Izwiestii. Z lodowca Waltera prowadzą trzy trasy na Pik Komunizmu: trasa Borodkina z wyjściem na płaskowyż, trasa Biezubkina z wyjściem na Pik 50-lecia WLKSM, trasa Czernogo przez śnieżno-lodowy kontrfors, wychodzący na grzbiet między Pikiem Izwiestii a Pikiem 50-lecia WLKSM ze zjazdem przez Pik 50-lecia WLKSM i dalej północno-wschodnim grzbietem Piku Komunizmu na jego wierzchołek. Zjazd ścieżką pod górę aż do przełęczy między Pikiem Komunizmu a Pikiem 50-lecia WLKSM, dalej na Pamierskie Firnowe Plato i przez grań "Buriewiestnika" na lodowiec Fortambek.

Z obozu bazowego grupa wyruszyła w składzie:

• 1. Studeńin B. A., МСМК, lider.
• 2. Marczenko Yu. T., МС — uczestnik.
• 3. Stiepanow I. W., МС — uczestnik.
• 4. Szindyaikin A. P., КМС — uczestnik.

Wcześniej grupa odbyła aklimatyzacyjne i sportowe wspinaczki na:

• Pik Lenina (7134 m) 5A kat. trudn.
• Pik Korżeniewskiej (7105 m) 6A kat. trudn.

I dzień

4 sierpnia 1978 r. Z obozu bazowego grupa wyleciała helikopterem o 14:00 na lodowiec Moskwin i wylądowała u jeziora u podnóża Piku MFТИ. Po 2 godzinach grupa podeszła do prawej (orograficznie) moreny lodowca Waltera, gdzie zatrzymali się na nocleg.

II dzień

5 sierpnia 1978 r. Z noclegu grupa wyruszyła o 6:00 i, idąc prawą moreną lodowca Waltera, w ciągu godziny podeszła pod trasę. Dolna część kontrforsu wygląda jak śnieżno-lodowa poduszka, wznosząca się około 500 m nad lodowiec. Po przejściu lodowca po usypiskowym stoku grupa weszła po żlebie po prawej stronie i podeszła do początku śnieżno-lodowego grzbietu, zaczynającego się powyżej śnieżno-lodowej poduszki. Nachylenie żlebu 40–45°. Poruszali się lewym brzegiem wzdłuż granicy skał i śniegu. Ruch jednoczesny, naprzemienny z asekuracją przez lodowe haki z wyrąbywaniem stopni, na raczkach. Wyszli na śnieżną poduszkę, gdzie zatrzymali się na posiłek i odpoczynek. Ze śnieżnej poduszki wyszli na ostry lodowy grzbiet o nachyleniu 45–50°. Ruch naprzemienny z asekuracją przez lodowe haki. Po bocznym grzbiecie pierwsza dwójka wyszła do podstawy skalnej ścianki. Ścienka skalna o nachyleniu do 75°, mocno zniszczona z odcinkami naciekowego lodu.

Cała grupa pokonywała ją bez plecaków, które następnie były wyciągane. Asekuracja hakowa, użyto zaciski "Żumar". Ścianka wyprowadziła na krótki, usypiskowy grzebień i dalej po szerokim śnieżno-lodowym grzbiecie grupa podeszła pod pierwszy lodowy wzniesienie. Wzniesienie lodowe wygląda jak pionowy uskok kontrforsu, wejście na niego odbywało się prawym skłonem, który jest zorientowany na północny zachód i pokryty jest lodem, gdzie wejście odbywało się z wyrabianiem stopni. Po grzbiecie ruch naprzemienny z hakową asekuracją w górę o długości około jednej liny, trasa wyprowadziła na górną część kontrforsu i dalej na odcinek R7, reprezentujący sobą przemienność pojedynczych śnieżnych wzniesień z bardziej łagodnymi odcinkami, gdzie w śnieżnej niecce grupa zatrzymała się na nocleg.

III dzień

6 sierpnia 1978 r. Od noclegu po grzbiecie z górnej części kontrforsu grupa rozpoczęła ruch w górę. Miejscami na stromych odcinkach — lód. Spotykają się:

• szczeliny,
• pojedyncze uskoki,
• które są omijane.

Ruch w zasadzie naprzemienny, na pojedynczych odcinkach jednoczesny, asekuracja przez lodołap lub lodowe haki. Na wysokości 6000 m — względnie łagodne miejsce (15–20°). Pogoda dobra, przejrzyście. Dalej ruch prosto w górę po śnieżnym stoku. Podeszli pod firnowe uskoki, otaczające ramię Piku Izwiestii. W tym miejscu po prawej stronie znajduje się przejście w uskokach, wyprowadzające na śnieżny stok o nachyleniu 15–25°. Stok u dołu kończy się uskokami, u góry jest ograniczony również szeregiem szczelin i uskoków. Po tym stoku poruszali się w górę w prawo, w kierunku przełęczy między Pikiem Izwiestii a Pikiem 50-lecia WLKSM do 20:00, gdzie między dużymi serakami górnej części stoku zatrzymali się na nocleg w śnieżnej niecce.

IV dzień

7 sierpnia 1978 r. Rano rekonesans pokazał, że firnowe uskoki powyżej stoku są nie do przebycia. Dalej szli pod skałami ramienia Piku Izwiestii wzdłuż ich granicy z uskokami. Przy wyjściu na skały pokonali bergszrund po skalnym mostku, z którego wyszli po pionowej skalnej ściance 5 m z rozpadliną, używając haków jako punktów oparcia, dalej po zlodowaciałych skałach w górę-w prawo na skalne ramię, skąd wyszli na śnieżne stoki powyżej uskoków, schodzące bezpośrednio z przełęczy między Pikiem Izwiestii a Pikiem 50-lecia WLKSM. Stoki strome, pokryte lodem i płytkim śniegiem. Wyszli na stok schodzący bezpośrednio z przełęczy między Pikiem Izwiestii a Pikiem 50-lecia WLKSM. Po stoku, poruszając się w prawo i w górę, grupa do 13:00 wyszła na grzbiet między wskazanymi wierzchołkami. Śnieg na stoku płytki, miejscami przeplatany odcinkami lodowymi. Ruch — naprzemienny na raczkach z asekuracją:

• przez lodołap,
• przez lodowe haki.

Wyjście na grzbiet, podeszli do skał początku wejścia na wierzchołek 50-lecia WLKSM i zatrzymali się na dzień odpoczynku. Po obiedzie, poruszając się pod wieżę szczytową po pochyłym lodowym stoku w prawo-w górę po marszrucie, ominęli Pik 50-lecia WLKSM. Pogoda dobra, przejrzyście. Ruch — naprzemienny, z asekuracją:

• na śnieżnych odcinkach — przez lodołap,
• przez kamienie — przez linę,
• na lodowych odcinkach — przez lodowe haki.

Obchodząc wieżę szczytową Piku 50-lecia WLKSM po prawej stronie, wyszli na skalne półki, zwisające nad Pamierskim Firnowym Plato na północny zachód. Po zniszczonych skalnych półkach wyszli na przełącz między Pikiem 50-lecia WLKSM a Pikiem Komunizmu, gdzie około 17:00 zatrzymali się na krótki odpoczynek na miejscach noclegu grupy N. Czarnego z 1976 r. Dalej rozpoczęli wejście po północnym grzbiecie Piku Komunizmu do wysokości 6900 m. Grzbiet reprezentuje sobą łańcuch wzniesień o nachyleniu 20–40°, przeplatający się z bardziej łagodnymi odcinkami. Poruszali się po osypach prawej części grzbietu, a także po śniegu jego lewej części. Śnieg bardzo zbity. Ruch w raczkach. Szeroki grzbiet pozwolił przebyć jego większą część, nie wiążąc się. Pogoda dobra. O 20:00 grupa zatrzymała się na nocleg na osypnym grzbiecie.

V dzień

8 sierpnia 1978 r. Rano przejrzyście, wiatru nie ma. O 8:00 wyszli na wierzchołek. Ruch po północno-wschodnim grzbiecie Piku Komunizmu. O 14:00 podeszli do ostatniego wzniesienia, oстрого śnieżnego grzbietu z nawisem w stronę lodowca Biwacznyj. Tu dogonili grupę alpinistów Węgierskiej Republiki Ludowej i instruktorów Międzynarodowej Alpinady W. Tkacza i W. Petiforowa.

Poruszając się naprzemiennie z asekuracją przez lodołapy i występy skał, grupy o 16:05 osiągnęły wierzchołek. Zdjęli kartkę grupy sportowców Węgierskiej Republiki Ludowej. Pogoda dobra. Sfotografowawszy się na wierzchołku, grupa rozpoczęła zjazd po grzbiecie po drodze pod górę na przełącz ze śnieżnym nawisem. Zjazd rozpoczęli po północno-zachodnim stoku w kierunku Pamierskiego Firnowego Plato w kierunku Piku Duszanbe 6950 m. Zjazd ku przełączu po zapadającym się głębokim śniegu — jednocześnie. Po pokonaniu dwóch śnieżno-lodowych wzniesień o nachyleniu 20–30°, grupa przyszła na nocleg na Pik Dušanbe.

VI dzień

9 sierpnia 1978 r. O 8:00 rozpoczęli zjazd na płaskowyż z Piku Duszanbe po północno-zachodnim grzbiecie. Z 6950 m do 6400 m zeszli 550 m w ciągu 30 minut. Ruch jednocześnie i naprzemiennie w wiązce. Na wysokości 6300 m spotkali trójkę alpinistów z Polskiej Republiki Ludowej.

O 11:00 zeszli na płaskowyż, gdzie poszkodowanemu alpiniscie z Czechosłowacji udzielono pomocy medycznej. Po odpoczynku i obiedzie na stacji "Wostok" przeszli płaskowyż wzdłuż wspólnie z alpinistami WRL, Czechosłowacji i o 20:00 wyszli na Pik Paraszutista, gdzie zanocowali.

VII dzień

10 sierpnia 1978 r. O 10:00 po grani "Buriewiestnik" rozpoczęli zjazd, robiąc przystanek na odpoczynek na Pikie Wierbliud. O 19:00, przechodząc lodowiec Fortambek, wyszli do bazy Międzynarodowej Alpinady "Pamir–78" na polanie Sułojewa.

Ocena trasy

Bazując na doświadczeniach poprzednich wejść, grupa ocenia trasę jako 5B kat. trudn. Grupa porównywała ją do trasy Borodkina na Pik Komunizmu. Przebyta trasa jest trudniejsza niż przytoczona wyżej. Biorąc pod uwagę skomplikowaną śnieżno-lodową sytuację tego roku, jest ona bardziej niebezpieczna niż trasy Borodkina i Czarnego z 1976 r.

Wykaz sprzętu zabranego przez grupę na wejście

1. Liny główne 2 × 40 m.
2. Młotki skalne — 2 szt.
3. Lodołapy — 4 szt.
4. Ochronki skalne tytanowe różne — 8 szt.
5. Haki lodowe korkociągowe — 6 szt.
6. Namiot wysokościowy kapronowy — 1 szt.
7. Palnik "Febus" — 1 szt.
8. Radiostacja "Łastoczka" — 1 szt.
9. Benzyna — 8 l.
10. Garnki 2 l, 2,5 l — 2 szt.
11. Karabinki — 15 szt.
12. Pas asekuracyiny — 4 szt.
13. Rączki — 4 pary.

Grupa była zaopatrzona w wyżywienie na 8 dni z obliczeń 450 g na osobę.

Tabela podstawowych charakterystyk trasy wejścia na Pik Komunizmu z lodowca Waltera

W sumie zakuto:

• 30 lodowych haków
• 10 skalnych haków